Το δωμάτιο

Τα χέρια μου σφιγμένα, στέκουμε μόνη μου στο δωμάτιο. Άσπροι τοίχοι, άσπρο πάτωμα, καθόλου παράθυρα, άσπρο φως. Άσπρα τα ρούχα μου με πνίγουν. Κρατώ το στήθος μου, είμαι ήρεμη και ψυχρή. Αναπνέω ήρεμα, υπολογισμένα. Εισπνέω βαθιά, κλείνω τα μάτια, ανοίγω τα χέρια μου δεξιά αριστερά σε διάταση. Κοιτώ τον τοίχο απέναντι. Εστιάζω χαμηλώνοντας το κεφάλι πάνω σε ένα αόρατο στόχο. Παίρνω φόρα, τρέχω με ταχύτητα, χτυπώ το σώμα μου στον τοίχο, σπάει η μύτη, γδέρνονται τα γόνατα. Αίμα.
Επιστρέφω στο σημείο που ξεκίνησα, χαλαρή και ήρεμη, παίρνω φόρα και χτυπώ το σώμα μου στον τοίχο, ματώνω κι άλλο. Επιστρέφω και ξαναπαίρνω φόρα, χτυπώ το σώμα μου στον τοίχο, ξανά και ξανά, μέχρι να γίνει κόκκινος, μέχρι να στάζει το αίμα μου παντού. Πιέζω τις πληγές μέχρι να νιώσω πόνο. Συνεχίζω, παίρνω φόρα. Ξανά, ξανά, μέχρι να νιώσω κάτι, οτιδήποτε. Λερώνονται όλα με το κόκκινο.
Κάθομαι στην μέση του δωματίου, βλέπω το χάος που προκάλεσα. Γιατί? Γιατί να πρέπει να νιώσω κάτι?

Δεν θα καταλάβεις τι λέω.

Στο μυαλό μου παίζουν τα σενάρια.