Κουβαριασμένη στο πάτωμα του σπιτιού και σε σοκ έκανε εμετούς. Ξυπνούσε το πρωί κλαίγοντας, περνούσε κρίσεις αγωνίας όπου το κεφάλι της πάγωνε κ το σώμα της ίδρωνε. Τα παράθυρα ήταν ραγισμένα και η παγωνιά της μούδιαζε τα άκρα. Αυτό της προκαλούσε δυσκολία στις κινήσεις. Ήταν λες και φορούσε ξένο σώμα.
Στο υπνοδωμάτιο άνοιξε το παλιό σκονισμένο συρτάρι με τις μάσκες. Τις έβγαλε και τις δοκίμασε. Καμία δεν της ταίριαζε πλέον. Έφτιαξε καινούριες, πιο σκληρές, να καλύπτουν όλο της το πρόσωπο και να απορροφούν τα δάκρυα όταν κρυβόταν σε διάφορες τουαλέτες για να κλάψει ή σε μια κρίση πανικού. «Πώς τις φοράς με έτσι ευκολία αυτές τις μάσκες σου;» της είπε κάποιος διορατικός γνωστός ξαφνικά μια μέρα και ένιωσε γυμνή.
Οι φίλοι ήρθαν στο σπίτι, άγγιζαν τα έπιπλα, την τέχνη, την ομορφιά, τα φυτά. Δες πόσο όμορφα είναι όλα αυτά της έλεγαν ξανά και ξανά. Κανένα σπίτι δεν είναι τέλειο. Της μιλούσαν και άκουγε, αλλά τα φώτα άναβαν και έσβηναν σαν διακοπές ρεύματος, τα φυτά ζωντάνευαν και πέθαιναν, οι τοίχοι ενώνονταν και ραγιζαν.
Αυτός ήταν ακόμα στο βάθρο του. Όσο είναι στο βάθρο του τόσο είναι παγιδευμένη σε αυτό το ενδιάμεσο σπίτι καταστροφής και ομορφιάς. Όσο περνούσαν οι μέρες τόσο καταλάβαινε ότι για να ζήσει το σπίτι θα έπρεπε να σκοτώσει ένα κομμάτι της. Πρέπει να πετσοκόψω το βάθρο.
«Θα είναι πιο εύκολα, πιο καλά να φύγω απο το σπίτι» της είπε στην έξοδο.
«Για ποιόν;» ήθελε να ρωτήσει αλλα η φωνή της χρόνια δεν περνά από τα τύμπανα των αυτιών του.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου