Τα ρούχα του γιου

Εμάζεψα τα ρούχα του γιου να τα δώκω σε μια κοπέλα από Ουκρανία που ήρτε με τα 1000 βάσανα με το μωρό της 5 μηνών. 

Έκλαια από πριν, κατά την διάρκεια, και μετά. Έκλαια στο αυτοκίνητο, εκλαια που την σκέφτουμουν. 

Να κρατάς το μωρό σου μόνη σου να διασχίζεις χώρες να γλιτώσεις ενώ ο άντρας σου έμεινε πίσω να πολεμήσει. Εγώ μια νύχτα μένω μόνη μου με τα μωρά σπίτι και είμαι φουλ αλέρτ στον οποιοδήποτε θόρυβο ποιος εννα ερτει να με βιάσει και να μας σφάξει. Όχι την ανασφάλεια τούτης της γυναίκας. Να στήνεις την ζωή σου να σπουδάζεις, να κάνεις οικογένεια. Και ξαφνικά να κρατάς το μωρό σου και να βουράς μόνη σου, στο πούποτε. Έρμαιο στην απανθρωπιά ή την καλοσύνη όποιου εύρεις μπροστά σου. 

Πόσοι άντρες πεθαίνουν; Πόσες γυναίκες βιάζονται; Πόσα μωρά υποφέρουν και θα υποφέρουν; 

Και γιατί;