Ακούω ένα podcast που ονομάζεται "Μέχρι Θανάτου". Κατέληξα σε αυτό το podcast από το όνομα της Τοπαλούδη, ήθελα μια απλή περιγραφή του συμβάντος χωρίς το κατινίστικο του θέματος, χρονολογικά τι έγινε. Και κατέληξα να ακούσω το σχετικό επεισόδιο κ μετά κοιτάζοντας την λίστα με τα ονόματα στα υπόλοιπα επεισόδια και αφού μου άρεσε το στυλ της αφηγήτριας τώρα είμαι στο 18ο. Έχουμε καλύψει γνωστά εγκλήματα, που είμαι γνώστης επειδή ήμουν στην Ελλάδα τον καιρό που έγιναν, και άγνωστα-για μένα. Σε όλα η αφηγήτρια δίνει ένα μήνυμα, δίνει μια άποψη, δίνει μιαν εξήγηση. Το επεισόδειο με τον Νίκο Μεταξά δυσκολεύτηκα πολύ να το ακούσω.
Το θέμα μου είναι πως ζεις μετά από ένα τέτοιο πράγμα στην ζωή σου. Να ξέρεις ότι μαρτύρησε η κόρη σου ο γιος σου, να διαβάζεις τα ιατροδικαστικά δεδομένα του τι πέρασε το σώμα του μέχρι να πεθάνει και να τα ξέρεις. Να είναι στο μυαλό σου και να γίνονται εικόνες. Πως ζεις; Πώς κοιμάσαι; Πώς δεν παίρνεις ένα όπλο να σκοτώσεις τους δράστες και ύστερα να σκοτωθείς. Πόση δύναμη θέλεις να συνεχίσεις να ξυπνάς κάθε μέρα και να ζεις. Δεν ξέρω πώς το κάνουν. Είναι αξιολύπητο και αξιοθαύμαστο την ίδια ώρα. Ειδικά για κάποιους που ότι κ να πουν στα δικαστήρια ξέρεις οτι οι δράστες και δεν μετανιώνουν και θα βγουν απο την φυλακή να συνεχίσουν την ζωή τους σε κάποια φάση.
Δεν το χωρεί το μυαλό το πώς συνεχίζουν να λειτουργούν εκείνοι οι γονείς.
ΑπάντησηΔιαγραφή