Το τσίρκο VI

Ξημερώνει. Μπαίνει το φως από το μπαλκόνι μου και ξυπνώ. Στέκομαι στην πόρτα και κοιτώ έξω, το τσίρκο. Κάνω καφέ και το αγναντέυω, όμορφα χρώματα. Ο κόσμος ξυπνά, άνθρωποι πηγαινοέρχονται, μικροί μικροί σαν μυρμήγκια, ζώα πηγαινοέρχονται μικρά μικρά και ασήμαντα. Και τα βλέπω με τα μάτια μου, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι, υπάρχει στο μυαλό μου, τούτο το τσίρκο μπροστά μου με κόκκινες ρίγες είναι επειδή το βλέπω με τα μάτια μου, μπορεί να είναι μπορεί να μην είναι. Και εγώ είμαι στο μυαλό μου, και είμαι μόνη μου, για πάντα μόνη μου. Και όσα θέλω ή δεν θέλω, και όσα λέω ή δεν λέω είναι ασήμαντα, όπως όλοι οι άλλοι, που οδεύουν από την μέρα που γεννηθήκαν προς το τέλος. Ματαια. Πέφτω στο πάτωμα, κοιτώ τα χρώματα. Ο νους μου εννα σπάσει.

"η ζωή εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα,εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα, εν έσhει νοήμα."