28/10/19

Μεγαλώνουμε

Μεγαλώνουμε μεγαλώνουμε.

Ο γιος εν σχεδόν 2 κιλά. Τελειώσαν τα διάφορα που είχα σαν σταθμούς στο timeline του μυαλού μου κ ο επόμενος σταθμός εν ο τοκετός. Φοούμαι, αλλά εν προλαβαίνω να το σκεφτώ κιόλας. Μακάρι να εν καλά η κόρη μου. Η δε κόρη μου, ένα υπέρλαμπρο άστρο, μια κοκόνα, ενα μωρό απίθανο-ναι οκ εν κόρη μου εννοείται ότι ετσι θα νιώθω. Περάσαμε πολλές μέρες μαζί τωρά στες διακοπές κ μου κακοφάνηκε που εν είμαστε μαζί σήμερα.

Η πυρά με χτύπησε. Ενευρίαζα που μου μάχουνταν όλοι "θα φας το καλοκαίρι αγκαστρωμένη" αλλά τελικά έχουν δίκαιο. Μεταξύ της γενικής δυσφορίας που επικρατεί κατά την "πιο όμορφη περιοδο της γυναίκας" βάλε κ τες υγρασίες/πυράες μαζί με τες εξάψεις κ το να τρώεις και να νιώθεις οτι το φαί εν κατεβαίνει ενώ πεινάς ακόμα. Υπέρρρρρροχα.

Πονώ κόκκαλα, λεκάνη, πόδια, πονώ παντού.

Από την δουλειά φυσικά θα φύγω τελευταία στιγμή, κ σκέφτομαι έντονα να βάλω αναρρωτική. Επειδή τα δύσκολα έρχονται, ώστο due date έχουμε υποχρεώσεις κάθε σαββατοκυριακο κ εγώ είμαι κουρασμένη.

Αυτά. Η ζωή μου εν σε παύση και το μόνο που έχω να σας πω εν για τη κορη μου και την επερχόμενη άφιξη του γιου.

1 σχόλιο:

  1. Την αναρρωτική να την πάρεις αν μπορείς και δεν θα είναι πολύ πρόβλημα στην δουλειά σου.
    :)
    Σου εύχομαι να απολαύσεις και αυτή την παύση και αυτά που έρχονται. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή