Μίτωση

Στέκουμε μπροστά από τον καθρέφτη, ισιώνω το φουστάνι μου, συγυρίζω τις πιέτες μου. Τραβώ μια τούφα μαλλιά κόκκινα και την μπήγω μέσα στην πλέξη, την στερεώνω. Κοιτώ τα μάτια μου μέσα, μέσα βαθιά, τραβάω με τις παλάμες μου προς τα έξω το δέρμα γύρω τους. Κοιτώ το πρόσωπο μου έντονα, μέχρι που διπλασιάζεται, και μετά το σώμα, τα χέρια και τα πόδια. Και γίνομαι δύο.

Η μια ξεκινά και χορεύει, στο δωμάτιο πηγαινοέρχετε και χαμογελά, η άλλη κάθεται και την κοιτάζει. Χτυπά το τηλέφωνο τρέχουν να απαντήσουν και οι δύο, τραβούν τα χέρια η μια της άλλης να προλάβουν. Ακούνε και οι δύο, η μια χαίρεται και η άλλη τρέμει, η μια τρέχει να πάει, η άλλη κάθεται στο σπίτι, κοιτάει έξω από το παράθυρο.

Τρέχει, με το φόρεμα της να ανεμίζει, βγαίνει έξω στον αέρα, τα μαλλιά της μπλέκονται, χάνει τα παπούτσια της, χάνεται σε δάση, λαβύρινθους, δρόμους της πόλης, βλέπει κάστρα, βλέπει πύργους και συντρίμια, πηδά από γκρεμούς, τα πόδια της γδέρνονται, κάθεται να ξαποστάσει σε ένα βράχο, την τραβούν μαύρα χέρια, την αρπάζουν από το λαιμό, τα μάτια της πανικόβλητα γεμίζουν αίμα.

Στέκεται, ακίνητη και κοιτάει έξω, τον άνεμο που φυσά, τα δέντρα που λυγίζουν στην δύναμή του, τα λουλούδια που ανθίζουν, τον ήλιο που καίει, τις βροχές, τους ανθρώπους, το δάκτυλο της χαϊδεύει το ύφασμα του φουστανιού, σκέφτετε πώς θα ένιωθε ένα άλλο δέρμα στο δικό της, την αφή. Νιωθει την ζωή στο στήθος της να γερνά, προσπαθεί να κινήσει τα πόδια της, αλλά έχουν γίνει ένα με το πάτωμα, το χέρι της ενωμένο στο περβάζι, πανικοβάλλεται, η καρδιά της χτυπά πιο δυνατά, πονάει αφάνταστα στο στήθος και ακούει ένα βουητό, με το ελέυθερο της χέρι, αγγίζει το αυτί της και νιώθει το αίμα ζεστό. 

Νιώθουν το γουργούρισμα που βγαίνει από τους πνεύμονες και οι δύο γίνονται ένα, ξαπλωμένη σε εμβρυική στάση, στο κενό, κλείνω μάτια και αυτιά.