26/11/19

The flatshare

Τον τελευταιο καιρό λογω εγκεφαλικού καψίματος διαβάζω γενικά εύκολα διασκεδαστικά βιβλία στην πλειονοτητα τους. Τα δύσκολα παίρνουν πολλύ χρόνο. Ένα από τα εύκολα βιβλία που διάβασα ήταν το “The flatshare”. Η υπόθεση ειναι ότι η πρωταγωνίστρια χρειάζεται άμεσα χώρο να μείνει αφού χωρίζει κ καταλήγει να μοιράζεται ένα διαμέρισμα με έναν άγνωστο όπου-ωωω οποία εκπληξη-τον ερωτεύεται. Το θέμα μας ενναιν τουτο. Το θέμα μας ειναι ότι η πρωταγωνίστρια φκαίνει που μια τοξική κ abusive σχέση η οποία ερχεται να την στοιχιώσει κ ο μαλάκας ο πρώην την καταδιώκει για πολλυ καιρό. Το άσχημο ειναι ότι πολλά από όσα εβίωσε η πρωταγωνίστρια τα πέρασα κ γω, κ μου ξυπνήσαν μνήμες κ συναισθήματα που τα είχα θαμμένα για χρόνια. Το θέμα δεν το συζήτησα αληθινά ποτέ με κανένα. Το ξύσαμε πουπάνω που πάνω με ένα ψυχολόγο. Προσπάθησα να το συζητήσω με την μάμα μου, αλλά καταλήξαμε στο «εγώ σου έλεγα να τον αφήσεις κ συ ήθελες τον» «δηλαδή είμαστε κακοί γονείς επειδή είχες την σχέση με τον Χ;». Προσπάθησα να το συζητήσω με τον Φιτζ, αλλά δεν το μπορεί, αλλάζει κουβέντα. Κάποιες φίλες μου κ Η αδερφή μου ζήσαν τις καταστάσεις κ ξέρουν πάνω κάτω τι γίνετουν, αλλά δν μπορώ να ανοίξω κουβέντα. Επειδή περάσαν 10 χρόνια ακριβώς, κ το έψαξα, τι μου είχε συμβεί, προσπάθησα να συγχωρήσω τον εαυτό μου, μετά να αποδεκτώ ότι δεν φταίω.

Το τι μου είχε συμβεί είναι ότι είχα μια τοξική σχέση. Με ψυχολογική βία. Το τι μου έκανε είναι αυτό που ορίζεται πλέον σαν Gaslighting. Δηλαδή με ψυχολογικό εκβιασμό διαχειρίζεσαι τον άλλο ώστε να τον ελέγχεις. Έχω άπειρα παραδείγματα να σας γράψω. Παραδείγματα όπου ήμουν πάντα η παρανοική, πάντα έβγαζα λάθος συμπεράσματα, πάντα δν ειχα καταλαβει καλά. Κ όταν δν υποχωρούσα προχωρούσε σε πολυήμερη διακοπή επικοινωνίας-ίσως κ μηνιαία-η οποία εάν δν με λύγιζε  οδηγούσε σε χωρισμό. Ο οποίος μετά απο κάποιες βδομάδες οδηγούσε σε επανεκκίνηση της επικοινωνίας επδ δεν αντεχε μακρυά μου κ φτου ξανά. Μέσα σε ένα χρόνο αυτο θα γινόταν καθε 2-3 μήνες. Ξέρω ακουγεται απλό, κ βλακώδες. Αλλά οταν είσαι μέσα εν πολυ διαφορετικό. Όταν με το καλο βρήκα το σθένος να μην υποχωρήσω κ να χωρίσω, εκεί τα είδα όλα. Επειδή σαν καλό abusive ατομο ο πρώην μόλις εχασε τον ελεγχο του πάνω μου, εχασε κ τον ελεγχο. Για πολλυ καιρό, ήξερε τι εκανα που ήμουν χωρίς να του το λέω. Αναγκάστηκα να τον μπλοκάρω απο παντού, κ να αφαιρέσω όλους τους κοινούς μας φίλους απο τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να σταματήσει να μαθαίνει που είμαι κ τι κάνω. Τότε άρχισε να με παρακολουθεί. Παντού. Έξω απο το σπίτι έξω απο τη δουλειά, έξω απο το μάθημα χορού, στο πάρτυ, στο καφέ. Τυχαία ήταν παντού. Συνεχίσαμε με μια πρόταση γάμου η οποία απορρίφθηκε κ τότε άρχισαν οι απειλές, είτε πρόσωπο με πρόσωπο είτε με γράμματα στο αυτοκίνητο μου, είτε σε ήμεηλ. Εκεί αναγκαστικά ζήτησα βοήθεια απο την οικογένεια μου κ την οικογένεια του. Ας εν καλά ο αδερφός του τον τράβησε πίσω, κ η μάνα μου που μίλησε με τους γονείς του κ απείλησε οτι αν δν τον συγκρατήσουν θα προβούμε σε καταγγελία στην αστυνομία.

Δεν κόπηκε αμεσως αφού συνέχισε να μιλά με τους γονείς μου, κ τον κύκλο μου, λέγοντας του κόσμου τις βλακίες. Σε μένα έστελνε το άκυρο μήνυμα κάθε τρίμηνο. ώσπου κ Με είδε να κρέμομαι απο το μπράτσο του Φιτζ μια νύχτα-4 ολόκληρα χρόνια μετά-κ μου είπε οτι ηθελε να μου μιλήσει αλλα δν το έκανε αφού επίτηδες κρατούσα από το χέρι κάποιον αλλο, κ μετά που τον είδα-τον πρώην-που με ειδε συνέχισα όχι μονο να τον κρατώ αλλά τον φίλησα κιόλα—τον Φιτζ. Σκέφτου παράνοια.

Όλα αυτά όταν τα ζούσα δν τα αμφισβητούσα. Σιγά σιγά με τα χρόνια, κ αφού μπήκα στο τρυπάκι κ της εσωτερικής αναζήτησης και του ψυχολόγου, ταυτοποίησα τι μου συνέβηκε, το αποδέκτηκα, συγχώρεσα τον εαυτό μου κ θέλω να πιστεύω ότι έμαθα κάτι. Ξέρω ότι έχω triggers. Μερικές φορές αδικώ άτομα στην προσπάθεια μου να μην ξαναπάθω το ίδιο, αλλά γλίτωσα κ από άτομα το ίδιο τοξικά.

Το μεγαλύτερο μου όμως απόκτημα ειναι που κατανοώ πώς κάποιος μπορεί να μπει στο τρυπάκι αυτό. Πόσο εύκολα χάνεις τον έλεγχο. Κ πόσο δύσκολο-κ τρομακτικο-ειναι να φκεις που τούτη την κατάσταση. Κ μιλούμε για άτομο που δν με κακοποίησε σωματικά. Κ πάλε ετρεμε το φυλλοκάρδι μου πότε θα με μπλοκάρει, πότε να σταματήσει να μου μιλά επειδή ενευρίασα που έμεινε μια άγνωστη φίλη φίλου του στο σπίτι του όταν ελειπα εχτός πολης κ ήμουν υπερβολική. Το μαρτύριο κ ο τρόμος του να βλέπεις το αυτοκίνητο του ποξω που παντού. Για μήνες. Οι απειλές και πότε θα τες κάμει πράξεις. Κ το χειρότερο απο όλα γιατί τούτον τον άνθρωπο αφηκες τον να έρτει τόσο κοντά ώστε να σου κάμει τούτα ούλλα.

Ήταν πολλά δύσκολο να είμαι ξανά σε σχέση. Εν ξέρω πώς το βίωσε ο Φιτζ. Σίουρα πολλές που τες κρίσεις μας τις πυροδότησε αυτό όλο που εζησα. Εν ξέρω γιατί τον εμπιστεύτηκα. Ευτυχώς που τα έχω γραμμένα. Δαμέ. Ισως να το δει τουτο το ποστ, ίσως να δει κ με αλλα μάτια κάποια πράματα. Ίσως κ όχι.

Είδες τι φκαίνει που ένα ευκολο βιβλίο που διαβάζεις τες αγριες ώρες που είσαι ξύπνια με ένα νεογέννητο; 

2 σχόλια:

  1. Αυτά που περιγράφεις είναι ο φόβος μου για την κόρη μου. Γιατί σχεδόν όλοι είμασταν σε κάποια σχέση που βγαίνοντας από αυτήν βλέπεις τον εαυτό σου πως συμπεριφερόταν και λες γιατί? Όχι φυσικά στον βαθμό που το λες εσύ στο πιο light.
    Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα και για τους γιούδες. Να μην γίνουν αυτό το άτομο. Βλέπω πως χειρίζονται τις αδυναμίες τις δικές μας για να γίνει το δικό τους και σκέφτομαι ότι μεγαλώνοντας αυτό μπορεί να το μεταφέρουν και στην δική τους σχέση/οικογένεια.
    Αυτές είναι οι δικές μου σκέψεις μετά τα μεσάνυκτα χωρίς νεογέννητο πλέον.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. respect, να τα λες μήπως ξυπνήσεις ακόμα κανένα πλάσμα, αν και δεν είναι τόσο απλό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή