8/9/20

Μια ιστορία #7

Ετοίμασε την βαλίτσα της, και την βαλίτσα του μωρού. 

Ο πρώην άντρας της ζωής της κρατούσε την κόρη του αγκαλιά. Τα μάτια του κόκκινα. Αναρωτιέται ακόμα τι του ήβρε. Βλέπει την καράφλα, την κοιλίτσα, τες ρυτίδες του. Τίποτε εν του ήβρε. Πάντα τον θεωρούσε λίγο βλάκα και αρκετά ακουμαντάριστο. Ψέματα, κάτι του ήβρε. Κατάλληλη ηλικία, κατάλληλο εισοδημα, κ μια σεμνή περιουσία που θα της επέτρεπε να ζήσει συμβατικά εντάξει. Και την ήθελε. Την είδε του άρεσε της μήνυσε. Κολακεύτηκε, και στα 33 της ήταν η ευκαιρεία της.

Παντρεύτηκαν στα 2 χρόνια. Της έκανε πρόταση γάμου με ένα μεγάλο μονόπετρο και βιαστικά οργάνωσαν γάμο. Έκανε δίαιτα, βρήκε υπέροχο κλασικό νυφικό. Οι φίλες της κ η κουμέρα ξεφάντωσαν στο χενς. Ωραίο λουκούμι παραδοσιακό. Ανοιχτός γαμός να είναι οι συμπέθεροι χαρούμενοι ότι κάλεσαν όποιον ήθελαν. Φιλήθηκαν βαθιά στην πίστα όταν χόρευαν το τραγούδι τους. Χειροκροτουσαν οι καλεσμένοι. Έστησαν το σπίτι τους. Ωραίο σερβίτσιο, ωραία τραπεζαρία, σκύλος. Πέρασαν όλοι να το δουν. Γρήγορα άρχισαν τις προσπάθειες για μωρό. Τα κατάφεραν. Όλοι ξαλάφρωσαν. Τα κατάφεραν. Είναι το τελευταίο άγχος. Να βρεθεί το ταίρι, να γίνει ο γάμος, να μείνει έγκυος. Το σόι ξαλάφρωσε. Η κοιλιά φούσκωνε! Όπως και το κενό μέσα της. 

Όταν το μωρό της έγινε 1 έτους ετοίμασε τις βαλίτσες της. Έπιασε το μωρό και έφυε. Μόνη της μες το διαμέρισμα του ενός υπνοδωματίου αναρωτήθηκε όλοι αυτοί που έβαζαν τα τικς στα ορόσημα της ζωής της αν θα την βοηθούσαν τώρα να θρέψει το θύμα της κοινωνίας που έφερε στον κόσμο.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου