Εισαγωγή: από τα 18 μέχρι τα 23 εγώ ήμουν στην Αθήνα. Δεν παθαίνω αμόκ αλλά οκ, μεγάλωσα στην Αθήνα. Έχω ερεθίσματα κ με επηρέασε πολύ. Δλδ εκπομπές για αμιγώς ελληνικά θέματα μου αρέσουν, με τραβούν podcasts οπως το Μικροπράγματα του Άρη Δημοκίδη, έχω γνώση για μεγάλο εύρος της ελληνικής μουσικής. Ξέρω το who is who και το κουτσομπολιό και το σοβαρό.
Βλέπω και ακούω κάτι καταστάσεις που με ξενίζουν.
Μπαίνει μια φίλη μου μες το αυτοκίνητο εγώ ακούω το λάιβ του πασχαλίδη. Εννοείται φκαίνει το "Ξημερώματα" που τραγουδά-όχι του αργυρού-κ τρελαίνομαι. Λέει μου παναγία μου τούτη η Ελλάδα εν θα φύει ποττέ που πάνω σου. Κ είμαι κάπως γιατί να φύγει; Παρασκευές που έφαα στες μπουάτ, λεπτό στο λεπτό να τα φυλάω τα ευρώ να πάω στα μπουζούκια, εμποτίστηκα που τούτα τα πραματα, εν έχω τπτ να ντρέπομαι, πόσο μάλλον έχω να είμαι περήφανη για τις γνώσεις μου, για τα ερεθίσματα καλά και κακά που έλαβα και αντιμετώπισα, και αυτά που θα μεταδώσω στα παιδιά μου. Να ακούσουν ωραία ελληνική μουσική, υπέροχους στίχους και ποίηση, μελωδίες που μιλούν στο dna απευθείας. Εν η περιουσία που θα τους δώσω, να μπορούν να εκφράσουν τους εαυτούς τους, να εκφράσουν βαθιά και περίπλοκα συναισθήματα. Η γλώσσα, η κουλτούρα, η μουσική, οι εικόνες εν όλα αλληλένδετα. Τούτα εν τα ωραία που κρατούμε που την ελλάδα. Οι στίχοι, οι λέξεις.
Εν μπορώ να απορρίψω τούτα τα πράματα, σε παραλληλισμό με τα κυπριακά ερεθίσματα που προσπαθώ να μεταδώσω στα παιδάκια, τούτοι είμαστε. Έλληνες Κύπριοι.
Να ξέρουν το cocomelon και τα wheels on the bus και τα λοιπα.
Και να μεν ξέρουν τιποτε για ελληνικά και κυπριακά τραγούδια. Πώς γίνεται να μεν μάθουν Χατζιδάκη, τι πιο όμορφο να ακούει ενα βρέφος που Χατζιδάκη, να μεν ακούουν τουλάχιστον τον Χατζηπιερή με τόσα τραγούδια που έφκαλε. Τι ταυτότητα τους δίνουμε, τι γλώσσα; Τι κουλτούρα;
Πώς τα απορρίπτουμε τούτα τα πράματα και για τι πράγμα τα απορρίπτουμε;
Πώς το να ακούς ελληνικά και να ξέρεις να μιλάς σωστά πλούσια ελληνικά και κυπριακά εν αρνητικό και υποτιμητικό;
Και τι εν προτιμότερο; Το τίποτε; Ή το φαίδρο του να αντικαταστήσουμε τα πάντα με το γιουτουπ και τα αγγλικά και την παντελή έλλειψη ταυτότητας και συνάμα ποιότητας και βάθους.
Έζησα, εσπούδασα τζιαι εδούλεψα στην Ελλάδα για 10 γεμάτα χρόνια. Η αδεφή μου εν παντρεμένη με Αθηναίον τζιαι έχουν θκυό κόρες. Η κουνιάδα μου εν παντρεμένη με Θεσσαλονικιόν τζιαι έχουν θκυό γιους. Ο κουνιάδος μου εν μόνιμος κάτοικος Αθήνας, τζιαι έσιει τζιαι έναν πολλά όμορφον καφέ στην Φωκίωνος, πάροδος Ερμού. Την Ελλάδαν έζησα την τζιαι αγαπώ την πραγματικά ακριβώς γιατί την έχω ζήσει τζιαι οΪ ως την αφηρημένην ελληνοφρένειαν που μας σερβίρουν στα σχολεία τζιαι αλλού στην (ελεύθερη) Κύπρο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάραυτα θεωρώ το πολλά στοιχειώδες να δηλώνω Κυπραίος. Τελεία. Ούτε "ελληνο-", ούτε "τουρκο-" ούτε με άλλες ουρές. Η λέξη Κυπραίος λαλεί τα ούλλα. Για όσους τουλάχιστον εκτιμούν τούτον που έχουν τζιαι εν έχουν απωθημένα άλλων εποχών, απωθημένα τα οποία επροκαλέσαν τα χάλια στα οποία ζούμεν τα τελευταία 46 χρόνια, ένθεν τζιαι ένθεν του συρματοπλέγματος, με εθνικά καθαρές περιοχές τζιαι αλυτρωτισμούς των "μαμάδων-πατρίδων".
προσωπικά γουφη απέφυγα εντελώς τις αναφορές στα πιο πάνω, ενναιν πολιτικό το ποστ μου. κ γω απαντώ κυπρια αμα με ρωτούν. εγώ μιλώ κυρίως για κουλτούρα, γλώσσα και τα λοιπά, τα οποία ειναι-τι να κανουμε-ελληνικά.
ΑπάντησηΔιαγραφήμπεατριξ
Νομίζω πολλοί απορρίπτουν οτιδήποτε ελληνικό - ακόμα και τον χαρακτηρισμό Έλληνας Κύπριος - λόγω πολιτικών πεποιθήσεων (γιατί φκάλλουν τσούννες με οτιδήποτε ελληνικό, λόγω της γραμμής που δίνει το κόμμα, προτιμούν από πεποίθηση οτιδήποτε ξένο / πολυπολιτισμικό, ακόμα και τουρκικό). Κάποιοι άλλοι ίσως απλά να μην έχουν αυτή την παιδεία / καλλιέργεια ή αυτή την ανάγκη.
ΑπάντησηΔιαγραφήΝιώθω σε πάρα πολλά. Κι εγώ ξέρω και τα σοβαρά και τα ελαφρά, τους παρακολουθώ στενά. Όπως το λες, η γλώσσα, η κουλτούρα, η μουσική, οι εικόνες μας είναι τα ίδια.
Είναι πολλά τυχερά τα μωρά σου με τα ερεθίσματα που θα τους δώσεις <3