Τίποτε

"Τι ψάχνεις εσύ;" ρωτά με μιαν νύχτα. 

Και μένω να τον θωρώ. 

Επειδή εν ψάχνω τίποτε. Στα 40, εν ψάχνω. Εν έχω στόχο, ούτε θέλω, ούτε χρονοδιάγραμμα, ούτε κοινωνική πίεση, ούτε οικογενειακή πίεση, ούτε χρειάζεται να πω "eh ok, good enough". 

Στα 40 πάω με το συναίσθημα κ μόνο στα πάντα. Εν έχω λόγο να δέχομαι καμια παρουσία στην ζωή μου αν δεν με κάμνει να νιώθω καλά. Απο το επίπεδο του γνωστού, του συνεργάτη, του φίλου, της οικογένειας και του γκόμενου. 

Εν εχω κανένα λόγο να μιτσιανίσκω για να μένουν άνθρωποι δίπλα μου. Εν έχω κανενα λόγο να σκέφτουμαι ότι ειμαι too much. Πολλά bossy, πολλά opiniated, πολλή ενέργεια, πολλά θέλω, πολλη πελλάρα, πολλή "πεινα" για συνεχή ενασχόληση, ακατάπαυστη αναζήτηση του "τι άλλο", πολλές ανάγκες. Μπορώ απλά να καλύπτω τες ανάγκες μου με την "κατανάλωση" πολλών ανθρώπων που εκτιμούν το βέρσιον που τους δείχνω. Εν χρειάζομαι να γινουμαι "λιγότερη" εν οκ. 

Οπότε τι ψάχνω; τίποτε. Διαθέτω απλά Χ χρονο για ενασχόληση με άλλους. Αν είσαι ενδιαφέρον άνθρωπος κ θέλεις, μπορείς να αυξήσεις το ποσοστό που σου αφιερώνω. 

"Εν ψάχνω τίποτε" είπα του