25/4/17

Μια ιστορία #5

Η αλήθεια είναι ότι, ήταν πολύ καλή υποψήφια. Από όλες τις γυναίκες που γνώρισε, ήταν η πιο ωραία, η πιο ενδιαφέρουσα. Και αυτός, ειχε βάλει κριτήρια. Ήθελε ψηλή, μελαχρινή, έξυπνη και να δουλεύει. Να μην ξοδεύει. Να μην κρέμμεται πάνω του. Ήβρεν την. Και φυσικά την κατέκτησε.

Ήταν σχεδιασμένο. Να την παντρευτεί και να κάνει οικογένεια μαζί της. Μπορεί να μην ερωτεύτηκε, όπως λένε οι ανθρωποι ότι ερωτευονται, αλλά τον ενθουσίασε, και έκανε ότι μπορούσε για να την κάνει δική του. Δεν το έκανε για να την ξεγελάσει. Την ήθελε. Δεν της πούλησε έρωτα. Δεν την ξεγέλασε. Επαναλάμβανε αυτό στον εαυτό του κάθε φορά που έκανε μια ρομαντική υπολογισμενη κινηση. Κάθε φορά που σχεδίαζε κάτι, όχι επειδή το ένιωθε, αλλά επειδή ήταν αναμενόμενο. Κάθε φορά που υπενθύμιζε στον εαυτό του να την φιλήσει, να την αγκαλιάσει. Κάθε φορά που χαλάρωνε και ξεχνούσε να την κοιτά με αγάπη, αλλά με το κενό των συναισθημάτων του.

Το σεξ ήταν υπέροχο, του δινόταν απόλυτα. Και του έκανε 2 παιδιά, εξαιρετική επιτυχία.Τα μεγάλωσε με πυγμή και λατρεία. Ήταν μια δυναμική και δοτική μητέρα.

Εκείνη αποσιώπησε το ενστικτο της για χρόνια. Οι ρομαντικές του κινήσεις, η αγάπη που της έδειχνε την κρατούσαν κοντά του, και αποφάσισε να μην δίνει σημασία στα ερωτηματικά που προκύπταν για το ότι μερικές φορές ένιωθε το κενό. Ένιωθε ακάλυπτη και μόνη. Έτσι είναι οι ανθρωποι, πίστευε, πάντα μόνοι.

Ποτέ δεν θα καταλάβει ότι δεν την αγάπησε πραγματικά. Ούτε κατά διάνοια.

1 σχόλιο: