κόρη έχεις κατάθλιψη;

Σαν κοιμούμαι, ακούω το "ΜΑΜΑΑΑΑΑ" την ίδια ώρα ακριβώς με τες σειρήνες. Πετάσσουμε, βουρώ πέφτω πάνω της αγκαλιάζω την. Προκαλεί της άγχος. Σαν πέφτω δίπλα της, έχω την κουρνιασμένη μες την αγκαλιά μου, μυρίζουμε την μυρωδιά της, τα μαλλιά της νεκατωμένα, εν ακομα στο μέγεθος που την φορεί η αγκαλιά μου, οριακά. 

Ακούω τες σειρήνες. Που τον καιρό που έγινα μαμα, οι σειρήνες εν ακόμα πιο δύσκολες. Τούτο το άγχος που έχεις όταν κάμεις μωρά, πως να τα κρατήσεις ζωντανά πρωτίστως, μετά πώς να μεγαλώσουν καλα, πως να μεν έχουν 1000 ψυχολογικά, πώς να έχουν ωραίες εμπειρίες, τον πόνο σου άμαν καταλαβαίνεις την σκληρότητα των ανθρωπων απέναντι τους μερικές φορές, και τους πάτσους που εννα φαν που την κοινωνία, και το αγχος να τα μεγαλώσεις να με χάνουν τες αρχές και τες αξίες τους, να μεν χάννουν το θάρρος τους και την δύναμη τους, να παραμένουν άνθρωποι οτι και να τους συμβαίνει, με ενσυναίσθηση, με ακεραιότητα, καθώς παράλληλα διασκεδάζουν και απολαμβάνουν την ζωή τους. Ότι παράλληλα προσπαθείς να κάνεις και εσυ, να είσαι όσο καλό παράδειγμα μπορείς, απέναντι σε κάθε "λίγο" που έχουν στην ζωή τους. 

Και σκέφτομαι πως θα ήταν να τους πιάννω η ώρα 5 το πρωί κ να φεύκω. Τι θα έπαιρνα μαζί μου; Φρούτα; Θα γέμιζα τα παγούρια τους νερό; Πόσα παγούρια; Τι ρούχα θα προλαβαινα; Θα επιαννα φαγητό; Θα τους έντυνα; Θα είχα πεζίνα; Θα τους έβαλλα μες το αυτοκίνητο, που θα πήγαινα; Προς τα που; Στα βουνά; Προς την θάλασσα; Κάνω εικόνα την τετραπέρατη κόρη μου να ρωτά επανειλημμένως "μαμα που παμε, μαμα τι εγινε, μαμα τι θα κανουμε, μαμα που ο εν ο παπας, η γιαγιά, η θεία, η ξαδέρφη μου; μαμα τι εν τούτος ο θόρυβος, μαμα τι εχει στον ουρανό, μαμα μαμα μαμα". Κάνω εικόνα τον γιο μου, να βλέπει αεροπλανα να ενθουσιάζεται αρχικά, και μετά να μένει σιωπηλός, με τα γεματα δάκρυα μάτια του. Ζω το ούλλο. Σκέφτουμαι κείνα τα πλάσματα που κρατούσαν τα κοπελλούθκια τους όπως οπως, τζιαι βουρούσαν. Που εβουρούσαν να πάσιν; Εγεμώσαν τα μάθκια μου. Εσκεφτηκα, να κάθεσαι έσσω σου να καρτεράς αν θα σε εύρει η πόμπα, να σφιγγεις το κοπελούι σου που εν ξέρεις αν θα φκει ζωντανο που τα ερείπια, να εισαι σε μια λωρίδα χωρίς διαφυγή και να σου φακκούν που πάνω. Εσκέφτουμουν να βαστάς το κοπελλούι σου μες σε μια βάρκα. Εσκέφτουμουν να χάνεις το κοπελλούι σου μες το νερό και να μεν ξαναθωρείς το σώμα του. Σφίγγω τα μαλλιά της, μυρίζουμε τον λαιμο της, δρώνω, εν Ιούλιος, αλλά εν την ξαπωλώ. Θωρεί με κ λέει μου "μαμα τι έχεις". 

"Σκέφτουμαι ότι ο πόλεμος εν πολύ άσχημο πράμα" απαντώ της "και δεν θέλω κανενα άνθρωπο να το ζει για κανένα λόγο". Ξαπλώνει δίπλα μου. Δεν κοιμούμαστε ξανά αλλά μένουμε στο κρεβάτι σκεφτικές. 

Μετά που 2 μέρες, εν τα γενέθλια της κόρης μου. Περνούμε τα μαζί. Οι 3 μας ξυπνούμε μετά που κάνουμε camping στο μπαλκόνι και μετά από κωλοβάρυμα μπαίνουμε στο αυτοκίνητο. Η κόρη μου ξέρει τες λεπτομέρειες για την μέρα της γέννησης της. Ξέρει οτι μόλις ακούσα το κλάμα της άρχισε να παιζει στο μαιευτήριο το sweet child o mine και συνήθως το ακούμε την μέρα ή και την ώρα που γεννήθηκε. Είμαστε στο αυτοκίνητο, προσπαθούμε να πάμε στον προορισμό μες την πυρά και την κίνηση. Κ ξεκινά να παίζει το τραγούδι της, από το πουθενά. Μάμμα φωνάζει μου, μάμμα ακου ακου. Δυναμώνω το. Εν συμβαίνει να το ακούμε τυχαία αυτό το τραγούδι συχνά. Βάλλω το διαπασών. Ξεκινούμε να τραγουδούμε, ο γιος κανει οτι παίζει κιθάρα. Η κόρη γελά και τραγουδά. Τσιριλλούμε όλοι μαζί τα λόγια, γελούμε. Γεμώνουν τα μάτια μου. Σκεφτουμαι την που την είδα ολογαίματη πρώτη φορά, σκέφτουμαι που εξύπνησα μετά την αιμορραγία μες τον πανικό που εν το μωρό που εν το μωρό. Σκέφτουμαι τες πρώτες μου μέρες μαζί της μες το χάος, εν έξερα τιποτε, εν μπορούσα να κοιμηθώ μπας κ ξυπνήσω κ εν αναπνέει. Να πέφτω ξύπνια με τες ώρες να θωρώ ότι αναπνέει. Σαν ένα ωραίο χαοτικό όνειρο που εν τόσο μακρυά που το σήμερα. Σήμερα έχω παιδιά να βαλλουμε guns and roses τταππο στο αυτοκινητο και να ξέρουν τα λόγια. Έκαμα κόρη να ξέρει το τραγούδι που διάλεξα να ακούσει στο πρώτο της κλάμα και να το τραγουδά. Η συγκίνηση μου εν περιγράφεται. Κλαίω και κλαίω που χαρά. 

Λέω τα πιο πάνω της φίλης μου

-Κόρη, έχεις κατάθλιψη; ήντα κλαίεις ουλλη την ώρα

-Όχι, αλλα με τούτο ούλλο το healing εν σάννα και άλλαξα δέρμα. Εν όλα ευαίσθητα και νωπά και ευκολογδαρτα. Αλόπως έτσι ένιωθε και ο Βολτεμορτ που φκήκε που το καζάνι. 

-Που κολλά ο Βολτεμορτ τωρά;