Time Out #3 Ο Ηρώδης στο ΙΚΕΑ

Είχαμε (ιμμίσh) την ιδέα να πάμε στο ΙΚΕΑ να φάμε μεσημεριανό, ετράβησε η όρεξη μας κείνα τα στιλ μπιφτέκια (χωρίς κρέας) από λαχανικά που σερβίρουν με τον σολωμό. Η ώρα μία ΝΤΑΝ είμασταν στο εστιατόριο.
Είχε μια σειρά από περίπου 1345879242813203 άτομα που επεριμέναν να πιάσουν το πιάτο τους και να πληρώσουν, βαβούρα, τα τραπέζια ήταν όλα χτιτjιον, και φυσικά άμαν φτάσεις και μπεις μες το ΙΚΕΑ εν έχει easy way out-πρέπει να δώκεις τον γυρό όλο.
"Οκ" είπα "πάμε στο Mall"
"Άτεεεεε ελιμπίστηκα τα" είπε η παρέα.
Έκατσα σε ένα τραπέζι να φυλάω τες καρέκλες από τα αρπαχτικά γύρω μου και επήαν οι άλλοι να φερουν το φαγητό. Οικογένειες εμπαίνναν, εφκαίνναν. Παιδιά όλων των ηλικιών, με όλα τα ντεσιμπέλ εύκαιρα. Μανάδες στα όρια, πατεράδες με αγριεμένα μάτια, ππέφτει πολλύ ξύλο στο ΙΚΕΑ.
Δίπλα μου εκάτσαν μια οικογένεια με τρεις γιούδες. Πέρκει να είχασιν 1 χρόνο διαφορά ο καθένας, μικρές τάξεις του δημοτικού. Η μάμμα έβαλε τους να κάτσουν, ο ένας ήταν χωρίς φανέλα, ο άλλος ήταν άτακτος, η μάμμα τους συνέχεια ελάλεν του "κάτσε", "φάε", "μεν τα πετάσσεις χαμέ", "θέλεις τα κεφτεδάκια σου?", "το κέτσαπ, σhιωνόννεις το κέτσαπ γιε μου". Απέναντι εκάθετουν μια άλλη οικογένεια, δύο παιδάκια. Ο ένας, δύο χρονών με το ζόρι, επέτασσε τα παιχνίδια του, έπιννε νερό και έφτυννε τους το, ο παπάς με το κουστούμι εγέλαν, η μάμμα ήταν στα όρια της, υποθέτω έχει τους ούλλη μέρα. Δύο ζευγάρια συνταξιούχοι εμάχουνταν να εύρουν τραπέζι, ερωτήσαν τον κόσμο όόοόλο αν θέλουν τες καρέκλες τους, εθυμώνουνταν που όλοι τες εθέλαν. Είδαν με που εκάθουμουν μόνη μου.
"Θέλεις τες καρέκλες?" είπε μου η μια φουτουνιασμένη
"Ναι, θέλω τες"
"Όλες?"
"Ναι όλες"
"Εν κρατημένες δηλαδή"
"Θεωρείται ότι σας λέω ψέματα?"
"Όι, όι" είπε μου νευριασμένα.
Εσηκώστηκα σε μια φάση να δω που στο καλό ήταν η παρέα, επέρασε πάνω που μισή ώρα που εκάθουμουν και εθώρουν γυρώ μου, τα αυτιά μου εβουίζαν, και εν έχω πολλή αντοχή με τα ανήλικα εάν δεν έχουμε συγγένεια. Όσπου να γυρίσω θωρώ μια γεναίκα να τραβά τες καρέκλες μου.
"Συγνώμη θέλω τες καρέκλες"
"Όλες?"
"Ναι, όλες"
"Ενόμισα έφυες"
"Ήταν να αφήσω τες τσάντες και να φύω?" λέω με τσιριχτή φωνή.
Ένας μιτσής επήεννε και έρκετουν με ένα χυμό κόκκινο. Ο μιτσής απέναντι έσυρε το νερό του και άνοιξε το μπιμπερό χαμέ έκαμεν μια λάντα, επερνούσαν που πάνω οι άλλοι, εγίνε ο τόπος χτιτjιον, ήρτεν η καθαρίστρια μες τα νεύρα. Ο άλλος ο μιτσής έβαλλε κέτσαπ πάνω στον τίτσιρο αδερφό του, η μάμμα εν εθώρεν. Εσηκώστηκεν η μάμμα μόλις τους είδε, ο παπάς εφώναζε, "τι έκαμες τjιαμέ?", η μάμμα άρπαξε τον που το χέρι, αντίναξεν του ένα πάτσο, έπιασεν τον άλλο να πάει να τον πλύννει, ο μιτσής με τον χυμό εβούραν, όπως επέρναν, εκούντησε τον η μάμμα του τίτσιρου, επάτησε μες τα σφουγγαρισμένα, έππεσε χαμέ, εσπούρτισε ο χυμός μες τα χέρια του, και επίτισε πάνω στο φουστάνι μου το άσπρο, άρκεψε έκλαιε. Επετάχτηκε η φλέβα μου, τραβώ το σπαθί μου και σηκώνουμε ίσhια πάνω.
"BEATRIX" εφώναξε μου η παρέα έγκαιρα, που ήρτε με τους δίσκους.
Εγύρισα και είδα τους, και εκάλμαρα.
Γονατίζω αργά στον μιτσή, στηριζόμενη στο σπαθί μου, που με εθώρεν έντρομος.
"Ξέρεις τον Ηρώδη?" λαλώ του και άρκεψε να κλαίει.
Αρπάξαν τον και εφύαν.