The dating process #11 Τρίχες! Προσοχή!

Και ναι κυρίες και κύριοι. 

Επανερχόμαστε με ρίγη συγκίνησης στην ετικέτα του μπλογκ "the dating process". (στο μυαλό μου εσείς οι 5 σταθεροί που με διαβάζετε, χειροκροτάτε δαμέ). 

Με μικροαλλαγές πλέον όσο αφορά το dating process. 

1. δεν ειμαι πλεον αθκιασερή να φκαινω με οποιον μου νέψει για το χάζι. Πλέον πρέπει να θέλω πολλά να μπω στον κόπο κ να πειστώ να θυσιάσω την ώρα μου

2. το dating pool εν πιο μικρό και περιορισμένο. Από τρεις απόψεις, α. εχω μικρή αντοχή και ανοχή σε μαλακιες και τοξικότητες β. οι παραπάνω εν παντρεμένοι γ. αν δενναιν παντρεμενοι και εν 35 κ κατω εν θέλουν τα κοπελλούθκια (μου) ή θέλουν κοπελλούθκια (που εν θελω εγώ).  Αυτό εν καλό ως προς την ευκολία που σκαρτεύκεις καταστάσεις και δεν τρώεις ώρα. 

3. ειμαι πιο ολοκληρωμένο άτομο, δεν ειμαι 30 παρά με βιολογικό ρολόι να χτυπά, καριέρα-κυπριακού τύπου-στα σπάργανα που πρέπει να δουλεύκω σαν την πελλή. Είμαι 40 παρα με 2 κοπελλούθκια, οικονομικά ειμαι οκ, κοινωνικά ειμαι πλήρης και ευτυχισμένη μακάρι να έχω ώρα να φκαίνω με τα άτομα που ήδη έχω στην ζωή μου. Δεν έχω σε πρακτικό επίπεδο, τιποτε να κερδίσω από έναν άντρα (ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ είπα κ ελάλησα, δεν ειπα σε όλα τα επίπεδα, στο ΠΡΑΚΤΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ) Δεν θέλω αποκατάσταση, δεν θέλω σπερματοδότη, δεν θέλω κάποιον να φκαίνω ή κούμπημα να μεν είμαι μόνη μου. 

Το μόνο που θέλω να κερδίσω από έναν άνδρα εν να περάσω ώραία με τον καταπλητικό του χαρακτήρα και το χιούμορ του-και να τον θέλω. Μεν μου αρκέψετε, και κεινος εννα περάσει καλα, εν θα κάτσω τζιαμέ σαν κοινό να περιμένω παράσταση, εννα συμμετέχω. Α! Επίσης ένας φίλος μου είπε μου να μεν λαλώ τιποτε που τούτα (1,2,3) επειδή εν αυτόματος ευνουχισμός των αντρών. Αλλά ενναιν καλύτερα να το λέω πρώτα να ποσπαζούμαστε με όσους τα αρχίδια μου βαρούν παραπάνω που τα δικά τους; δεν έχουν την συναισθηματική ωριμότητα να αντεπεξέλθουν σε μια γυναίκα που θα τους θέλει μόνο για το μυαλό και την προσωπικότητα τους; 

Οπότε με τούτα τα δεδομένα γυρίζω και χαχανίζω οπως πάντα. Μιαν που τες νύχτες που φκήκαμε με μιαν Πέγκυ με μιαν μεγάλη παρέα που δεν ήξερα κανένα, βρέθηκα να κάθουμαι πανω σε ένα στουλ με κάποιον αγνωστον να γονατά μπροστά μου και να μου τραβά τα παπούτσια μου, μεν με ρωτάτε γιατι-εν εχει γιατί. Εγώ εγελουσα, αλλά κάποιος που απέναντι, τόσο ψηλός που να θωρεί πάνω που όλους, ίσως πρόσεξε ότι το χαχανητό ήταν ελαφρώς του πανικού. Χαμογέλασε μου, έκανα του γκριμάτσα τύπου "δεν ξερω τι γινεται" και διέσχισε το διάστημα μεταξύ μας βλέποντας με συνέχεια με κάτι ωραία στενά μάτια. Προσπαθώ να διατηρήσω το βλέμμα. Εν ειμαι ανετη ακόμα στο φλερτ. Ημουν πιστή/τυφλή σύζυγος (χαχα κλαίω) για αρκετά χρόνια και αυτό εν γίνεται εύκολα switch off. Έρκεται στέκεται μπροστά μου να με σώσει. 

"Τι πίνεις;" ρωτά μες το αυτί μου και οι τρίχες μου στέκονται προσοχή ρε φίλε. Δηλαδή απευθείας. Τι εν τούτη η μαγεία. 

Κάμνει μου ένα ποτό, κρατά μου το μπροστά μου με την χεράκλα του και τα καθαρά του νύχια. Πίνω που το καλαμάκι αθώα. Ναι ρε, πρωτο πραμα που θωρούμε εν τα νύχια, να εν καθαρά και κομμένα. Σηκώνομαι με τα 12ποντα και ειμαι ως το αυτί του, ρε μαλάκα. Ως-το-αυτί-του. Δεν μιλούμε πολύ, επδ εν ακουμε βασικά. Κρατά μου την μέση μου, γελά μου. Χορεύω και θωρεί με. Χαμογελά και δαγκωνει τα χείλη του. Ακούεται πιο ωραίο από ότι ήταν στην πραγματικότητα, επειδή γενικά ήμασταν ο ένας πας τον άλλο, αγκωνιές, σπρωξίματα, πατάς με πατώ σε. Αλλά ήταν τόσο άνετη η χημεία με τον ψηλό που όταν μου έδωσε το τηλέφωνο του, έκανα του αναπάντητη να έχει το δικό μου. 

Τα μηνύματα πάνε κ έρχονται, όσο γίνεται επειδή έχουμεν τζιαι κοπελλούθκια κι όταν είμαι μαζί τους ασχολούμαι μαζί τους κ δεν βαστώ το τηλέφωνο συνεχεια να ειμαι απίκο. Σε λίγες μέρες κανονίζουμε να βρεθούμε. Κοκεταρίζουμαι, αρωματίζομαι βάλλω το ελαφρύ μου τακούνι και πάω. Στέκουμαι δίπλα του και σκύβει και φιλά με στο μάγουλο. Σκύβει πελλέ μου. Με κατευθύνει με το χέρι του στο κάτω μέρος της πλατης μου-μιλούμε που τα πιο σέξυ πράματα όταν το κάνουν οι άντρες στα αρχικά στάδια. Καθίσαμε διπλα δίπλα το γόνατο του στο δικό μου. Αστερούθκια στα μάτια μου. 

.

.

.

Μακάρι να τέλειωνε ως δαμέ η ιστορία. 

Αλλά μετά την τρίτη πρόταση σκυλοβαρέθηκα. Η κουβέντα πήγαινε κουντητή ως πάρατζιει. Μετρουσα τες λέξεις να ποσπαστούμε. Συλλαβές. Γράμματα. Τελείες. Πάλευα με τον εαυτο μου. Ατε ρε Μπεατρίξ, βάλε νερό στο κρασί σου. Σκατά στα μούτρα μου. Αφού το φυτίλι έσβησε. Μιλούμε, έσβησε, έπιασε την βαλίτσα του κ μετανάστευσε το φυτίλι που ήταν να ρίξει στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ. Ας μην μιλήσουμε για το ευκολόσβηστο φυτίλι μου. 

(Ναι, ναι μεν αρκέψετε, επδ ηταν μπορινγκ οι κουβέντες του ανθρωπου ΓΙΑΜΕΝΑ εν σημαινει οτι ενναιν καλος, εν καλος για κάποιαν αλλη, δεν τον κατηγορούμε δεν τον μειώνουμε, μπορουμε να αντεπεξέλθουμε κ στες δικές μας χυλοπιττες επδ τρωμε επίσης δεν δινουμε μονο! Δεν ειναι ολοι για ολους, χατε μανα μου εκαλυψα σας;)

Οι επόμενες μέρες κυλήσαν με μηνύματα που αργά και σταθερά αραιώναν. Ώσπου κ σταματούν. 

.

.

.

Μακάρι να τέλειωνε ως δαμέ η ιστορία. 

Εν με βρίσκει αλλού μετά που κανένα μήνα; Εν με θωρεί πάλε με τζιείντα μάθκια τα στενά κ αμφισβητώ την κρίση μου και την αντίληψη μου κ τι πειράζει να δεν μπορείς να κόψεις μισή κουβέντα εν πειράζει κόρη σκάσε κ προχώρα. Εν έρκεται και πιάννει με που την μέση αλλα οι τρίχες μου χαβάν αρβανίτικο; Εν με φιλά στο μάγουλο αλλά μιλούμε όλες οι τρίχες χειμερία νάρκη; Εν σκύβει-ΟΥΦΟΥ-να μου ψιθυρίσει στο αυτί; Εν μένω χάσκοντα επειδή μόλις μου είπε να κάνουμε one night stand; Εν με πιάννει το γέλιο και λέω του "γιε μου παεις καλα;". Εν γυρίζει και φεύκει χωρίς ένα γεια; Πρέπει να κάνω αποτρίχωση να πνάσουμε που τες τρίχες και τα ανεβοκατεβάσματα τους.