21/12/20

PTSD

 Δόξασοι φτάνουμε στο τέλος του 2020. Εν ξέρω πότε θα ξεπεράσω αυτή την χρονιά. Σίγουρα πολλοί περάσαν κατά πολύ χειρότερα από εμένα. Κ έχω πράματα για να δηλώνω τυχερή, αλλά κ εγώ όπως και εσύ πενθούμε και θα πενθούμε τες ζωές που αναγκαστικά αφήσαμε πίσω. 

Τα πράγματα που κάναμε. Την ζωή που είχαμε, και τις εμπειρίες που θέλαμε να ζήσουμε. 

Κ εγώ όπως και οι περισσότεροι νομίζω περνούμε αυτόν τον χρόνο σε στάση αναμονής. Μόνο που δεν είναι ουσιαστικά αναμονή, επειδή η ζωή συνεχίζεται, με άλλο τρόπο, που δεν μας αρέσει. 

Το βρέφος που είχα όταν ξεκίνησε όλο αυτό έγινε νήπιο. 

Το νήπιο που είχα έγινε παιδί. 

Άνθρωποι γεννήθηκαν, και άλλοι πέθαναν, μόνοι σε ένα νοσοκομείο κ οι μεν κ οι δεν. 

Γάμοι ακυρώθηκαν, ή έγιναν στα δημαρχεία. 

Πέρασε σχεδον ένας ολόκληρος χρόνος, και η συνειδητοποίηση που είχα σχετικά νωρίς, ότι η ζωή μας θα αλλάξει για πάντα έχει τσιμεντωθεί στο δικό μου μυαλό. Δεν θα επιστρέψουμε στις ζωές μας. 

Θα προοδεύσουμε σιγά σιγά σε μια άλλη πραγματικότητα όπου το τραύμα του 2020 θα αφομοιωθεί, τα μέτρα που παρθήκαν και οι θυσίες που κάναμε θα εξομαλυνθούν. Τα παιδιά μας θα ξεχάσουν όσο μπορούν, χωρίς να ξέρω τι θα τους αφήσει  μόνιμα αυτή η κατάσταση. Πχ. το γιούδι  μου ξέρει γυναίκα σπίτι γιαγιάδες κ τέλος, δεν πάμε κ πουθενά αλλού. Τον Μάη ασπούμε τον πήραμε Λευκωσία μετά από μήνες καραντίνας κ έβλεπε γύρω γύρω λες και ήταν Νέα Υόρκη. 

Εγώ καμιά φορά ακούω στο ράδιο ενημερωτικό για το πως να προσέχουμε για κόβιτ και νιώθω ότι ζω σε παράλληλο σύμπαν. Σκέφτομαι την καραντίνα που  περάσαμε κ έχω ένα σφίξιμο, εναν κόμπο. Σκέφτομαι ότι συνέχεια στο πίσω μέρος του μυαλού μου, όποτε δούμε γιαγιάδες έχω το άγχος, τους το δίνουμε τωρα, τώρα τους κολλούμε κορωνοιο. 

Ο περισσότερος κόσμος είναι μια πλήρης απογοήτευση, είτε επδ δεν προσέχει, είτε επδ κάνει ότι μαλακία σκεφτεί κ χέστηκε για τον άλλο, είτε επειδή δεν πιστεύει, η συμπεριφορά όλων αυτές τις μέρες φανερώνει την πραγματικότητα, και δυστυχώς σε πολλές περιπτώσεις είναι απογοητευτική το λιγότερο. 

Περνώ μια φάση εσωστρέφειας όπου επιστρέφουμε πίσω στα βασικά, στην οικογένεια, στους στενούς φίλους, σε αυτούς που πραγματικά με νοιάζει αν ζουν ή αν πεθάνουν. Μια φάση που είμαστε κατα δύναμη μέρος της φύσης, μακρυά από την πόλη και τους ανθρώπους της. 

Κ μια φάση που θα γραφτώ πρώτη στον κατάλογο για να λάω το εμβόλιο το γρηγορότερο που γίνεται, αν έχει έτσι  κατάλογο θέλω να είμαι η πρώτη.


3 σχόλια:

  1. Του χρόνου έτσι τζιαιρόν η πανδημία τζιαι η παράνοια της εννά αποτελεί μιαν, θλιβερήν μεν, ανάμνηση δε. Καλές γιορτές με υγείαν πάνω που ούλλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο με εκφράζει αυτό που έγραψες! Όπως και πολύ άλλο κόσμο φαντάζομαι.
    Δύσκολο το 2020, ακόμα και για εμάς που ήμασταν πολύ καλά σε σχέση με άλλους.
    Και απογοήτευση για πάααρα πολύ κόσμο, για τα μυαλά που κουβαλά, για το πόσο πέρασε η επιστήμη και η γνώση και δεν τον ακούμπησε. Και ακόμα πιο απογοητευτικό επειδή πολλοί από αυτούς έχουν πτυχία και μεταπτυχιακά, δεν είναι όλοι (τυπικά) αμόρφωτοι.
    Εύχομαι και ελπίζω και πιστεύω ότι σε κάποια στιγμή θα είναι πράγματι μια θλιβερή ανάμνηση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Κι εγώ έχω παρατηρήσει πόσο ενθουσιάζεται ο γιος μου μόλις βγει έξω, έστω και στον μικρό κήπο μπροστά στο σπίτι. Του φαίνεται τόσο περίεργο να είναι "έξω". Έχεις δίκαιο ότι τα παιδιά του σήμερα δεν θα χαρούν, ούτε θα γνωρίσουν επαρκώς τον έξω κόσμο. Θλιβερό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή