8/3/18

Χαππυ γουμενς ντέη!

Σήμερα έκλαψα στο αυτοκίνητο καθώς οδηγούσα στην δουλειά. Εσκέφτουμουν την κόρη μου, που θα μεγαλώσει και να γίνει γυναίκα. Το αθώο της μυαλό, έχει ήδη εμποτιστεί με στάνταρτς. Εν ζητά από παπά, παππού ή θείο να φάει, να της ανοίξουν το καλαμακι, ή να της κάνουν κάτι. Μόνο από μάμα,γιαγιά ή θεία.

Εν η μέρα της γυναίκας, και συμβαίνουν όλα τα προσβλητικά, να σου λεν να ζήσεις, να διούν φκιόρα, να διαφημίζουν απορρυπαντικά και καλλυντικά. Και όλα αυτά μια μέρα που θεωρητικά είναι για να θυμόμαστε ότι οι γυναίκες-όπως και οι μαύροι-αγωνιστήκαν για να αναγνωριστούν ως ανθρωποι. Ως ισότιμα μέλη μιας κοινωνίας. Επιάσαν αυτή την μέρα, του αγώνα, της διαδήλωσης, της χειραφέτησης, του αίματος και την γελοιοποιούν με καρδούλες και ροζ και προσφορές και χρόνια πολλά.

Στον κόσμο όλο, οι γυναίκες αποτελούν την ραχοκοκαλιά της κοινωνίας. Αν κρίνω που το σπίτι μου, που τίποτε εν θα εγίνετουν αν δεν το κάνω εγώ. Η γυναίκα κάνει το σπίτι, την οικογένεια και τα παιδιά. Δυστυχώς ή ευτυχώς. Έτσι είναι. Η γυναίκα οργανώνει, παίρνει, φέρνει, ρυθμίζει και διαχειρίζεται. Ακόμα και όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται και από τους δύο, η γυναίκα έχει περάσει ένα απίστευτο χρονικό διάστημα για να φέρει τις προτάσεις στον άντρα και να αποφασίσουν. Μια τεράστια προεργασία.

Σε μια χώρα, που οι υποψήφιοι πρόεδροι εκάμαν διαφορετικές συνάξεις με γυναίκες για τα θέματα των γυναικών. Επειδή προφανώς τα θέματα των γυναικών εν είναι σοβαρά αρκετά για να τα παρακολουθήσουν και οι άντρες ίσοι συμπολιτες τους. Και πρέπει να συζητιούνται ξεχωριστά και να μεν χαραμίζουν τες ώρες τους οι άντρες.

Όταν στην ίδια μου την οικογένεια καρτερούσαμε για χρόνια να κάμει ο γκόμενος της  ξαδέρφης μου πρόταση γάμου. Η ίδια δεχόταν πιέσεις από παντού. Για να την πάρει. Ο ίδιος δεν την έπαιρνε. Η ίδια δεν του άρκεφκε κουβέντα επειδή σαν καλή κορούδα πρέπει να καρτερά τον άντρα να αποφασίσει να την πάρει. Και όταν της έκαμε προταση είπαν όλοι επιτέλους! Και έσπασε μας. Λες και η απόφαση για να γίνει ένας γάμος προφανως εν του άντρα. Και όχι κοινή. Και προφανώς η αποκατάσταση μιας κοπέλας από τον γκόμενο εν υπόθεση όλης της ευρύτερης οικογένειας της. Και όλοι την λυπούνται ώσπου να καηλήσει ο άντρακλας να της κάμει την χάρη να την πάρει. Για να γεννήσει, να του κάμει κοπελλούθκια, να αλλάξει το σώμα της. Πολύ πιθανον να κινδυνεύσει κ η ζωή της. Για να του κρατά το σπίτι, ενώ προσφέρει και τον μισθό της, για να του κάνει τις δουλειές και να φροντίζει όλες τις λεπτομέρειες. Και να της θυμώνεται όταν της φεύκει και τίποτε και δεν προλάβει, ή γιατί εν ασυστάριστα πάλε, ή εν έβαλε τα πιατα στο πλυντήριο ή ξεχείλησε ο κάλαθος. Γιαυτό παρακαλούσε!

Όταν ο ίδιος μου ο άντρας, θύμωσε όταν αγόρασα της κόρης μου μπλουζάκι που γράφει "smash the patriarchy" και "fight like a girl". Επειδή είναι πολιτικοποίηση. Επειδή όταν θέλεις η κόρη σου να μεγαλώσει και να σκέφτεται ότι είναι ίση και ισάξια με άντρα, όχι στα μάτια της οικογένειας της, αλλά στην κοινωνία, είναι πολιτικοποίηση, και όχι απλά θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Όταν εγώ η ίδια ταράχτηκα και σκέφτουμουν το μέρες που είδα σε ένα έργο να βιάζεται ένας άντρας από άλλο άντρα, αλλά όταν είδα βιασμό μιας γυναίκας το παρακολούθησα πιο εύκολα. Στο κάτω κάτω είναι πιο συνηθισμένο και αποδεκτό να βιάζεται μια γυναίκα. Όταν αμφισβήτησα την ίδια μου την αδερφή όταν μου είπε ότι ένας γιατρός τη φέρθηκε απρεπώς και ίσως το παρασκέφτεται και εν υπερβολική. Λες και εν πολλά δύσκολο να καταλάβει όταν ο άλλος μπαίνει μες τον προσωπικό της χώρο, ή τζιείζει της λλίο παραπάνω που το κανονικό. Όταν ήρθε ο συνάδελφος πριν λλίο να μου πει χρόνια πολλά και του είπα ότι εν τουλάχιστον προσβλητικό και τωρά σκέφτουμαι ότι τον αποπήρα τον άνθρωπο και να πάω να του πω σόρυ.

Ε κ χρόνια πολλά ρε κοπέλλες και χάππυ γουμενς ντέη.

6 σχόλια:

  1. Το σκέφτομαι αυτό με την καθημερινότητα. Ο πασάς βοηθάει στο σπίτι, με το σίδερο, με τα πιάτα.. βοηθούσε και ο πατέρας του όμως από κάποια ηλικία τουλάχιστον και μετά. Βοηθά και ο χαρακτήρας μεν. Τουλάχιστον τα παιδιά μου μεγαλώνουν σε ένα σπίτι που προσπαθώ να τους κάμω να καταλάβουν ότι ζούμε και οι πέντε στο σπίτι δεν μπορώ να τα προλάβω μόνη μου.
    Τον περασμένο μήνα τους είπα ότι θέλω και εγώ να παίξω όχι μόνο να κάμνω δουλειές. Με κοίταξαν κάπως παράξενα αλλά είμαστε σε ένα καλό σημείο που ειδικά τα αγόρια βοηθούν. Από χούβερ σε ξεσκόνισμα. Δεν ξέρω αν θα με πιάσει το γραφείο ευημερίας για κακοποίηση.
    Από την άλλη εκεί που λέω ότι κάνω πρόοδο μου ρίχνουν ατάκες του στυλ "αφού εσύ είσαι η αρχηγός του σπιτιού" όσο αφορά αποφάσεις. Απλά επειδή είμαι πιο πολλές ώρες σπίτι.
    Με φοβίζει ειδικά για την κόρη το πώς θα είναι στην καθημερινότητα της μεγαλώνοντας. Στο αυτοκίνητο με ρώτησε αν γιορτάζουν και τα κορίτσια μαζί με τις γυναίκες σήμερα. Της είπα ότι δεν γιορτάζω. Δεν είναι μέρα που γιορτάζουμε. Είναι μέρα για να θυμόμαστε της είπα. Φτάσαμε στο σχολείο και έμεινε η συζήτηση στην μέση.
    Οι σκέψεις μου λίγο σαντανωμένες σήμερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχεις απόλυτο δίκαιο σε όλα. Βέβαια, τα μωρά χαραμίζονται ή αν θέλεις "καταϊσιέφκουνται" έτσι κι αλλιώς που τα μεγαλώνουμε στην Κύπρο, τα στερεότυπα έμεινεν να πολεμήσουμε. Πόθεν να αρχίσεις, πού να τελειώσεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και όλα αυτά μια μέρα που θεωρητικά είναι για να θυμόμαστε ότι οι γυναίκες-όπως και οι μαύροι-αγωνιστήκαν για να αναγνωριστούν ως ανθρωποι

    .... και οι μαύροι και οι σκλάβοι εκαταφέραν τα.

    Οι γυναίκες όχι!
    Η υποτίμηση της γυναίκας στην καθημερινότηταν μας βιώνεται κάθε στιγμή.
    Τόσο σε εκτίμηση στη δουλειά : "Άτε ρε! Μα εσκέφτηκες τζιαι έκαμες έτσι πράμαν;;; ".
    Σαν μέλος της κοινωνίας, σαν δικαιώματα, σαν άτομο, σαν ερωτικό άτομο, σαν ελεύθερο άτομο.

    Φυσικά, αυτές τες αντιλήψεις αν θέλουμεν τες ακολουθούμεν.
    Το "εφυτέψαν" μας τες μες το μυαλό κι έγιναν πεποιήσεις, εν μια πολλά καλή δικαιολογία.

    Από εκεί και πέρα, κάθε άνθρωπος έχει να πολεμήσει για όσα θέλει. Κάποιοι θα βρουν κάποια πράγματα έτοιμα και για άλλα θα φτύσουν αίμα.

    Το θέμα είναι αν όντως θες να πετύχεις κάτι.

    Να ζήσουμε! Και να μην ξεχνάμε ότι κουβαλάμε τη θυληκότητά μας! Τη δημιουργική, δηλαδή, πλευρά της ζωής!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ εννά σου κάμμω νάκκον αντιπολίτευση. Κατ'αρχήν η παράγραφος που αρκέφκει που το "Στον κόσμο όλο...." τζιαι τελειώνει στο "...προεργασία." τείνει να εν "στερεοτυπική". Εν γίνεται να θέλει κάποιος να σπάσει τα "στερεότυπα" της πατριαρχίας τζιαι να εκφράζεται στερεοτυπικά. Στο άθρωπον έννεν κυρίαρχον στοιχείον το φύλον του εξάλλου (έννεν τούτον που θέλουμεν να εμπεδωθεί;) άρα κάθε οικογένεια έshιει τες ιδιαιτερότητες της τζιαι οι ρόλοι ποικίλουν με κύριον παράγονταν διαμόρφωσης τον χαρακτήραν ενός εκάστου τζιαι τες ιδιάζουσες περιβαλλοντικές συνθήκες που εννά αντιμετωπίσει.
    Συμφωνώ απόλυτα ότι η "μέρα της γυναίκας" παρουσιάζει εκφυλισμόν τζιαι καταντά μια καπιταλιστική διεργασία διαφήμισης αντί ανάμνηση των αγώνων του - καλώς νοούμενου - φεμινισμού. Συμφωνώ απόλυτα ότι η γυναίκα υπόκειται τρομακτικές δυσμενείς διακρίσεις παντού. Συμφωνώ απόλυτα ότι πρέπει να υπάρχει "κινηματική" στάση, τόσον που τες παθούσες γυναίκες όσον τζιαι που τους συνειδητοποιημένους άντρες που αντιλαμβάνουνται την ζημιάν που προκαλούν στην κοινωνίαν οι δυσμενείς διακρίσεις οποιουδήποτε είδους. Όμως....
    Οι γυναίκες αποτελούν πλειοψηφίαν στον πληθυσμόν του πλανήτη. Παντού. Στες δυτικές κοινωνίες έχουν πλέον εξασφαλίσει το δικαίωμαν του "εκλέγειν τζιαι εκλέγεσθαι", δηλαδή έχουν αποκτήσει κατοχυρωμένην πρόσβασην στην εξουσίαν. Τζιαι όμως, οι ίδιες οι γυναίκες αποτυγχάνουν να 1) κατέλθουν υποψήφιες σε ικανούς αριθμούς 2) να εκλέξουν γυναίκες στην εξουσίαν. Για το ότι αποτυγχάνουν, εν φταίουν οι άντρες, αλλά οι ίδιες. Υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά ο κανόνας είναι ότι η εξουσία εν τσιφλίκιν των αντρών. Εγώ προσωπικά τζιαμέ εντοπίζω το πρόβλημαν. Φυσικά η ίδια η εξουσία εν "αρρώστια", αλλά αν θέλουν οι γυναίκες η πατριαρχία να αποτελέσει μιαν θλιβερήν ανάμνησην, πρέπει οι ίδιες να πειστούν να ενεργοποιηθούν επί της ουσίας τζιαι να αναλάβουν το μερίδιον της εξουσίας που τους αναλογεί, ακριβώς για να εξισορροπηθούν οι δυναμικές στες κοινωνίες. Να αποκτήσουν παραπάνω "άρωμα γυναίκας". Τζιαι το target audience για κάτι τέθκοιον εν οι γυναίκες, οϊ οι άντρες. Πάντα προσέχοντας να μεν οδηγούμαστεν στον εξτρεμισμόν της ομαδοποίησης. Ο άντρας σου έshιει έναν ποιντ, απλά είπεν το λάθος. Η πολιτικοποίηση εν καλόν πράμαν, ο φανατισμός της ομαδοποίησης εν κακόν. Έτερον εκάτερον. Έννεν ούλλοι οι άντρες γουρούνια κοινώς, όπως ακούμεν που κάποιες "φεμινίστριες"...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ω Βικ θα με κάνεις να το ξανά ανοίξω το ρημάδι γιατί το θέμα με καίει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Εκεί που σκέφτεσαι τέτοια μες στο αυτοκίνητο και ακούεις διαφήμιση για να κάμει ο άντρας δώρο της γυναίκας του για τη μέρα της γυναίκας σιδερόπρεσα όταν ο ίδιος να πάει να αγοράσει για τον εαυτό του λαπτοπ/τηλεόραση να δεις τι ωραία που απαντάς σε όποιον ευχηθεί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή