Έχω daddy issues

 Ξεκάθαρα.

Είμαι σε μια ηλικία που έρκουμαι και μπορώ να αξιολογήσω πράματα διαφορετικά πλέον. Εν η ηλικία που μας ελαλούσαν οι γονιοί μας που εννα κάμετε μωρά εννα καταλάβετε. Ε ισχύει. 

Η σχέση μου με τον παπά μου επέρασε διάφορα στάδια. Θυμάμαι κάπου τζιαμέ τέλος δημοτικού/αρχές γυμνασίου που εκατάλαβα οτι δεν ειναι ούτε ο πιο δυνατός, ούτε ο πιο ωραίος, ούτε ο πιο έξυπνος. Ήταν πολλύ το σιοκ. Ως εκείνη την ηλικία ήταν το θαύμα επι γης. Μετά περάσαμε στην φάση της εφηβείας που έπαθε ο ίδιος το σοκ οτι ξαφνικά γεναικώνω και αλλάζουν τα δεδομένα. Οκ εδυσκολεύτηκε. Έκαμνε μου το "αν δεν εισαι έξω που το κλαπ η ώρα 12 θα μπω να σε φκάλω" και φυσικά δεν εδέχετουν ούτε να με πάρει ούτε να με φέρει κανένας. Προφανώς έσπαζε μου τα νεύρα μου και ήταν ο λόγος που έχωνα κάποια πράματα πχ piercings. Ας μην συζητήσουμε τι έγινε οταν είχα το πρώτο αγόρι. (Ρε παίδες-ξερω οτι έχει χάζι που λαλείτε εννα παίξετε το αγόρι της κόρης οταν κάμει, αλλα φκείτε λλίο που τον ρόλο του πρωταγωνιστή και σκεφτέιτε λλίο τα συναισθήματα της και πως την επηρεάζει αυτή η αντίδραση. Εν σας λέω μπάτε σκυλοι αλέστε προφανως, αλλά οκ εν νόρμαλ να υπάρξει αγόρι.) Η σχέση μας μετά επέρασε στο ότι εσπούδαζα και εμιλούσαμε στο τηλέφωνο. Ήθελα παραπάνω την μάνα μου τότε, εμιλούσαμε και συνεννοούμασταν πιο καλά. Αλλά ο παπάς μου, που ήταν πάντα παραπανω που ενεργός στο μεγάλωμα μας, διεκδικουσε θέση, εν υποχωρούσε. Να με πάρει στο αεροδρόμιο και να συγκινείται που φέφκω, να με πιάννει που το αεροδρόμιο και να συγκινείται που έρκουμαι, να μου μαγειρεύει τα αγαπημένα μου φαγιά, να γεμώνει το σπίτι πράματα που μαρέσκουν να τρώω. Να εν η κάθε επιστροφή, με κάθε επισημότητα η επιστροφή της άσωτης κόρη (στο ύφος όχι στην ασωτεία ατε μεν με κακοχαραντηρίζετε), γεμάτη πολλή χαρά. Μετά εχαθήκαμε τέλεια, δύσκολη η επικοινωνία. Αντι να στραφώ να παντρευτώ, αποφάσισα να σκιπάρω και αυτό τον σόκαρε επίσης. Αλλά πάντα ήταν η παρουσία του διαρκής. 

Ο παπάς μου εμαγείρευε, εταίζε, ελουνε μας, εκοίμιζε με με ιστορίες της ΕΟΚΑ και τα ποιήματα του Παλληκαρίδη. Ο παπάς μου έκαμνε λουκάνικα κρασάτα και λούντζες, ψωμιά, σούβλες, σουβλάκια. Ο παπάς μου κάθε πρωί έφερνε μας το γαλα μας ή τα κορνφλεηκς μας. Έκαμνε μας τα σάντουιτς μας, έπαιρνε μας σχολείο. Εθκιάνεφκε μας στα φροντιστήρια, πήγαινε στο σούπερμαρκετ και την φρουταρία. Ο παπάς μου εν είχε βοήθεια που γιαγιάδες όταν η μάνα μου αργούσε να σχολάσει, ή πιο μετά που εδούλευε 1-2 βδομάδες τον μήνα στο εξωτερικό, ή που έκανε ταξιδια συχνά με την δουλειά της. Εν είχε βοήθεια και δεν χρειάζετουν βοήθεια για να ειναι παπας και εν εσκεφτήκαμε ποτέ κάτι γιαυτό. Ο παπάς μου δεν έχανε ματς, δεν έχανε σχολική γιορτή και ήταν πάντα παρόν. Ήμασταν πάντα προταιρεότητα χωρίς να είμαστε βάρος. Ο παπάς μου με την ίδια ευκολία που μας υπερασπίζετουν σε κάθε κουρόυπεττο, και να γίνεται  επιθετικός σε κάτι αληταρκά που μαζεύονταν στα γήπεδα να μας πάρουν μάτι, με την ίδια ευκολία έκλαιε δημόσια αμαν ήταν περήφανος, άμαν εφεύφκαμε για σπουδές, στους γάμους, στις γεννήσεις των εγγονιών. Ο παπάς μου εγόραζε μας μόνο χρυσαφικά για τα γενέθλια μας. Και της μάνας μου ένα σετ κάθε χρόνο, κολιε στα γενεθλια της μιας κορης, σκουλαρίκια στα γενέθλια της άλλης κορης και το δακτυλίδι στα γενεθλια της μανας μου. 

Εν τούτο που μεγαλώνεις με ένα τρόπο και θεωρείς οτι εν ούλλοι έτσι. Εν ούλλοι φροντιστικοί άνθρωποι με αξίες και προταιρεότητες. Οτι, ότι και να φέρνουν μαζί τους που την οικογένεια τους εννα καταφέρουν να τα αφήκουν πίσω για να στήσουν την δική τους, με αγάπη, να τα δώκεις ούλλα, και να συνεχίσεις να τα διάς, επειδή εν η προταιρεότητα σου. Εν εσκέφτηκα ποττέ οτι ενναιν έτσι η πλειονότητα.

Οπότε έχω alternative daddy issues, επειδή ενόμιζα οτι ούλλοι οι άντρες, ή τουλάχιστον οι παραπάνω θα εν έτσι. Ενόμιζα εν το ψιλοδεδομένο.