Στην γιατρό

Πάμε σαν τους σhεσμένους στην γιατρό.
Καρτερούμε εκεί έξω. Εγώ φυρμένη, έχει 3 μέρες που περιμένω τούτη τη στιγμή. Που εν ξέρω τι μου γίνεται.

Εν ξέρω πόσα πράματα έπρεπε να διαβάσω που το άγχος μου. Τι να τρώω τι να μεν τρώω, τι να κάμνω τι να μεν κάμνω, και αν κείνη την μέρα που επήα και εκρέμμουμουν που τα σχοινιά θα έχει ως αποτέλεσματα να φκει το κοπελλούι γκαβό. Όπως και κείνο το κόκτεηλ που ήπια επειδή ήμουν σίουρη ότι τα συμπτώματα που είχα ήταν της περιόδου. Τάχα που έπρεπε να ξέρω ότι τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης ΕΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ; Ασπούμε θενκς Μητέρα Φύση για το heads up. Και τα πανατόλ. Όου μάι γκοτ. Και τα κουτσhιά που έφαα προχτές με τα τσαρτελλούθκια.

Βάλλει μας η γιατρός μέσα.

Ξιβρακώνουμαι, βάλλει κείνη το προφυλακτικό στο εξάρτημα του υπέρηχου και μπαξιώνει το. Ο Φιτζ σε κατάσταση σοκ στην ιδέα της γυναικολογικής εξέταςης αποτραβιέται στην άκρη.

Και ξαφνικά η γιατρός δείχνει μας κάτι ότι εν το μωρό μας.

Μια τάτσα.

Το πιο;

Πόσο Ρέητσελ ένιωσα.

Αλλά ήταν απλά μια τάτσα.

Σοκ.

Σοκ.

Σοκ.

Μα σκέφτου να το κάμναμε και καταλάθος τι ήταν να πάθω.

Εν κάμνω μάνα μου εγώ για μάνα, εν κάμνω. Τόσες φίλες μου γεννούν, οι υπόλοιπες σhιουμαλίζουνταν τα βρεφούθκια, εγώ εν μπορώ να τα αντιμετωπίσω σαν όντα αν δεν στέκεται η κκελέ τους πας τους ώμους τους ενώ κάθουνται.

Και τωρά;

Η τάτσα μας σόκαρε