Αντίθετα με την ελευθερία του λόγου πολλοί από μας βιώνουμε το BDMS του λόγου. Δηλαδή λογοκρινόμαστε και γουστάρομεν.
Αν μετρήσω πόσες σκέψεις μου μπορώ να πω στην καθημερινότητα μου, χωρίς να σοκάρω και χωρίς να με κρίνουν για τις απόψεις μου θεωρώ ειναι περίπου 10%. Το υπόλοιπο πρέπει να το καταπιώ επειδή αν το πω θα μείνουν να χάσκουν. Και πριν μου αρκέψετε, δεν ειναι όλη η Κύπρος κέντρο Λευκωσίας. Υπάρχει μια ολόκληρη Κύπρος στην επαρχία, που ισχύουν όλα τα στερεότυπα του Κυπραίου, με συμπεριφορές που κάποιοι στον μικρόκοσμο της γραφειακής Λευκωσίας θεωρούν ότι δεν υπάρχουν. Το καλό με την ζωή μου είναι ότι εκτίθομαι στην κυπριακή πραγματικότητα καθημερινά. Το κακό με την ζωή μου ειναι ότι λογοκρίνομαι σε τεράστιο βαθμό καθημερινά.
Η ανωνυμία θεωρητικά θα με βοηθούσε να λέω τις σκέψεις μου που καταπιέζονται καθημερινά. Και για χρόνια αυτό έκανα. Ελάχιστοι ανθρώποι, στα δακτυλα ενός χεριού ξέραν και τον κανονικό εαυτό, και την μπλόγκερ. Αυτό διασφάλιζε την άνεση στο να εκφράζομαι και να λέω ότι μαλακία θέλω. Είχα καλομάθει, εσυρνα διάφορες μαλακίες, διαβάζω τα παλιά μου ποστς καμιά φορά στο άσχετο, και λέω γουάο πραγματικά το έγραψα αυτό κάτω; Επίσης ελάχιστοι άνθρωποι με διάβαζαν.
Στην αρχή το να με ξέρουν καποιοι βοήθησε να έρθουν οι δύο πλευρές του εαυτού μου πιο κοντά. Άρχισα να ειμαι πιο θαραλλέα στο να λέω αυτά που σκέφτομαι, άρχισα να μεν με πολλοκόφτει να πω το εξτριμ που έχω μες το μυαλό μου.
Σταδιακά όμως, όσο περισσότεροι με γνώριζαν, παρατήρησα οτι δεν είχα άνετη αυτοέκφραση. Είναι πολλά δύσκολο όταν ο άλλος σε γνωρίζει να σμίξει τις δύο εικόνες, αυτό που βλέπει μπροστά του, και αυτό που ξέρει οτι μπορεί να παίζει στο μυαλό μου. Δεν φκαίνει τόσο αυτόματα. Άμαν ξέρω γω 40 χρόνια φορείς ένα φίμωτρο ακόμα και όταν εν φιλικό το περιβάλλον για να το φκάλεις, είσαι διστακτική.
Το άλλο που φυσικά έγινε, όσο περισσότεροι με γνώριζαν, και όσοι παραπάνω με ακολουθούσαν, τόσο άρχισα να λογοκρίνουμαι ακόμα και στο ανώνυμο. Άρχισα να μεν θέλω να προκαλώ, άρχισα να μεν θέλω να μιλώ, άρχισα να επιλέγω σε ποιο θέμα εννα τζίσω. Είτε για να μεν με ακκάσουν, είτε για να διατηρήσω την ηρεμία μου. Ώσπου κ έγραψα σε ένα σχόλιο ότι επιλέγω να μεν μιλώ άμαν δεν έχει πρόσφορο έδαφος. Επιλέγω να μεν συζητώ άμαν δεν θέλει ο άλλος να συζητήσει.
Έμεινα κι εσκέφτουμουν το, δηλαδή; Δηλαδή τωρά λογοκρίνομαι και στο ανώνυμο τζιαι χαίρουμαι κιόλας; Τι εν το νόημα; Εν βίτσιο να σκάζω; Να μπαίνω στην διαδικασία να ποστάρω πράματα μόνο για να ειμαι αρεστή και όχι για να ξεμπλοκάρω τον νου μου επειδή τι; Μου αρέσει τι; Να φορώ το φίμωτρο, και να είμαι και στα τέσσερρα για να μου πισκαλιούν τον κώλο. Και να λέω και ευχαριστώ μάστερ, ευχαριστώ. Οκ οκ μιλούμεν με-τα-φο-ρι-κά μεν μου εξάπτεστε πλις και με μου αρκέφτετε τα "κόρη ο καθένας κάνει ότι θέλει"
Φυσικά και ο καθένας κάνει ότι θέλει. Και επειδή κι εγώ δεν βρίσκω λόγο στην ανωνυμία πέραν του να λέω οτι θέλω, πρέπει να εύρω τα αρχίδια να ξαναλέω ότι θέλω στον χώρο μου.
ΥΓ1. Απαναία μου μεν το κάνετε εικόνα, στα 4 με φίμωτρο και αρχίδια.
ΥΓ2. ναι εν πολλά σεξιστικός ο όρος "να εύρω τα αρχίδια".
Trade off το να γνωρίζεις κόσμο και να χάνεις την 'ανωνυμία' σου που συνεπάγεται σε απώλεια ελευθερίας έκφρασης σε κάποιο βαθμό. Επιλογές... μονοπάθκια που ακολουθάς χωρίς επιστροφή. Ζυγίζεις τα και παίρνεις τα ρίσκα σου. Λογοκρίνουμαι και εγώ αλλά σίουρα εν το γουστάρω εν τσιαμέ και τρώει με ότι είχα κάτι να πω και δεν το έγραψα μερικές φορές. Η διαφορά τα άτομα που σε ξέρουν κάπως ξέρεις ότι δεν θα σε παρεξηγήσουν εύκολα ή τουλάχιστον θα σε δεχτούν με τις 'ελαττωματικές' απόψεις σου/πλευρές σου φτάνει ναμενεν κόκκινες γραμμές, για τους άλλους ούλους συνεχίζει να μεν σε κόφτει νομίζω. Για συγκεκριμένες θεματολογίες (πολιτικά, ιδεολογικά) απλά εν έχει νόημα να αναλώνεσαι διαδυκτιακά για τούτα με άγνωστους. Εν μαντής και πάεις στον καφενέ του χωρκού και ξεκινάς να συζητάς με ούλους για 'σοβαρά' θέματα. Και στην τελική εν τι θέλεις να πεις σαν ανώνυμος και γιατί τι θα κερδίσεις τι θα χάσεις? Τι θα πάρεις και τι θα δώσεις?
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαμε δευτερο ακκαουντ να μιλας ανετα.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτην σειράν βιβλίων "Remembrance of Earth's Past" οι εξωγήινοι αρχικά θέλουν απλά να σκλαβώσουν τους αθρώπους. Όταν καταλαβαίνουν ότι οι αθρώποι μπορεί να σκέφτουνται έναν πράμαν αλλά να εξωτερικεύκουν άλλον, αποφασίζουν να τους εξολοθρεύσουν. Διότι οι ίδιοι επικοινωνούν μόνον με την σκέψην, οπότε εν αδύνατον να κρύψουν που τον άλλον τι σκέφτουνται.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοινώς, εν ευχή τζιαι κατάρα να μπορείς να σκέφτεσαι κάτι χωρίς να το εξωτερικεύκεις. Κυρίως ευχή, αν με ρωτάς. Ήδη σφαζούμαστεν as it is, αν εξέραμεν νάμπου σκέφτεται ο καθένας ήταν να ανατιναχτούμεν μόνοι μας πιλέ...
ενδιαφέρουσα σκέψη.
ΔιαγραφήΕπειδή προφανώς υπάρχουν κ σκέψεις που πληγώνουν, υπάρχουν και σκέψεις που εν εχτός γραμμών, σε όλους μας. υπάρχουν κακές σκέψεις που προσπαθείς να τες διαχειριστείς ο ίδιος, απαισιοδοξες ή παράλογες.
Δεν εννοώ ακριβώς αυτές.
Εννοώ πολλές φορές έχω βασικές σκέψεις του ποια είμαι. Σαν ασπούμε ενα πράμα που εν πολλά ταμπού κ αντιμετωπίζω εν το να είμαι κρίμα πχ που εχώρισα και είμαι μόνη κ έρημη. Εγώ δεν το βλέπω σαν να ειμαι κρίμα, το βλέπω το ανάποδο, αλλά 80% έτσι με βλέπει. Προφανώς και δεν μπορώ να κάτσω έναν έναν να λαλώ γιατι εν είμαι κρίμα χωρίς να φανώ οτι δικαιολογούμαι, ότι κατηγορώ τον πρώην άντρα σου κλπ. Άρα κάμνω ένα ποστ που τραβώ σπαθι, που διακωμωδώ και πάει πάσα κακό.
Αυτά παραπάνω εννοώ, οτι πολλές φορές δεν απαντώ στην κανονικη ζωή είτε επειδή δεν αξίζει το σάλιο ή επειδή δεν πρόκειται ποτέ των ποτών να συνεννοηθώ. Λέω τα δαμέ κ ξεμπλοκάρω.
Πιστεύω τα εξής: 1) Πρέπει να γράφεις ό,τι θέλεις και να μην σε νοιάζει τι σκέφτεται ο καθένας, αλλιώς δεν έχει ενδιαφέρον να σε διαβάζουν. Αν πρέπει να στρογγυλεύουμε την άποψη μας γιατί κάποιος θα θιχτεί, θα καταλήξουμε νερόβραστοι. 2) Πρέπει και ο αναγνώστης να εκπαιδευτεί να σέβεται τις απόψεις που διαβάζει, να καταλάβει ότι πολλά γράφονται εν βρασμώ, και να μάθει να ξεχωρίζει τί γράφεται σοβαρά και τι ως χιούμορ. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο. Το πρόβλημα είναι του αναγνώστη και όχι του συγγραφέα. Φυσικά αναγκαζόμαστε όσο μεγαλώνουμε να καταπίνουμε το 80% αυτών που σκεφτόμαστε επειδή α) βαριόμαστε τους διαδικτυακούς καβγάδες και β) επειδή δεν ξέρουμε πότε θα μας τύχει να βρεθεί ένας ψυχοπαθής να μας μουντάρει στην πραγματική ζωή γι' αυτά που διάβασε και χαλάστηκε. Anti-Christos.
ΑπάντησηΔιαγραφήναι ειδικά όταν πρεπει να εξηγήσω το χιούμορ κουράζομαι.
Διαγραφήεν λεπτές οι γραμμές πολλές φορές.
@Anti-Christos πρόσεχε μην σε μουντάρει κανένας ψυχοπαθής φαν της Γιουστίνα Στετσκόβσκα επειδή έκραξες το τραγούδι της στη Γιουροβίζιον! 😂
ΑπάντησηΔιαγραφήΤο να αποφεύγεις συγκεκριμενες συζητήσεις με συγκεκριμένους ανθρωπους δεν είναι απαραιτητα αυτολογοκρισια.... είναι .... σεβασμός στον χρόνο σου.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤωρα αν αυτολοκρινεσαι στο μπλοκ είναι σίγουρα κρίμα...
Πάντως αν τούτο εν το λογοκριμενο γράψιμο... πολλά θα ήθελα να δω το άλλο