The dating process #10 είναι κάτι χαρακτήρες τελειωμένοι αναπτήρες

Είχαμε φκει έξω με ένα φίλο μου και τα λέγαμε. Εμπήκε ένα αγόρι μετρίου αναστήματος έτσι πολλά άντρας φέριπειν να πούμε, πουτjιείνους που περπατούν με ανοιχτά τα πόδια λλίο, επειδή εν πολλά μεγάλα τα αρχίδια τους και εννα τα λύσουν αν περπατήσουν ίσhια. Είδα τον έτσι που μακρυά και καθώς τον επαρατηρούσα-κοινώς έφκαλλα τα μμάθκια μου πάνω του-εκόντεψε μας.
"Οοοοο, φίλε μου" λέει του φίλου μου χτυπώντας τον στον ώμο. Εγώ έμεινα να τον θωρώ καθώς εμιλούσαν. Εκινήτουν ωραία, ωραίο χαμόγελο μονόπαντο, έτσι αληταρκό που με εξητάρει. Εσυστήθηκε μου απλά, είπε αλλό 2-3 κουβέντες και έφυε.
"Μα ποιός εν που τούτος?" ρωτώ τον φίλο μου.
"Νάμπον Beatrix εγυάλλισεν μας?"
Ε εγυάλλισεν μας. Έγινε και ανταλλάξαμε μηνύματα στα κινητά. Μπούρου μπούρου εκανονίσαμε να βρεθούμεν. Επήαμε έξω, ήπιαμε το ποτό μας, επεράσαμε καλά τα βράδυ εκείνο, εκατάλαβε ότι έχω μιαν α παράνοια, είπαμε καληνύχτα έξω που το αυτοκίνητο μου, πηλέ μου δεν με εφίλησε στο μάγουλο.
Δεν εξαναμιλήσαμε. Εν εκόλλησε το πράμα ρε παιδί μου. Ένα ραντεβού ήταν αρκετό, τι να χάνουμε το καιρό μας?
 ....................................................................................................

Μετά που κάτι μήνες, εφκήκαμεν έξω με κάτι φιλαράκια, παρέα μεγάλη, ο φίλος έφερνε τον φίλο και αυτός τον δικό του φίλο και εβρεθήκαμε 30 πλάσματα. Και τσουπ θωρείς τον αρχιδά ήταν στο ίδιο τραπέζι μαζί μου. Εγώ έτσι θέματα εν και έχω-'εχω άλλα θέματα ναι ξέρω το, αλλά που τούτα εν έχω- έκαμα να τον χαιρετήσω και έκαμνε ότι εν με έξερε, απέφευγε το βλέμμα μου κανονικά, μικρότητες. Ασιχτίρισα τον έτσι που μέσα μου και εσυνέχισα να περνώ καλά, εν κανεί που εν έκοψε ο νους του να με θέλει αφόρητα και έχασε την ευκαιρεία της ζωής του να εν μαζί μου (χεχε τι εννοείς είμαι ψώνιο? τι εννοείς ότι μπορεί να μεν είμαι η τέλεια γυναίκα?) ούτε φιλικά δεν μπορεί να με χαιρετήσει και να χάσει την ευκαιρεία να του φερθώ φιλικά και έτσι να μου κοντέψει και να διορθώσει το λάθος που έκαμε την πρώτη φορά επειδή δεν εκατάλαβε ότι εγώ είμαι εξαιρετικό άτομα one in a million λεμε! Τούτοι μιτσhιοί την σήμερον ημέρα εν ξέρουν που παν τα τέσσερα τους, τς τς. αν ήμουν εγώ στη θέση του ήταν να της βάλω σhιέρι της Beatrix ώσπου να πει παπουτσόσυκο. Οκ έχασα σας.

Anyway ο τυπάς εν με εθώρεν, έκαμεν ότι εν υπήρχα. Έρκετε ο κοινός μας φίλος σε μια φάση και εμιλούσαμε, και σύρνει μου "Ναι ξέρω ότι εφκαίνετε με τον αρχιδά" και εγώ ήμουν κάπως "Τι εννοείς?" και "Που ξέρεις έτσι κουβέντα?"και εκείνος ήταν κάπως "Ε η Κύπρος εν μιτσhιά" και εγώ ήμουν κάπως "Ενναιν μιτσhιά η Κύπρος, κάποιος εν αθυρόστομος και πηλέ μου να ελάλε την αλήθκεια". Και όλες οι παραμέτροι δείχνουν ότι ο τυπάς εχουμίστηκεν ότι εφκαίναμε επδ τούτο τον φίλο μου εν τον ήξερα τον καιρό που εφκήκα με το αρχιδάκι του κερατά.
 Σηκώνουμε πάνω και φκάλλω το σπαθί μου. Πάω προς το μέρος του και κάμνω του ττόκκα:
"Γεια σου, είμαι η Beatrix, γνωριζόμαστε απο κάπου?"
Έμεινεν τα ο δικός σου.
"Ε όι, όι, χαίρω πολύ, Αρχιδάς"
"Επειδή μοιάζεις με ένα τύπο που εφκήκα μια φορά"
"Ναι εγώ είμαι"
"Ναι, είχα δίκαιο, ε μια φορά που σε είδα που να θυμούμε, εχει και τόσο καιρό!"

ΥΓ. Ρε κάτι κλάτσες μες στα σώβρακα που κυκλοφορούν εκεί έξω! Αλλό λλίο εννά μάθω ότι ήταν και γκόμενος μου ή ότι έχουμεν κανένα κοπελλούι! Ρε λαλείτε να έχω ποτjιείνη την αρρώστια που κάθε νύχτα ξιάννεις και κάθε πρωί ξυπνάς και εν σάννα και ο νους σου εν λευκή κόλλα που είχε η Drew Barrymore στο 50 first dates και απατώ τον αρχιδα με τον καβαλιέρο?