Αυτό το βιβλίο, έπιασα το να σας πω την αλήθεια, επειδή έστειλε μου το ένας τύπος στο τουίτερ αν το ξέρω, και επειδή αρέσκει μου το τρου κράιμ. Αρέσκουν μου και οι οικογενειακές ιστορίες. Αρέσκουν μου και η σχέση αδερφη/αδερφή επειδή αυτό έχω κι εγώ και εν πολλά ωραία παλαβή περίπλοκη σχέση με τα πάρα πολλά πάνω της και τα λίγα κάτω της.
Η Χριστίνα έγραψε ένα βιβλίο για την αδερφή της που σκοτώθηκε απο τον κακοποιητικό πρώην/νυν σύντροφο της στα 20κάτι της ακριβώς πριν τελειώσει τις σπουδές της. Μια γυναικοκτονία. Μια λέξη που πολλοί μισούν και αρνούνται ή και δεν μπορούν να καταλάβουν. Όσοι δεν μπορούν να την καταλάβουν και γιατί χρειάζεται να υπάρχει, να θεωρείτε τους εαυτούς σας τυχερούς. Τυχερούς που δεν εβρεθήκετε ποττέ στην θέση να μπορείτε να καταλάβετε.
Πάμε ξανά. Η Χριστίνα έγραψε ένα βιβλίο για την αδερφή της. Που την σκότωσε ο κακοποιητικός της σύντροφος απο τον οποίο προσπαθούσε χρόνια να ξεφύγει. Συνήθως θεωρεί η κοινωνία ότι τα άτομα αυτά που είναι ή μένουν σε αυτές τις σχέσεις είναι αδύναμα, απροστατευτα, χαζά άτομα. Η Χριστίνα μέσα από αφηγήσεις, γράμματα, ημερολόγια της Λιλιάνα, μας δείχνει τον κόσμο της αδερφής της. Μιας νέας δυναμικής, έξυπνης γυναίκας, με λαμπρό μέλλον, φοιτήτριας της Αρχιτεκτονικής, με φίλους, με όμορφη οικογένεια, προστατευμένη. Που είχε έναν άξιο αγαπητικό μορφωμένο πατέρα, με τον οποίο είχε μια υπέροχη σχέση. Η Λιλιάνα πήγε να σπουδάσει σε μια μεγάλη πολη και η οικογένεια της της βρήκε δωμάτιο σε σπίτι γνωστής φιλικής οικογένειας ώστε να είναι προστατευμένη. Η Λιλιάνα ήταν ένα κορίτσι με πολλά ενδιαφέροντα, πολύ όμορφη, έξυπνη, με πολλούς φίλους και φίλες, κοινωνική ζωή μιας φοιτήτριας που της αρέσει αυτό που κάνει. Η Λιλιάνα είχε πολλούς καλούς άντρες στην ζωή της. Σωστούς, σεβαστικούς με αρχές κ αξίες. Φίλους, ξαδέρφους και γνωστούς. Είχε έναν πατέρα που την αγαπούσε και είχαν μια βαθιά σχέση. Έναν πατέρα που την προστάτευε. Είχε μια μητέρα που την λάτρευε και έκανε τα πάντα για αυτήν. Μια αδερφή με τον μοναδικό δεσμό των αδερφών. Είχε φίλες. Όλοι αυτοί στάθηκαν δίπλα της ξανά και ξανά. Την υπερασπίστηκαν. Έδιωξαν τον άνδρα αυτό απο την ζωή της ξανά και ξανά. Η Λιλιάνα δεν ήταν μόνη της, δεν ήταν μια κρίμα, δεν ήταν ένα θύμα. Η Λιλιάνα είχε μια γεμάτη ζωή. Ένας και μόνο άνδρας χρειάστηκε και μόνο για να την μετρατρέψει σε ανάμνηση για την οποία διαβάζουμε μετά απο 36 χρόνια σε ένα βιβλίο.
Το μόνο κενό στην ιστορία, ειναι τα σημάδια ότι κάποιος είναι σε κακοποιητική σχέση. Το μόνο που δεν κατάλαβαν οι γύρω της ήταν τα σιωπηλά σημάδια, τα υπόκωφα, τα υποδόρια σημάδια της σιωπηλής κακοποίησης, του αδιόρατου ελέγχου μέσω της απειλής, της ψυχολογικής κακοποίησης. Και η Χριστίνα μετά απο τόσα χρόνια κατάφερε να το αποτυπώσει, όχι in your face αλλά ακριβώς οπως συμβαίνει στην πραγματική ζωή, μικρά σημάδια εδώ κι εκεί αραιά και που, ώστε να μην γίνονται αντιληπτά αν δεν τα ψάχνεις επι τούτου.
Η Χριστίνα δεν αφιερώνει στο έγκλημα πολλές σελίδες. Αφιερώνει σχεδόν όλο το βιβλίο στο να μας δείξει μέσα απο αφηγήσεις, αναμνήσεις, γράμματα και αποτυπώσεις απο τα βιβλία και τα τετράδια της, στο ποιά ήταν η Λιλιάνα. Πόση αγάπη λάμβάνε και πόση έδινε. Πόσο εντυπωσιακή νεαρή κοπελίτσα ήταν.
Αποτυπώνει το πόσα έχασε.
Αποτυπώνει το κενό στην οικογένεια της.
Αποτυπώνει το κενό μέσα της.
Αποτυπώνει το πένθος που όσο καλά και να είσαι θα ξετρυπώνει απο μέσα σου ξανά και ξανά σε στιγμές που δεν το περιμένεις.
Αποτυπώνει την ντροπή του να είσαι σε αυτή την θέση, σε αυτή την κακοποιητική ισορροπία και κανένας να μην το καταλάβαίνει.
Αποτυπώνει την ντροπή του να μην το έχεις καταλάβει κι έτσι να χάσεις την μικρή σου αδερφή πριν προλαβεις να αντιδράσεις.
Αποτυπώνει, πώς μια οικογένεια που αν και τα έκανε όλα σωστά, βρίσκεται ξαφνικά με τεράστιο κενό, και ένα τραύμα το οποίο ελάχιστοι μπορούν ή θέλουν να καταλάβουν.
