I will always be a frustrated romantic

Πάντα θα αναζητώ το τέλειο, πάντα θα απογοητεύομαι, από τον κόσμο, τους ανθρώπους, μα κυρίως από εμένα. Στους ανθρώπους μπορώ να είμαι πολύ υπομονετική, να υποχωρήσω, να δεκτώ ιδιαιτερότητες , να βάλω νερό στο κρασί μου, αλλά αυτά γίνονται με προϋποθέσεις, που στην τελική αν με απογοητεύσεις, θα τις λουστείς.

Έχω εξαιρετική ανάγκη για επικοινωνία, το μυαλό μου αμφισβητεί καθημερινά την ανάγκη ύπαρξης μου. θέλω να ηρεμίσω, θέλω να γείρω το κεφάλι μου και να μην αμφισβητώ κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο πόσο μαλακία είναι η ζωή μου. κάνω υπομονή, κάθε λεπτό που περνά. Γιατί κάνω υπομονή όμως; Δεν ξέρω. Τι με κρατά; Ποιος ο λόγος; Γιατί κάνω υπομονή; Γιατί δεν γίνομαι σερβιτόρα στην Ρώμη;

Η ζωή εν άδικη, ενώ εγώ μεγάλωσα με όνειρα και ελπίδες. Και καταφέρνω τα, πολλά καλύτερα που άλλους, καταφέρνω τα. Αλλά πάλε πολλά μακριά που κείνο που θέλω να φτάσω. Αλλά τι με κόφτει; Ποιος ο λόγος να τα καταφέρνω; Ποιού ικανοποιώ τις ανάγκες; Κάμνω εμετό την κάθε μου μέρα, την ξερνώ στο πάτωμα, αναρωτιέμαι ποιος ο λόγος; Για να είμαι πιο μεγάλο γρανάζι στην μηχανή σου; Για να ζήσω το μεσοαστό σου όνειρο;

Τουλάχιστον παλιά είχα χάζι, ήμουν fun and funny, ήμουν σέξυ και γυναίκα, και περνούσα ώρες έξω. Πεθύμησα να χορέψω αναίσθητα μέχρι να πονέσω τα πόδια μου, αλλά και αυτό έχασε την ουσία του πλέον. Είδα ένα βίντεο παλιό, 2,5 χρόνια πριν, αυτήν πεθυμώ. Που τρεκλίζει, με την μαλλούρα και το σορτ, που χορεύει με νάζι, πώς μπορούσαν να κρατήσουν τα χέρια τους από πάνω μου θέε μου. έχασα κάθε θηλυκότητα, έχασα την όρεξη μου. ποια είμαι; Σίγουρα πολλά μακρυά που κείνη που λέει ευχαριστώ στο «you are beautiful»

cause I m not anymore. I m ugly. I m a mediocre

ένας άγνωστος μου είπε ότι "αγάπη είναι όταν η ευτυχία του άλλου σε νοιάζει περισσότερο από την δική σου". αυτό κάνω τους τελευταίους μήνες, και μάλλον κάπου έχασα την ισορροπία. στην τελική τι γίνεται όταν η ευτυχία του άλλου είναι επίσης πιο σημαντική για κείνον;

είναι μήνες που είμαι μια άλλη, και με εκπλήσσει πως έχασα τον εαυτό μου πάλι, για να μπω σε μοτίβα και θέλω, και γιατί; γιατί πετσόκοψα τον εαυτό μου; για τα ψέματα σου; στο μυαλό μου πάντα θα χορεύω, στο μυαλό μου πάντα θα καπνίζω, στο μυαλό μου πάντα θα αποζητώ να κάνω ανούσιες συζητήσεις περί ανέμων και υδάτων. για αυτά νιώθεις όπως νιώθω εγώ όταν μπουκώνεσε γλυκά η ώρα 11 το βράδυ, σαν βουλιμικό 10χρονο. αλλά αυτή είμαι, έχω φίλους, έχω ζωή, έχω αίμα στις φλέβες μου και παλμούς 100, θέλω να έχω. είναι καλό αυτό που έγινε. γιατί έτσι βλέπω πόσο άλλη έγινα πάλι. μια αέναη μάχη μέσα μου, ποιά είμαι και ποιά ζω. που με βρίσκω και που με χάνω. και τελικά όχι μόνο δεν ακούς τις κραυγές μου για παρέμβαση, αλλά μου τις ταίζεις κιόλας.

όσο κι αν με τρώει η δουλειά μου είναι ο μόνος χώρος που είμαι ΕΓΩ, αυτούσια, σκληρή και αθυρόστομη. έρχομαι σπίτι για να κάνω την νοικοκυρά και γιατί; είναι καιρός να μπουν τα πράγματα στην θέση τους. ΕΓΩ είμαι ΕΓΩ και τέρμα. So fuck you anyway Μπεατρίξ, you died once again last night!