5/3/18

Η ζωή εν σχετική.

Μέρα μπαίνει και μέρα βγαίνει. Είμαι τόσο απασχολημένη. Προχτές έπαθα κρίση στρες. Είχα ένα βάρος στο στήθος μου. Σφίξιμο. Τάση για εμετό. Στρες. Εν ηρεμουσα. Για την δουλειά. Μου φαίνεται αδιανόητο.

Πώς είναι δυνατόν, εγώ; Πώς γίνεται; Δεν μου το συγχωρώ.
Εγώ που πιστεύω σε τόσα πράματα. 

Που ξέρω ότι η ζωή εν σχετική. Που ξέρω ότι ζούμε όλοι σε ένα κόσμο που δεν υπάρχει. Που ξέρω, ότι όλοι ζούμε στο παρελθόν. Που ξέρω ότι ο κόσμος μου εν μοναδικός, ότι όλα τα άλλα εν προβολές στην αντίληψη μου. Που πληγώνουμε που δεν θα μπορώ να μπω ποτέ στον κόσμο της κόρης μου. Πώς γίνεται εγώ να αγχωθώ για την δουλειά; Για τες πελλάρες; Για τα τετλάινς!!!


Εν αδιανόητο, πώς με ρούφησε η καθημερινότητα, τα τασκς που πρέπει να καμνω για....να φκάλλω λεφτά! Ακόμα εν πλαστό πράμα. Για τον αέρα κουπανιστό που τον χρησιμοποιείς στην σημερινή κοινωνία.


Που τελειώνουν οι πιέσεις της κοινωνίας και τα πράματα που πρέπει να κάνεις για να επιβιώνεις και που ξεκινά ο πραγματικός σου εαυτός.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου