24/7/20

Καριέρα, σπίτι, οικογένεια

Διάβασα ένα βιβλίο που λέγεται "Αόρατες Γυναίκες" και είναι το πιο ακριβές βιβλίο για όσο αφορά την θέση των γυναικών στην κοινωνία. Για όσα συμβαίνουν και δεν τα καταλαβαίνουμε. Για όσα μπορούμε να δούμε και όσα δεν φανταστήκαμε καν ότι συμβαίνουν.

Διαχρονικά η στάση ανδρών και γυναικών στο θέμα αυτό είναι των μεν άμυνα και εθελοτυφλία, των δε ένας αχταρμάς με σπασμωδικές υπέρ και κατά προκαταλήψεις χωρίς αρχή μέση και τέλος.

Το βιβλίο αυτό είναι ένα όμορφα γραμμένο κείμενο, που απενοχοποιεί τους άνδρες σε γενικές γραμμές ως προς το γιατί συμβάινει αυτό που συμβαίνει. Του τύπου δεν ξέρουν δεν μπορούν να καταλάβουν. Μιλά για το male narrative, δηλαδή πως όταν διαβάζουμε για κάτι χωρίς να ξέρουμε αν είναι γυναίκα ή ανδρας συνήθως υποθέτουμε ότι είναι άνδρας ο αφηγητής. Μιλά για ιστορικά γεγονότα, για την δημοκρατία των αρχαίων ελλήνων-και όχι των ελληνίδων, για την αναγέννηση των γάλλων και οχι των γαλλίδων, για την ιστορία του κόσμου, που δεν είναι του κόσμου αλλά των ανδρών αφού δεν ξέρουμε τίποτε για τις ζωές των γυναικών σε κάθε περίοδο. Και ότι γενικά η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν το διαφορετικό του κανονικού-όπου κανονικό=άντρας.

Έχει πάρα πάρα πάρα πολλά δεδομένα, και πως αυτό επηρεάζει την καθημερινότητα μας, και ότι στο 2020 ακομα συζητούμε για τέτοια θέματα. Κάποια μικρά μικρά που μου είχαν κάνει εντύπωση:
1. όταν εμφανίστηκε η σίρι είχε κάποια δεδομένα για το πότε να καλέσει για πρώτες βοήθειες, υπήρχε μέσα το i m depressed i want to commit suicide i am having a heart attack και η σίρι αναγνώριζε το πρόβλημα, αλλά όταν της έλεγες i was raped i was beaten by my husband η απάντηση ήταν i dont know how to respond to that.
2. οι δοκιμές στα φάρμακα δεν ήταν απαραίτητο να γίνονται στις γυναίκες μέχρι πρόσφατα και τα δεδομένα δεν είναι βάση του φύλου με αποτέλεσμα πολλά φάρμακα να μην δουλεύουν στις γυναίκες.
3. τα smartphones είναι πολύ μεγαλύτερα από το γυναικείο χέρι, δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν από γυναίκες με το ένα χέρι. το ένα smartphone που έχει κυκλοφορήσει για γυναικείο χέρι είναι κατά πολύ υποδεεστερο από τα κινητά για τον γενικό πλυθησμό-δλδ τους άντρες.
4. οι γυναίκες καθηγήτριες πανεπιστημίου στα papers που εκδίδουν προτιμούν να βάζουν τα αρχικά τους αντί το όνομα τους επειδή βρέθηκε όταν βάζουν τα αρχικά τους γίνονται πολύ πιο εύκολα published και cited
5. και φυσικά το κλασικό πλέον φαινόμενο-όταν οι συμφωνικές ορχήστρες στην Αμερική άρχισαν να κάνουν τυφλά auditions οι γυναίκες που προσλαμβάνονταν αυξήθηκαν από το 5% στο 20%! Μια πρακτική που ακολουθήθηκε από πολλές εταιρείες-στο εξωτερικό. το θέμα φυσικά παραμένει τι κάνεις μετά που μπαίνεις σε μια δουλεια.

Αυτά ειναι απλά 5 από τα 5000+δεδομένα που παραθέτει η συγγραφέας.

Ο σύζυγος μου προέρχεται από μια πολύ πατριαρχική οικογένεια, εγώ από ένα γυναικομάνι που αναγκαστικά είχαμε λίγα advances. Ετσι πολλές φορές δεν καταλαβαίνει τι του λέω, αλλά αργά και σταθερά άρχισε να το βλέπει και μπορώ να πω ότι έχει κάνει μεγάλη πρόοδο. Δυστυχώς ο μισθός του είναι κατα πολύ μεγαλύτερος του δικού μου και αυτό σημαίνει οτι η δική μου δουλειά στα μάτια του είναι δευτερευουσας σημασίας. Και σκέφτου στην εταιρεία είμαι σε διευθυντική θέση.

Μπορεί να έχω μια καριέρα, μπορώ να πω μέχρι τώρα-μέχρι πριν 4 χρόνια δλδ-τα πήγαινα πολύ καλά. Το μεγάλο κενό στην επιτυχία μου είναι τώρα που έχω παιδιά. Παιδιά έχουν κ οι συναδέλφοι μου αλλά εκείνοι έχουν και γυναίκα, που τους φροντιζει τα παιδιά, τους φροντίζει το σπίτι, μαγειρεύει, διευθετά τα ΠΑΝΤΑ και είναι ελέυθεροι να αργήσουν στην δουλειά, να μείνουν έκτακτα παραπάνω, να κάτσουν στο σημαντικό μιτινγκ, να κάνουν εκπαίδευση το απόγευμα. Εγώ πάντα τρέχω να πιάσω τα μωρά, να πάω σπίτι όπου έχω τουλάχιστον ακόμα 6-7 ώρες βάρδια μέχρι να κοιμηθούν τα μωρά, να κάνω φαγητά να καθαρισω να σφογγαρίσω και η ώρα 11-12 να ξαπλώσω για να ξυπνήσω την επομενη μέρα στις 6 να ετοιμάσω τα πάντα κ να πάω στις 8 στην δουλειά μου να αποδώσω. στο μεταξύ να μάθω την σημαντική απόφαση που λήφθηκε στο απογραμμάτιστο μίτινγκ που έγινε εχτές το απόγευμα με τον μπος.

Μπορεί ο σύζυγος να κάνει περισσότερα πράγματα απο αρκετούς και να κάνει συνέχεια κι αλλα, αλλά πάλε η ισορροπία παραμένει, εγώ είμαι η μονίμως διαθέσιμη για τα παιδιά, η δική μου η ζωή σε δεύτερη μοίρα. προχθές τον ρώτησα αν το θεωρεί δίκαιο που εχώ μάχουμαι κάθε νύχτα ως τες 11-12 κ εκείνος μπορεί να παίζει με το τηλέφωνο ή να πηγαίνει για ύπνο. Άρχισε μου κάτι πελλάρες κ πάλε ότι εν σημαντική η δουλειά του ότι ότι ότι κ τι θέλω να κάθεται να τα κάνει αυτός και δεν έχει χρόνο κλπ. Η ερώτηση ήταν απλή νιώθεις καλά που εγώ σκοτώνουμαι κάθε μέρα κάθε νύχτα έτσι κατάσταση? Και του εξήγησα γιατί πρέπει να εν ερώτηση ή εσύ ή εγώ; γιατι να μην είμαστε ομάδα και ο ένας να στηρίζει τον άλλο; και εσύ και εγώ; επδ εγώ πιάννω λιγότερα πρέπει να καταδικάζομαι στην φασίνα και στην οικιακή εργασία και στον περιορισμό; δεν γίνεται επειδή εγώ πιάννω λιγότερα να στηριχθώ για να πιάννω παραπάνω κάποτε; (αυτά τα κόλπα μου τα έμαθε η Μισέλ που απήυδησε με τον Ομπάμα και τον τραβολοούσε σε σύμβουλους γάμου). Πιστεύω κατάλαβε τι ήθελα να πω. Μου είπε να βρούμε κάποιο να μας βοηθά-ελλείψει παππουδογιαγιάδων. (Τωρά το να βρούμε κάποιον να μας βοηθά σημαίνει ευρε κάποιον να σε βοηθά-δλδ ευρε,γυρεψε,προσλαβε,χειρίστου αλλά είπα οκ, τον στόχο μας τον πιάσαμε για σήμερα κατάλαβε ένα πράμα, την επόμενη φορά το επόμενο.)

Δεν πιστεύω ότι οι άνδρες εν κακοί και υπάρχει μια μεγάλη συνομωσία για να κρατούν τις γυναίκες εχτός του παιχνιδιού, η μεγάλη πλειονότητα των ανδρών απλά δεν το έχουν σκεφτεί, επειδή δεν χρειάστηκε. Δαμέ δεν το σκέφτουνται οι παραπάνω γυναίκες ασπούμε. Θωρώ τες, μένουν σπίτι να προσέχουν τα μωρά, χωρίς κανένα προγραμματισμό και ο άντρας να τους διά λεφτά με το τσικέλι. Για όνομα κοπελα μου, αν σε ξαπολύσει τι θα κάνεις; Αν πεθάνει τι σύνταξη θα πιάσεις; Επαθε την έτσι μια φίλη μου. Είναι να απορείς το 2020. Και μεις κάποια φάση που μου είπε ο σύζυγος ότι θα σύμφερε να μενω σπιτι, του είπα ναι, να μεινω, να μου βάζεις κοινωνικές ασφαλίσεις, ταμέιο προνοίας, να έχω ένα ποσο να ξοθκιάζω πάνω μου και να μείνω!

Έχω κ αλλα να πω αλλά έχουμε κ δουλειές.




11 σχόλια:

  1. Καλησπέρα.
    Μα καλάν, τι άλλον μπορεί να είναι κάποιος εκτός που αμυντικός, όταν λλίον πολλά τα ενδεχόμενα είναι ότι είτε εν γάρος είτε ότι απλά εν καταλάβει επειδή εν μπορεί να ξεκολλήσει που τες "διδαχές" ;)

    Έννεν αποενοχοποίησην που κάμνει το βιβλίον, εν ελαφρυντικά ενοχής που διά.
    Τέσπα, εγώ που το 2012 που έφυα που μιαν υψηλά αμοιβόμενην θέσην σε ιδιωτικήν εταιρίαν (ήμουν τζ̆αι διευθυντής τμήματος), φκάλλω πολλά λλίόττερα που την γυναίκα μου. Ήδη που τότε, πάλε έφκαλλα λλιόττερα, πολλά λλιόττερα. Τούτον ευτυχώς ουδέποτε εκαθόρισεν τους ρόλους μας στην οικογένειαν μας, αν εξαιρέσεις κάτι πελλάρικες σπατάλες που έκαμνα κατά τζ̆αιρούς.
    Όταν έφυα που την δουλειάν τζ̆είνην, η οποία εν μου επέτρεπεν να θωρώ τα κοπελλούθκια μου παρά μετά τες 18.00 κάθε μέρα, είχα ξαφνικά πολλύν χρόνον να αναλάβω δουλειές του νοικοτζ̆υρκού αλλά -κυρίως- τζ̆αι να βουρώ ούλλα τα απογευματινά (γλώσσα, αθλητικά, μουσική) των κοπελιών.
    Άρα τα τελευταία 8 χρόνια εν εγώ που έχω αντίστοιχον ρόλον με τον δικό σου. Έχω παραπάνω χρόνον, είμαι πιο διαθέσιμος. Εν παίζει ρόλον που είμαι αρσενικός, ούτε ένιωσα ποττέ σύνδρομον κατωτερότητας;που εν πιο "επιτυχημένη" η γυναίκα μου.
    Η προσωπική εμπειρία όμως εν λαλεί τίποτε. Ο μέσος όρος εν άλλος. Ο μέσος όρος θέλει άλλην κατάστασην για την μάναν τζ̆αι άλλην για τον τζ̆ύρην. Τούτον, κατά την ταπεινήν μου άποψην οφείλεται στο ότι όντως τα θκιό φύλα έχουν διαφορές. Έννεν το ίδιον πράμαν. Τζ̆αι η πρώτιστη διαφορά είναι ότι το έναν που τα θκιό περνά την εγκυμοσύνην. Όπως είπεν τζ̆αι η Racel του Ross στα "φιλαράκια" όταν υπονόησεν ότι οι πόνοι της εν ήταν κάτι να γκρινιάζει είπεν του, τζ̆αι σωστά, " no uterus, no opinion".
    Όσον για την πτυχήν της οικονομίας, η οικονομία εν άρρηκτα δεμένην με την εξουσίαν. Έννεν τυχαίον που οι γυναίκες αναρριχηθήκαν τον τελευταίον αιώναν επειδή εχρειάστηκεν τες η οικονομία. Έτσι αποκτήσαν τζ̆αι δικαίωμαν ψήφου.
    Άρα το κλειδίν εν η εξουσία (που εγώ θεωρώ καταστροφικήν ανάγκην, ως ιδεολογικά αναρχικός αλλά τέσπα). Οι γυναίκες εν τουλάχιστον 50% του πληθυσμού, τζ̆αι ειδικά στην "δύσην", έχουν δικαίωμαν εκλέγειν τζ̆αι εκλέγεσθαι τες τελευταίες πολλές δεκαετίες. Αν θέλουν να αλλάξει σημαντικά η κατάσταση, πρέπει να κατεβούν στες εκλογές τζ̆αι να ψηφίσουν γυναίκες, αντί τον γοητευτικόν 50άρην με τους γκρίζους κροτάφους. Τζάμέ εν το μυστικόν για να έρτουν τζ̆αι οι απαραίτητες εξισώσεις στην οικονομίαν, άρα τζ̆αι το βάρος που επωμίζεται κάθε γονιός με τα κοπελλούθκια.
    Βέβαια τούτα ούλλα εν σχετικά. Όπως προβλέπει ο Χαράρι, σε μια-θκιό γενιές μπορεί να γίνουμεν σάϊμποργκ τζ̆αι να χρησιμοποιούμεν γενετικήν μηχανικήν αντί για τον επώδυνον τρόπον αναπαραγωγής που είχαμεν ως τωρά (αν τζ̆αι το σεξ μάλλον εννά συνεχίσει απρόσκοπτα :)
    Τότε όντως οι ρόλοι των φύλων μπορεί να ξεκαθαριστούν ακόμα παραπάνω :) (ή να γίνουν τέλεια μπαχαλον).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γούφυ εκπλήσσομαι με την απάντηση σου! μάλλον σε άλλα θέματα κάνεις τον δικηγόρο του διαβόλου, επδ βλέπω να συμφωνούμε σε αυτά που λες, χαχα.

      Το μόνο που θα πω ειναι το θέμα της εγκυμοσύνης. επειδή γεννάς και θηλάζεις εννοείται το μωρό έχει σε πολλά παραπανω ανάγκη. τούτο όμως δεν σημαίνει ότι αυτόματα είσαι υπέυθυνη ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ. τι εννα φαει ποτε εννα φαει, γιατι κλαιει, γιατί μουρμουρά, ραντεβού στο γιατρό, τι ρούχα θελει, μικράναν τα ρούχα πιασε άλλα αλλαξε ερμάρια, φύλαξε τα παλιά να τα εύρεις μετά, ξιπαίθκιωσες δώσε τα ρούχα παρακάτω, φάρμακα, κοπέλα να προσέχει το μωρό, κρέμες, αντηλιάκα, τα πάντα. τούτα ούλλα εν συνδέονται με την εγκυμοσύνη. απλά αναμένονται από την γυναίκα.
      το γιούτερους μετά την γέννα ετέλιωσε, ο ομφάλιος λώρος κόφκεται, το στήθος κάποια φάση σταματά να ταίζει, αλλά η ευθύνη παραμένει στη γυναίκα. αγαπώ τα παιδιά μου, λατρεύω να τα φροντίζω, αλλα κάπου στο 6 πλυντήριο της βδομάδας και το μαγείρεμα για το φαί της επόμενης μέρας στισ 10 την νύχτα αναρωτιέμαι αν εν τούτο η μητρότητα

      Διαγραφή
  2. Ταυτίζομαι τόσο πολύ με τα όσα αναφέρεις, και να σκεφτείς, δεν έχουμε καν παιδιά! Όταν από μονάδα έγινα δυάδα, ήταν λες και άνοιξα μια πόρτα σε συνθήκες και καταστάσεις άγνωστες και ακόμα προσπαθώ (3 χρόνια μετά) να βρω τις κατάλληλες ισορροπίες. Δεν μπορώ να φανταστώ πώς χωράει κι ένα μωρό στην εξίσωση.

    Θαυμάζω τον τρόπο που τα χειρίζεσαι, ειδικά αυτό το 'ένα ένα πράγμα, να το εμπεδώνει και να πηγαίνουμε στο επόμενο' το εφαρμόζω κι εγώ, βλέπω ότι δεν αντιλαμβάνονται οι άνδρες το multitasking που παίζει στο δικό μας μυαλό και την δική μας πραγματικότητα.

    Τα παραδείγματα είναι δυστυχώς ατελείωτα και ναι, είναι αποτέλεσμα δεκάδων χρόνων γυναικείας καταπίεσης και περιορισμού, πράγματα που δεν στέκουν ουσιαστικά πια, αλλά δυστυχώς οι αντιλήψεις ακόμα δεν έχουν κάνει 100% catch up.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εσύ προλαβαίνεις να κτίσεις πριν να έρθει μωρό. :)

      Διαγραφή
  3. Ο λόγος που μια γυναίκα θέλει να μείνει σπίτι, και θα μιλήσω για μένα προσωπικά, είναι γιατί θέλει να μεγαλώσει το παιδί της. Δεν είναι τυχαίο που σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες μπορούν οι γονείς συνδυαστικά να λάβουν μέχρι δύο χρόνια γονική άδεια. Μπορεί για αυτό η φίλη σου να επέλεξε να μείνει στο σπίτι. Και για να είμαι ειλικρινής και εγώ αυτό θα ήθελα να κάνω... Και αν δεν είχα την μαμά μου να μου το προσέχει έστω τους μήνες του καλοκαιριού, μπορεί και αυτό να έκανα. Όχι γιατί δεν θέλω την οικονομική μου ανεξαρτησία, όχι γιατί δεν έχω ανάγκη τα χρήματα, όχι γιατί δεν με ενδιαφέρει η καριέρα μου, όχι γιατι δεν σκέφτομαι αυτά που έγραψες, αλλά γιατί θεωρώ ότι στην βρεφική ηλικία τα μωρά μας χρειάζονται ειτέ εμάς είτε τους μπαμπάδες τους. Και αυτή τους η ανάγκη για μένα είναι πιο πάνω από οτιδήποτε άλλο. Γουρουνέλλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φυσικά και μας χρειάζονται, φυσικά και η απόφαση του οποιουδήποτε να μείνει σπίτι να μεγαλώσει τα παιδιά του είναι αξιέπαινη, δν αντιλέγω. Αλλά τις πλέιστες φορές αυτό που βλέπουμε να γίνεται είναι γυναίκες να μένουν σπίτι, ο άντρας ξαφνικά να αποκτά την υπέρτατη δύναμη στην ζωή της ελέγχοντας όλα τα έξοδα, αποκτά την θέση του "μάστρου" απαιτεί ότι αφού αυτός "δουλεύει" και αυτή είναι σπίτι "και δεν δουλεύει" να έχει όλη την ευθύνη των παιδιών και του σπιτιού. Αν κάτι μάθαμε όλοι είναι ότι το να είσαι σπίτι είναι πολλή δουλειά, το να προσέχεις παιδιά είναι δουλειά από μόνη της, το να καθαρίζεις/μαγειρεύεις/φροντίζεις τα πάντα είναι φουλ τάιμ δουλειά. Οπότε μια γυναίκα που μένει σπίτι με γνώμονα το καλο του παιδιού της καταλήγει να έχει 24/ωρη εργασία χωρις κανένα όφελος. Το να είσαι μητέρα κ να γεννάς και να θηλάζεις δεν σημάινει ξαφνικά ότι είσαι και η δούλα του σπιτιού και του συζύγου. Αν μένεις σπίτι για τα παιδιά είναι πολύ διαφορετικό από το να έχεις και όλο τον φόρτο εργασίας του σπιτιού έτσι;

      Διαγραφή
  4. Συμφωνώ... Αυτό που συνειδητοποιώ σιγά σιγά, μετά από συζητήσεις, καυγάδες, συζητήσεις ξανά και ξανά είναι ότι οι άντρες πολλά από αυτά που κάνουμε δεν τα θεωρούν και απαραίτητα. Πχ. το σφουγγάρισμα (σιγά δεν χρειάζεται καθημερινό σφουγγάρισμα ακόμα και αν το πάτωμα είναι στα χειρότερά του), το καθημερινό μαγείρεμα (σιγά ας παραγγείλουμε) κτλ κτλ. Για αυτό και όσες συζητήσεις και εάν κάνουμε πρέπει να χιλιοειπωθούν για να γίνει κατανοητό το 10% από αυτά που λέμε. Το πιο εύκολο είναι να είχαμε βοήθεια. Όχι μία φορά την βδομάδα, αλλά καθημερινά ή έστω μέρα παρά μέρα. Γουρουνέλλα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. και μεις το ιδιο, γιατι λες?

      γινεται ασπούμε να αρκουδά το μωρό και να μην σφογγαρίζουμε καθε μέρα; ή πάντα να τρώμε απο έξω? δεν ξέρω τι ειναι αυτό το θέμα. και στην τελική αφού εν για μένα σημαντικό τότε πρέπει να το κάνω εγώ. βρήκες τον λόγο που γίνεται αυτό το πράγμα;

      Διαγραφή
  5. Τον βρήκα ναι! Λέγεται αναισθησία :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δυο πράματα: Γιατί πιστεύετε ότι ο όρος "Γάλλοι" και "αρχαίοι Έλληνες" δεν συμπεριλαμβάνει και γυναίκες; Έτσι είναι ο τύπος της γλώσσας και ο μέσος αναγνώστης αντιλαμβάνεται ότι ο όρος καλύπτει και τα δύο φύλά. Όπως οι άνθρωποι. Δεν λέμε ποτέ "οι θηλυκοί άνθρωποι". Λέμε "οι άνθρωποι", λέμε "τα άτομα", και καταλαβαινόμαστε ότι εννοούμε και τα δύο φύλα. Μην τρελαινόμαστε.

    Δεύτερον, εμάς που στο σπίτι μας τα λεφτά τα φέρνει η σύζυγος και όχι εγώ, μια χαρά θεωρώ αυτονόητο ότι το σπίτι οφείλω να το κρατώ εγώ. Το σπίτι το κρατά γενικά αυτός που έχει περισσότερο ελεύθερο χρόνο. Θα ήταν αστείο να είχα απαίτηση από τη σύζυγο η οποία κάνει πλέον μία πολύ πιο σημαντική δουλειά από τη δική μου, και η οποία κερδίζει τα τριπλάσια μου, να έρχεται σπίτι και να σκουπίζει και να σφουγγαρίζει ενώ εγώ καθόμουν ξέγνοιαστος στον καναπέ όλη μέρα περιμένοντάς την να γυρίσει από μία μέρα τίγκα στις ευθύνες. Εννοείται πως τα χοντρά καθαρίσματα θα τα κάνω εγώ που σε σύγκριση μαζί της, ξύνομαι. Ε, κάπως έτσι το βλέπουν όλοι. Δεν έχει να κάνει με το φύλο. Έχει να κάνει με τις απολαβές και τις ευθύνες. Και δυστυχώς ή ευτυχώς αυτός που φέρνει τα χρήματα κάνει και το κουμάντο. Στις περισσότερες οικογένειες ο άντρας κερδίζει περισσότερα, αλλά να που εμείς είμαστε εξαίρεση και μια χαρά ο καθένας παίζει τον ρόλο που του αναλογεί μακριά από θεωρίες περί φύλου.

    Δεν έχει να κάνει με τα φύλα, επιμένω, έχει να κάνει με ρόλους και συνεργασία. Και εδώ που τα λέμε, τι ωραιότερο από το να κάθεσαι σπίτι με τα παιδάκια σου και τα ωραία επιπλάκια σου; Απορώ γιατί θέλετε καριέρες σε μιά χώρα ειδικά που το τελευταίο που αναγνωρίζει είναι η αξιοκρατία και η προσπάθεια. Κατά τη γνώμη μου η σπουδαιότερη καριέρα είναι η αναγνώριση από το παιδί σου ότι ήσουν εκεί όταν μεγάλωνε και όχι το μπράβο του εκάστοτε διευθυντή ή o μισθός στο τέλος του μήνα. Η δική μου οπτική είναι αυτή. Αναγνωρίζω ότι δεν το βλέπετε όλοι έτσι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. αυτό ακριβώς εννοώ. μπορεί να εννοούνται στον όρο Γαλλοι και Αρχαίοι έλληνες οι γυναίκες-θεωρητικά. αλλά κατά την δημοκρατία ασπούμε που ανακαλύψαν οι έλληνες συμμετείχαν οι γυναίκες? είχαν ψήφο? συμμετοχή στα κοινά; είχαν οποιοδήποτε δικαίωμα το οποίο είχαν οι άντρες? όχι! άρα θεωρητικά ανακαλύφθηκε η δημοκρατία απο τους αρχαίους έλληνες αλλα για το 50% των ελληνων-δλδ των αντρών. αυτό ακριβώς ειναι το male narrative.

      το θέμα με την διαχείριση είναι ότι εγω δεν ξύνομαι και δεν προλαβαίνω, δεν ξέρω πότε ήταν η τελευταία φορά που έκατσα στον καναπέ, δεν μπορώ να πάω φυσιοθεραπεία ασπούμε ή να κάνω κάτι για μένα. και φυσικα το όνειρο μου δεν είναι να ξημεροβραδιάζομαι στα καθαρίσματα.

      Ή θα είναι συνεργασία που λες ή το κουμάντο. αν υπάρχει συνεργασία δεν υπάρχει κουμάντο. αν υπάρχει κουμάντο ο ένας έχει τη δύναμη και ο άλλος υπακούει.

      σίγουρα ο καθένας έχει την οπτική του, και η οπτική του κάθένα δεν ακυρώνει αυτή του άλλου!

      Διαγραφή