3/8/18

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #9 αγόρι μου στολίδι μου

Έτυχε και βρεθήκαν στον ίδιο χώρο η προσωπική και η επαγελματική μου ζωή. Δλδ ο Φιτζ κ η κόρη σε ιβεντ της δουλειάς. Εγώ τούτα τα  πράματα εν κ ξέρω πως  να τα χειριστώ αφού είμαι 2 διαφορετικά άτομα. Στη δουλεια κρατώ λλίες αποστάσεις κ έχω επιβάλει κάποια όρια στους άντρες κυρίως. Επίσης είμαι λλίο πιο χωρκατοκατάσταση αφού αυτό επιβάλει ο κόσμος που συναναστρέφουμαι. Πολλοι ξένοι το πρώτο πράμα που ξέρουν να σου πουν εν το "κόρη, κορού, κορούα". Επίσης πιο συντηρητική στο ντύμα. Πελλάρες βασικά.

Ε ήρτεν ο σύζυγος, με τα πουκάμισα του και τες φράντζες του.Κ εν ξέρω αν εν σαν κανόνας ευγενείας δαμε, ή αν επιβάλλεται, επελλάναν με την επομένη ο συναδέλφισσες. Ομορφόπαιδο πάνω ομορφόπαιδο κάτω. Οκ, ντάξει χαμογέλασα, έχω καλό γούστο η άτιμη. Που να τους λαλούσα κ πως τον γνώρισα να φυρτούν για την τύχη μου. Αλλά γυρίζει μια και σύρνει  μου:

"Ήντα πράμα σιαίρεσαι ρε Μπεατρίξ"

Αλληθώρησα. Εν φέρνω σπαθί στη δουλειά γιατι εννα σφάξω κανένα κ έχω απόγονο να θρέψω. Ετράβηξα το dirk μου-έμεινε μου απωθημένο που τον Jamie, τι εννοείς ποιόν Jamie, ένας εν ο Jamie, Sassenah μου.

Αρπάζω την που τον γιακκά και βάλλω το στιλέτο μου που κάτω που το μμάτιν της.

"Εννα μας πεις και αλλο τίποτε πιο χοντρό; Θέλεις να ξέρεις και ήνταλως τον σιαίρουμαι να σου πω λεπτομέρειες. Γεναίκα πράμα έπρεπε να μεν αντικειμενοποιείς έτσι ένα πλάσμα. Εν και εν ο δονητής μου, εν ο άντρας μου.....Ρα!" έτσι για να μιλήσω και τη γλώσσα της. Έφυε μου κ τρύπησα την λλίο, έτρεξε μια σταγόνα αίμα, θαύμα θάυμα, η συνάδελφος κλαίει γιαίμα, λιμός και καταποντισμός.
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου