Μια ιστορία #16

"Έχω ταξίδι" στέλνει της, "έλα."

Θωρεί το μήνυμα. 

Χρόνια και δεκατίες. Ήταν νέοι, εγίναν μεσήλικες. Ήταν φοιτητές, εγίναν επαγγελματίες. Εκάμαν οικογένειες, εκάμαν σπίθκια. Επήραν αποφάσεις. Εστήσαν ζωές. 

Τζιαι ακόμα αμα της μιλά, εν 20 χρονών. Άμαν της μιλά εν ξανά φοιτήτρια ερωτευμενη με κάποιον που δεν πρέπει να εν ερωτευμένη. Επειδή έτσι αποφάσισε. Ότι δεν πρέπει. Αποφάσισε, όσο καταναλωτικά κι αν ερωτευτήκαν, αποφάσισε ότι δεν θα το ζούσε. 

Είπε του όι στα 25. Και, όταν εστράφηκε στα 30 έπρεπε να του πει όι πάλε. Εστράφηκε στα 40 παρά, και εν σαννα και εν η τελευταία ευκαιρεία. 

Κλείει τα μάθκια της, και σκεφτεται την πρώτη φορά που τον είδε. Ψηλό, και με το μακρύ του το μαλλί, και το πέτσενο του το σακκακι. Που ήταν απευθείας χημικη αντίδραση. Που ετραβούσαν ο ένας τον άλλο σαν μαγνήτες. Που εν τον έκοφτε τίποτε, τιποτε. Ούτε πόθεν ήταν, ούτε ποια ήταν. Ακόμα εν ξέρει πως αντιστάθηκε. Ίσως ήταν μονο δικό της θέμα. Δική της η δειλία. Δική της επιλογή να μεν το ζήσει, επειδή δεν ήθελε να αντιμετωπίσει καμία κατακραυγή για αυτή της την επιλογή. 

Στέλλει της φωτογραφία του. Εν ο ίδιος. Απλά 40. Εν ο ιδιος και κάθε επικοινωνία, κάθε φωτογραφία, κάθε τι, εν αναμνήσεις, και χημεία, και πτήσεις στα ουράνια, κ πόθος. Και αδυναμία να τιμήσει το μεταξύ τους, αδυναμία να ξεπεράσει τα κολλήματα της, και την κοινωνία, και αναμενόμενη κατακραυγή. Χρόνια και χρόνια απωθημένου στο ονομα του, 5 γράμματα, μια ολόκληρη θάλασσα. 

Κλείει τα μάθκια της, θωρεί ούλλα τα σενάρια που έκανε το μυαλό της, ούλλες τις φορές που την αγκάλιασε, ούλλες τες ιστορίες μες τον νου της. Τζιαι αποφασίζει ότι κανεί, φτάνει. Εν θα γίνει τίποτε. Εν μπορεί να γίνει τίποτε. Όσο έντονο κι αν ήταν, η αδυναμία της εκαθόρισε το μέλλον. Κ χρωστά του να τον ελευθερώσει. 

Γιαυτό εν του απαντά. Και εν θα του απαντήσει. Ποτέ ξανά.