Ένα κομμάτι "αγκαλιάς"

Ήταν μια νύχτα ζεστή και υγρή. Τα μαλλιά μου εκολλούσαν στο μέτωπο μου. Φώτα γυρώ μου και μουσικές. Κόσμος μπροστά μου να κινείται χωρίς αίσθηση, χωρίς περιορισμούς, χαμόγελα. Όλοι άνθρωποι της ζωής μου. Όλοι άνθρωποι παρέα μου, τέμνονται για λίγες στιγμές οι καμπύλες της ζωής μας, μερικές φορές 2, μερικές φορές 3 ή 4, μερικές φορές 30 γραμμές μαζί, τέμνονται ή εφάπτονται.
Εστέκουμουν πάνω στο σκαλί και όπως πολλές άλλες φορές, μπορώ να αποστασιοποιηθώ από το περιβάλλον μου, από το παρόν μου. Να φκω που την κατάσταση, να σβήσει η μουσική, να γίνω ξένη, να γίνω κάποια που παρατηρεί. Εθώρουν τους που εγελούσαν, που εμιλούσαν, που με θωρούσαν, που εχορέφκαν, που αγκαλιάζουνταν και εφιλιούνταν. Εθώρουν τους που εκινούνταν μες στο χώρο, οι λάμπες εφωτίζαν τους απαλά. Εγυαλλίζαν ούλλοι που την υγρασία και την πυρά. Εθώρουν τους που ελάμπαν, που είχαν ούλλοι μιαν αύρα χρυσή. Εχάρηκα που ήρταν, που εφέραν την διάθεση τους, που εφέραν τούτη την αγάπη(?!) τούτο το συναίσθημα, που εμπήκαν στον κόπο να ρτουν, που εμπήκαν στον κόπο να οργανωθούν, που εμπήκαν στον κόπο να γράψουν 3 γραμμές που σημαίνουν "Μείνε στην ζωή μας". Που έστω κι αν η ζωή μας τέμνεται ή εφάπτεται λίγες στιγμές σε βάθος χρόνου, κείνες οι στιγμές εν αρκετές για να ξεφύγω, για να πνάσει το μυαλό μου και να νιώσω άνθρωπος.
Αφού αποδεκτείς την μοναξιά σου, εν όμορφο να σου δείχνουν ότι έστω και έτσι οι ανθρώποι αγαπούν σε, έστω κι αν είναι όπως ξέρουν. 'Εστω κι αν δεν μπαίνουν μέσα σου, μες τον νου σου, μες το είναι σου, διούν σου ένα κομμάτι "αγκαλιάς".