16/7/20

ένα μεγάλο τικ

Τι όμορφη περίοδος που ακολουθεί όταν βάλλεις ένα μεγάλο τικ σε ένα μεγάλο στόχο της ζωής.
Ήθελα πάντα παιδιά. Έκανα δύο. Άμα σκεφτείς, πόσο καιρό ζούσα με αυτό.

Στα 12-13 που δεν έβλεπα περίοδο ενώ όλες σχεδόν οι φίλες μου είχαν ήδη την πρώτη τους φορά. Μετά τα πρώτα βασανιστικά χρόνια της περιόδου, που πονείς, που φοβάσαι, που δεν ξέρεις να βάλεις την σερβιέτα και φκαίνουν πάντα έξω στο σχολείο. Μετά με την πρώτη επαφή ο συνεχής φόβος της εγκυμοσύνης. Τα πολλά χρόνια του αντισυλληπτικού και των άσχημων επιδράσεων τους. Η συνεχής έγνοια ότι δεν θα μπορώ να κάνω μωρά επδ έχω το α,β,γ πρόβλημα. Η αναζήτηση συντρόφου που να θέλω να κάμω τα μωρά του κ όχι απλά να μου αρέσει. Να κανω καλές σπουδές ώστε να βρω καλή δουλειά, ώστε να έχω σπίτι, ώστε να μπορώ να παρέχω στην οικογένεια μου. Να κάνω εκπτώσεις και να προσαρμόζομαι στις πραγματικότητες ώστε να μπορέσω να αποκτήσω οικογένεια. Η προσπάθεια να κάνουμε τα παιδιά μας. Η έγνοια μεν τα χάσω αφού ήμουν έγκυος, να μεν φάω κατι που να τα πειράξει, αν αναπνέω χημικά, αν τρώω επικίνδυνα, αν σηκώσω βάρος, αν πέσω πανω τους την νύχτα, αν πάθω κάτι στην γέννα και τα αφήσω ορφανά. Όλα, ή σχεδόν όλα περιστρέφονταν γύρω από τον στόχο!

Ποτέ μην λες ποτέ αλλά δεν νομίζω να το ξαναπεράσω όλο αυτό. Μέσα μου το έκλεισα το θέμα. Κ ειμαι έτοιμη το σώμα μου να είναι δικό μου ξανά. Και χωρίς το άγχος!

3 σχόλια:

  1. Τικ μεγάλο και αστεράκι ακόμα πιο μεγάλο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νιώθω σε! Παρόμοιες σκέψεις και συναισθήματα για (σχεδόν) όλα. Αλλά είμαι κάποια βήματα πίσω, πριν τα μωρά. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σας θαυμάζω που ξέρατε τι θέλατε στο συγκεκριμένο θέμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή