Το μυαλό της σταματημένο στην απόφαση που πήρε πριν χρόνια. Δεν ήταν σύντροφοι εδώ και καιρό. Ούτε ουσιαστικό ζευγάρι. Η πρώτη ρίξη ήταν μετά το δεύτερο της παιδί. Τότε που έβαλε το μεγαλο τικ στην ολοκλήρωση του μακροχρόνιου στόχου της. 2 παιδιά, τα παιδιά τους. Τέλειωσε το θέμα. Δεν υπήρχε άλλος λόγος να αγχώνεται πλέον. Τα κατάφερε. Τώρα ήταν ελέυθερη από την ανάγκη να βρει κάποιον άντρα. Τον βρήκε, έκανε τα παιδιά του. Τώρα; Τώρα τι ανάγκη τον είχε; Ουσιαστική; Καμία. Δεν χρειάζεται να κοιμάται μαζί του ή να τον νοιάζεται. Μπορεί να σιωπήσει λίγα χρόνια να μεγαλώσουν τα παιδιά. Κ μετά; Μετά βλέπουμε.
Μετά όσο μεγαλώναν τα παιδιά μεγάλωνε και η αυτοπεποίθηση της, μίκραινε το ενδιαφέρον του συζύγου. Η "ανάγκη" που τον είχε. Τα πράγματα που μοιράζονταν. Τα ενδιαφέροντα. Οι συζητήσεις. Τα αγγίγματα. Οι ώρες.
Ωσπου και το μικρότερο παιδί έγινε 18 και πήγε να σπουδάσει.
"Τι λες Άννα; Να πάω;"
"Στέλιο θέλω διαζύγιο"
Το έδαφος ταράχτηκε. Σκίστηκε στα δυο.
Και η καινουρια ζωή της Άννας μόλις ξεκινούσε. Επειδή οι σχέσεις αν δεν ειναι ουσιαστικές δεν έχουν λόγο να υπάρχουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου