Το σπίτι #3

Με τα περίεργα της βήματα από τα παγωμένα και μουδιασμένα άκρα άρχισε να προσπαθεί να κάνει το σπίτι της πιο όμορφο. Συγύρισε. Έφερε εξωτικά φυτά. Έβαλε μουσική λάτιν. Κρέμμασε λαμπιόνια. Άνοιξε τα σπασμένα παράθυρα. Έφερε μέσα άγνωστο κόσμο. 

"Κοιτάξτε κοιτάξτε το σπίτι μου"

Οι ξένοι της είπαν είναι πανέμορφο. Ενδιαφέρον. Συναρπαστικό. Δεν ήθελαν να φύγουν και όσο ήθελαν να μείνουν τόσο αυτή πνιγόταν στο "ξένο" σπίτι. Άνοιγε την πόρτα χωρίς λόγο για να δει αν θα έρθει αυτός. Αν θα χτυπήσει το κουδούνι. 

Την ίδια ώρα προσπαθούσε να βρει όλα τα προβλήματα του σπιτιού. Όταν έβρισκε κάτι δύσοσμο γλειώδες και μολυσματικό από τα θεμέλια του σπιτιού της το έβλεπε με τρόμο. Το τραβούσε με τα χέρια της και ανάβλυζε από μέσα του αίμα. Ματωμένο και κομματιασμένο του το έπαιρνε στα πόδια του. 

"Δες τι βρήκα στα θεμέλια μου, το έβγαλα" έλεγε σχεδόν σαν προσευχή. Αλλά τα πόδια του γίνονταν ξύλινα και δεν καταλάμβαινε ότι μιλούσε στην πόρτα του δικού του σπιτιού. Άφηνε τα πιο άσχημα και μολυσμένα κομμάτια της στην πόρτα του. Μόνο στην πόρτα. 

Το σπίτι της πλέον ήταν αγνώριστο. Το πάτωμα, τα θεμέλια και οι τοίχοι γεμάτοι βαθιές τρύπες να ψάχνει τα σάπια. Το υπόλοιπο στολισμένο με αταίριαστα όμορφα πράγματα και με μουσική υπόκρουση που δεν κατανοούσε. 

Ξάπλωσε στο πάτωμα στην στάση του παιδιού στο πάτωμα. Δάκρυα έρχονταν και στέγνωναν σε χοντρές γραμμές. Αναπνοές βαθιές. Το αίμα της σταμάτησε σχεδόν. Τα μάτια της γυάλισαν και θόλωσαν. Ήρθε η νύχτα και ήταν κρύα και ατέλειωτη. Σαν 40 νύχτες. 

"Θέλω πίσω το σπίτι μου" ψυθίρισε αδύναμα. 

Ο ήλιος ανέτειλε.