Ανθρωπολογικά

Πίσω που τα μάτια μου, στην άλλη πλευρά των βολβών μου έχω κι άλλα μάτια. Άσπρα, που αντανακλούν το συνήθες φως. Μερικές φορές τα μάτια μου γυρίζουν. Τα καστανά παν που πίσω και φκαίνουν τα άσπρα μπροστά. Χαμηλώνει το κεφάλι μου και τα φρύδια μου κυρτώνουν εστιάζοντας, και θωρώ τα πάντα σε στόχο. Και περπατώ απαλά και υπολογισμένα μες τον κόσμο. Και ακούω τα λόγια που μου λαλούν, και ότι τους απασχολεί είναι τίποτε. Δεν με νοιάζει τι γίνεται, ποιός είσαι, δεν με νοιάζει το αστείο που λαλείς, δεν με νοιάζει αν πονείς. Και η φωνή γίνεται ήχος χωρίς νόημα και παρακολουθώ τες εκφράσεις χωρίς να θέλω να τες καταλάβω. Όλα γίνουνται παρατήρηση και καταγραφή, μέσα σε τούτο το ψυχρό πείραμα, θωρώ τους που γελούν, και θωρώ τους που αχώνουνται και κλίνω το κεφάλι με περιέργια, θωρώ τους που αφήνουνται και διούν μες στους έρωτες και τα πάθη, φιγούρες γυρώ μου και παρακολουθώ έξω που το σκηνικό, σαν ανθρωπολόγος. Ψυχρά και υπολογιστικά κινούμε μες τον χώρο, βλέποντας τους μάταια να γυρεύκουν κάτι ή και τίποτε και να ξεχνούν πόσο τίποτε είναι κείνα ούλλα που θέλουν, και να νομίζουν ότι μπορούν να με αγγίξουν, ότι μπορεί να με ξέρουν?! Να μιλούν για σχέσεις, για οικογένειες, για το σήμερα, για το χτες, για το έθνος, για την ομάδα, για την Κύπρο, για τους ξένους, για την δουλειά, για κείνο που είπε, για κείνο που έκαμε, για κείνο που δεν έκαμε, για κείνο που πραγματικά θέλει να κάμει, πόσα έχουν, πόσα θέλουν να έχουν, που θα πρέπει να θέλουν να έχουν, για σπίθκια, αυτοκίνητα, γάμους, παναΰρκα, για όλα, και για τίποτε, τίποτε, τίποτε, εν ούλλα τίποτε. Εν μπορείς να καταλάβεις ότι εν ούλλα τίποτε? Άνευ σημασίας? Εν μπορείς να καταλάβεις ότι εν έχω ώρα για τίποτε? Και ύστερα οι εικόνες περνούν αδιάφορα μπροστά μου και ο νους μου αρκέφκει και κάμνει περίεργους θορύβους που το overload. Που το πόσο εχτός μπορώ να είμαι, πόσο ξένη, πόσο κενά μπορούν να είναι τούτα ούλλα, και μέσα μου αναδεύεται κάποιος άλλος και αρκέφκει να τεντώνεται το δέρμα μου και μετά ξανάρκουνται τα μάθκια μου τα καστανά και γελώ στο αστείο σου.