τι ακούω θε μου

Το μάτι μου παίζει, το ένα μόνο, για να είναι ψηλά στην κλίμακα της παράνοιας. 

Τούτη εν η αντίδραση μου κάθε φορά που ακούω κάποια πράματα ως/σαν χωρισμένη 

-"έτσι που εκαταστράφηκεν η ζωή σου"

-"γιατί; είσαι νέα θα ξαναφτιάξεις την ζωή σου"

-"σίγουρα θα βρεθεί κάποιος"

-"μα θα πρέπει να βάλεις νερό στο κρασί σου"

-"πλέον εν κ ειναι ρετσινιά που είσαι χωρισμένη, ήνταλοις, την σήμερον ημέρα"

-"ναι κ μένα η κουμέρα/ανιψιά/γειτόνισσα μου έφυε κ αφηκεν την ο Χ και εβρέθηκεν ένας καλος άθρωπος κ πήρεν την κ εφτιαξε την ζωή της"

"ναι έτσι λαλείς τωρά αλλά ποννα γεράσεις εννά θέλεις ένα ποκούμπι" (αυτόματο εμετικό ριφλεξ σε τούτη τη λέξη)

Μάνα μου μα πρέπει να είμαι πολλά κρίμα.

.

.

.

.

.

Και σκέφτουμε τούτον τον ποκαριμμένο τον κρίμα που εννα γυρίσει να με δει...

που εννα θέλει να μου φτιάξει την ζωή μου...

να με σώσει που τούτο το κρίμα...