Δεν βρίσκω τίτλο που να ταιριάζει

Κάθομαι εδώ στα σκοτεινά. Σταυροπόδι στο πάτωμα. Δίπλα μου μια λάμπα και με φωτίζει. Γύρω μου, τίποτε, σκοτάδι. Άγνωστο. Είμαι σκυφτή και τα χέρια μου είναι αφημένα στα γόνατα μου. Αρχίζω να κινούμε μπρος πίσω ελαφρά, αναμνήσεις κατακλύζουν το μυαλό μου. Κινούμαι πιο έντονα, μπρος πίσω μπρος πίσω μπρος πίσω και τότε με ορμή τινάζω το κεφάλι πίσω. Τεντώνεται η σπονδυλική μου στήλη αφύσικα και οι ώμοι ορθώνουν. Βάζω το αριστερό μου χέρι στο στόμα και πιέζω την γλώσσα μου κάτω. Σκάβω το στόμα μου και τραβώ από την άκρη του λάρυγγα την κλωστή. Ανοίγει ο οισοφάγος και την τραβώ, μαύρη κλωστή που μπλέκεται στα δάκτυλα μου και σχηματίζει λέξεις. Ηρεμώ.
Και μετά χαμογελώ, σκέφτομαι και γελώ, γελώ δυνατά και δεν υπάρχει αντίλαλος στο σκοτάδι, η λάμπα τρεμοπαίζει. Καθώς γελώ γέρνω πίσω και μπήγω το αριστερό μου χέρι στο στόμα. Ανοίγει ο οισοφάγος και τραβώ την κλωστή η οποία πάλλεται στο σκοτάδι και κινείται απαλά, επιπλέει, την βλέπω να χορεύει στο φως της λάμπας. Ηρεμώ. 
Μετά τα μάτια μου ασπρίζουν, το στόμα μου μισοανοίγει και υπάρχει το φως χωρίς την λάμπα, υπάρχει το επίπεδο που κάθομαι πάνω χωρίς το πάτωμα, υπάρχω? υπάρχω, υπάρχεις, υπάρχει. Περνώ τα δάκτυλα μου στα μαλλιά και τα τραβώ στα μάγουλα και στον λαιμό, σφίγγει το στήθος. Αναπνέω βαθιά, ακανόνιστα. Το κεφάλι μου σαν από μόνο του γέρνει πίσω, το χέρι μου μπαίνει στο στόμα και ψάχνει, γδέρνει τον ουρανίσκο, τα νύχια μου ματώνουν τον λαιμό, ψάχνω, ψαχνω στην αρχή του οισοφάγου, και βρίσκω την άκρη. Τραβώ και νιώθω να τραβώ τους πνεύμονες μου, η ανάσα μου κόβεται και βγάζω άναρθρους ήχους. Τραβώ και ξεριζώνω την κλωστή, βγαίνει ματωμένη. Την πετάω κάτω. Τα μάτια μου γίνονται καστανά. Ηρεμώ.

Ανοίγω το laptop.