Το τσίρκο

Έχει μια μεγάλη σκηνή τσίρκου, και δυνατό φως έρκετε που το άνοιγμα της εισόδου. Όλα γυρώ που την σκηνή εν σκοτεινά και μαύρα, δεν μπορώ να δω τίποτε. Προχωρώ αργά προς το φως, κρατώ το εισητήριο μου στο χέρι, πρώτη θέση, με όλα τα κομφόρ. Κοντεύω και θωρώ ακροβάτες και πετούν στα σχοινιά, κλόουνς που κουτσουφλούν και πέφτουν ο ένας πας τον άλλο, ζώα που μαστιγώνονται για να εκτελούν τρικς και να γελά το πλήθος, Φωτιές να κινούνται μες το χώρο, πολύχρωμες κορδέλες, ο κόσμος χειροκροτά, χαρτοπόλεμος μπλέκεται στα μαλλιά τους. Και περπατώ γυρώ γυρώ περιμετρικά. Ο κόσμος σηκώνεται και συμμετέχει στο show, εν όλα ένα τσίρκο, οι ανθρώποι χαμογελούν αναίσθητα, δείχνουν τες κορίνες τους και πόσο μπορούν να τες πετάξουν ψηλά, δέρνουν τα ζώα όσπου να τους κάμουν χειραψίες. Βλέπω πρόσωπα που ξέρω. Δείχνουν μου που μακριά μου τες στολές τους τες γυαλιστές, τες κορδέλες τους τες χρωματιστές. Γλιστρώ καταλάθος και αντιλαμβάνομαι ότι ισορροπώ ανεπαίσθητα στην άκρη του κόσμου. Φωνάζω και η φωνή μου δεν αντηχά στο τίποτε που έχει στα δεξιά μου.
Αριστερά το τσίρκο. Και έρκετε ο ακροβάτης, με την φάτσα του την όμορφη και τες κορδέλες, και τα κόλπα του και χαμογελά και μιλά μιλά μιλά μιλά και τι στο καλό φκαίνει που το στόμα του δεν καταλάβω θεό τι στο καλό μιλά. Χαμογελά και αστράφτει ο τόπος, πιάνει μου το χέρι μου και νέφκει μου "Έλα, έλα, έλα. Έλα στο τσίρκο μας!"