9/10/20

Αμμοχωστιανή δεν είμαι

 Αλλά πόνεσε το χθεσινό. 

Σαν ακόμα ένα καρφί στο φέρετρο μας. 

Να μου πείτε, καλά δεν ξέρεις που πάμε; Τώρα σου ανάδοξε; 

Ε όχι, το να ξέρεις την αχαπαροσύνη και την ανικανότητα εν σημαίνει πάλε ότι εν πονά. Πονά και η παράνοια, πονεί και η αλλοφροσύνη και η κατάντια. 

Πονεί να τους θωρείς, πονεί να τους ξέρεις, πονεί να ταυτίζεσαι. 

Ο Τάσος Δημητριάδης πήγε από τους πρώτους να δει, να μεταφέρει, να  νιώσει. Έβλεπα τα λάιβ του στην δουλειά. Μια κυρία έγραψε που κάτω "Αχ τζιαι που να την φατζίσουμε"

Που να την φατζίσουμε αλήθκεια.


Τι άλλο να σας πω. 

Πήγα στην Αμμόχωστο. Πήγα 3-4 φορές. 

Πήγα στην πόλη της Αμμοχώστου και την περπάτησα. 

Πήγα στην παραλία και εστάθηκα. 

Πήγαμε γύρω γύρω από το Βαρώσι και το είδαμε. 

Και κάθε φορά ήταν σαννα και βαστάς το μαχαίρι κ εκάρφωνες το πάνω σου για όλη την διάρκεια που ήσουν τζιαμέ. Εν μπορούσα να μιλήσω. Εν μπορώ να σκεφτώ πως να νιώθουν οι ανθρώποι που εν δικά τους. Που εν τα σπίθκια τους, που εν οι δικοί τους, που εν οι αναμνήσεις τους. 

Υστερόγραφο: ξέρετε τι ακολουθεί μετά το Γέρι? Αγλαντζιά->Γέρι->?

Εγώ εγύρεψα το στο google maps.

1 σχόλιο:

  1. Πυρόι; Κάτι έτσι; Εν το ξέρω, εδιάβαζα το πρόπερσι στον παπά μου στο νοσοκομείο που του διάβαζα την εφημερίδα νομίζω και είπε μου ότι εν εκεί.
    Έβλεπα κι εγώ εχτές που έδειχνε φωτογραφίες που μαγαζιά που εμείναν έτσι όπως ήταν, και εσκέφτουμουν πώς θα ένιωθα αν ήταν των δικών μου. Που υπάρχουν, απλά σε άλλα οδογράγματα... Εν το πιστεύκω ότι συμβαίνουν τούτα, εν το πιστεύκω ότι εμφανιστήκαν όπως τους καραόλους ούλλοι οι πολιτικοί να κάμουν σhόου μετά που τόσο καιρό... Απορώ τι εν το επόμενο χτύπημα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή