27/11/16

Σπίτι με το μωρό 1

(To πιο κάτω ήταν στα ντραφτς!)


Μιλούμε εν έχει πιο παλλουκοφάση.

Οκ, ίσως εχτός από την δευτερη νύχτα στην κλινική που η μιτσιά έκλαιε νον στοπ, εγώ γάλα εν είχα ακόμα, επονούσα παντού και εσκέφτουμουν "ο λορτ τι εκάμαμεν, τι εκάμαμεεεεεεν" έντερ φοιτσιαρικη μουσική

Είσαι μόνη σου σπίτι, θέλεις να δεις κόσμο, αλλά δεν μπορείς επειδή απαγορεύεται. Επίσης τους μόνους που δικαιούσε να δεις εν τους πρώτου βαθμού συγγενείς, τι καλά, τι ευτυχία! Μανάδες και πατεράδες, κατάλαβες. Εν προλαβαίνεις να κάμεις τίποτε. Βρωμείς πολλά πράματα:
1. δρώματα επειδή ο οργανισμός σου δρώνει για να χάσει όλα τα υγρά της εγκυμοσύνης
2. γάλατα, φρέσκα ή ξινισμενα-δεν χρειάζεται να αναπτύξω
3. εμετούς-επίσης αυτονόητο
4. τα μαλλιά σου λαδώνουν σε 1 μέρα, όπως και το πρόσωπο σου
5. έχεις περίοδο

Βάλε και ένα μωρό που δεν ξέρεις τι πρέπει να το κάνεις που κλαίει, πεινά, πονεί, χέζει, άκνει πιτιτούς εμετούς και θέλει να το βαστάς.

Βάλε και όλους που σε πρήζουν να με το βαστάς επειδή θα το κακομάθεις.

Εξαιρετικά!

Μόλις έρκεται ο Φιτζ σπίτι του παραδίδω την κόρη του και κάνω ένα μπάνιο, το πιο απολαυστικό πράμα του κόσμου.


24/11/16

Σήμερα

Έτσι καιρό πέρσι ήταν η δεύτερη μέρα που ήξερα ότι ήμουν έγκυος κ περίμενα να πάω γιατρό για επιβεβαίωση

σας σερβίρω δλδ περσινά ξινά σταφύλια εδώ κ καιρό.

κ γράφω στα ντραφτς εδώ κ καιρό.

η αλήθεια είναι ότι είμαι μια άλλη εδώ κ καιρό.

Μετά την γέννα, η ζωή είναι η ίδια αλλά διαφορετική. Είμαι η ίδια, αλλά δεν με αναγνωρίζω. Γενικά πέρασα πολλές φάσεις ψυχολογικές. Κλάματα απελπισίες ανασφάλεια, κ αγωνία άγχος. Αλλά μετά τον πρώτο καιρό βρίσκεις τι πρέπει να κάνεις. Κ μαθαίνεις κ το μωρό. Επικοινωνείτε.

Γενικά είμαι πολύ ενθουσιασμένη με το μωρό. Δεν ένιωσα αυτό το στιγμιαίο που περιμένουν όλες οι μαμάδες. Ένιωσα ότι είναι δικό μου το μωρό, ότι πρέπει να το προστατεύσω κ να το φροντίσω, αλλά δεν ένιωσα αυτά τα κύματα αγάπης. Δεν συνειδητοποίησα αμέσως τι έγινε. Αλλά μέρα με την μέρα την αγαπώ όλο κ περισσότερο. Κάθε μέρα την αγαπώ στο μαξ που μπορώ κ κάθε επόμενη μέρα την αγαπώ παραπάνω από ότι νόμιζα ότι μπορούσα. Ότι κάνει είναι υπέροχο, είναι μια κούκλα, κ δεν πιστεύω ότι εγώ κ ο Φιτζ εκάμαμε τούτο το τέλειο μωρό. Εν μου αρέσκουν τα μωρά αλλά η κοράκλα μου, εν παίζεται. Κ εν το λαλώ επδ εν δική μου :Ρ

Αλλά δυσκολεύομαι με εμένα. Δεν αγόρασα ακόμα ρούχα καινούρια. Μες τον νου μου θα ήμουν ήδη φιτ ξανά. Αλλά δεν είμαι. Πάω κ γυμναστήριο ασπούμε. Αλλά δεν πέφτουν τα κιλά, δεν επανέρχεται η κοιλιά κ σπάζω που τα νεύρα, κάθε φορά που πρέπει να εύρω τι να φορήσω. Να καλύπτει, να μου κάμνει, να εν οκ για να βαστώ μωρό, να μπορώ να πετάξω τα βυζιά έξω για τάιζα. Τα νεύρα μου. Τωρά που θα πάω πίσω στην δουλειά αποφάσισα να πάω να γοράσω στολή. 7 φορεσιές ίδιες. Να μεν χάνω χρόνο κ διάθεση κάθε πρωί.

Αυτά, η μετάβαση από Μπεατρίξ σε μάνα μπεατρίξ εν εύκολη κ δύσκολη. Μερικές φορές-τες παραπάνω βρίσκω τα, μερικές φορές απλά αναπνέω βαθιά κ προσπαθώ να καταλάβω τι έγινε κ πόθεν ήρτε τούτο το μωρό να τα ισιωσει ούλλα. Όπως τον παπά της, με το τράκτο.

21/11/16

ο τοκετός

ο τοκετός, τα γράφω τώρα που θυμάμαι.

ο τοκετός είναι από τα πιο δύσκολα πράματα που έκαμα. δεν θα σας το καλύψω με ζάχαρη-ελεύθερη μετάφραση από τα αγγλικά.

δεν είναι εύκολο πράμα, είναι πολύ πολύ δύσκολο.

Για τεχνικούς λόγους που δεν θα συζητήσουμε το πρώτο στάδιο του τοκετού μου διήρκησε περίπου 2 βδομάδες. Με συσπάσεις που έρχονταν και φεύγαν, και πόνους μάλλον ασθενείς, που αυτό μεταφράζεται σε δυνατούς πόνους περιόδου. 2 βδομάδες που κάναμε συνέχεια μόνιτορ το μωρό. η ημερομηνία που περιμεναμε την μικρή ήρθε και πέρασε, και εγώ γεμάτη στρες μετρούσα συσπάσεις στο κινιτό, περπατησα το ΙΚΕΑ και το μολ λόγω του ότι εν τόσο πυρά που φκάλλεις σπάσμα, σκέφτου να είσαι και έγκυος+, δεν έκανα σχέδια, και ήμασταν έτοιμοι, 24 ώρες την μέρα να αρπάξουμε τες βαλίτσες και να πάμε. Τι σεξ κάναμε, τι ασκήσεις στην μπάλα του γιόγκα, τι δεν έκανα για να σπάσουν τα νερά, να τονώσω τις συσπάσεις, οτιδήποτε. Τίποτε, αγύριστο κεφάλι το μωρό. 41 βδομάδες γκαστρωμένη.

Έτσι, κανονίσαμε μια μέρα, να πάμε να γεννήσουμε.

Κάναμε διάφορα τελετουργικά με Φιτζ, φάγαμε έξω το προηγούμενο βράδυ, αγοράσαμε εφημερίδες το πρωί καθώς πηγαίναμε κλινική. Φτάσαμε, έβαλα το νυχτικούδι και ξεκινήσαμε. Τζελούι για να ξεκινήσει ο τοκετός αν είμαστε τυχεροί και εν χρειαστούμε πιο βαρετά. 2 ώρες ξάπλα να πιάσει το τζελλούι, και μετά 2 ώρες περπάτημα και ασκήσεις. Το τζελλούι εν έπιασε.

2 εκ. διαστολή.

Η γιατρός είπε να μoυ βάλουν και ένα μπουστ κάτι ορμόνες εν αθυμούμε ονόματα. Εσπάσαν μου και τα νερά, το οποίο είναι εντελώς χωρίς πόνο. Ο Φιτζ έφκαλε βίντεο. Ως τα τωρά καλά. Όλα διαχειρίσιμα, όλα ανεχτά. Σε μισή ώρα οι πόνοι εγίναν αρκετά έντονοι, του στυλ έλα γιε μου αρκέψαμε. Αλλά ακόμα, διαχειρίσιμο. Σε μισή ώρα παραδόθηκα και είπα "κανεί μαλακίες βάρτε μου επισκληρήδιο."Ήρτε η γιατρός, εν εδέχετουν να μου βάλουν επισκληρίδιο, πολλά νωρίς είπε. Βάλλει χέρι μετρά.

3 εκ. διαστολή

"Κινούμαστε" λέει τελικά η γιατρός και διά το οκ για επισκληρίδιο. Περπατητή με διαλείμματα την ώρα που επιάνναν οι συσπάσεις πήγαμε στο μαιευτήριο για να μου βάλουν την επισκληρήδιο. Αλλά οι πόνοι ήταν πολύ συχνοί και δεν προλάβαινε η αναισθησιολόγος να τελειώσει την διαδικασία μέχρι να αρχίσει η επόμενη σύσπαση. Τα είδα όλα γιε μου. Οργανωθήκαν όλοι γυρώ μου. Σε ετοιμότητα. Μόλις τέλειωσε η σύσπαση, η αναισθησιολόγος ξεκίνησε και η γιατρός με την μαία ετσυλούσαν με χαμέ να μεν ταράσσω καθώς με έπιαννε ακόμα μία σύσπαση. Παίζει να τους έσπασα τα κόκκαλα τους. Βάλλει χέρι η γιατρός, μετρά.

4 εκ. διαστολή.

"Γεννούμε" λαλεί μου και εγώ παραδίνομαι στην επισκληρήδιο. Θεικό πράμα. Οι συσπάσεις γίνονταν όλο και πιο δυνατές, εγώ μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, να μεν καταλάβω θεό. Πολλά ωραίο πράμα η επισκληρήδιος.
Ρωτούσαν με συνέχεια αν νιωθω βάρος στην λεκάνη. Από την εμπειρία μου, αν δεν ξερεις αν το νιώθεις σημαίνει εν το νιώθεις. Γιατί όταν το νιώσεις θα το ξέρεις. Βασικά εν όπως θέλεις να κάμεις κακκά, και είναι η πρώτη μέρα της περιόδου, και νιώθεις ότι με κάθε κένωση φκάινουν τα όργανα σου στην τουαλέτα. ΈτσιΧ100. ή Χ1000. Και όταν το ένιωσα κατάλαβα ότι ήρτε η ώρα. Περπατούσαμε με την μαία μέχρι να ανοίξω εντελως και ύστερα ξάπλωσα, ήρθε η ώρα του σπρωξίματος. Το σώμα απλά το κάνει.

Ποιος ξέρει πόσα εκ. διαστολη.

Η γιατρός με εμψύχωνε, φώναζε και συμμετείχε, ήταν θετική και με βοηθούσε. Το μωρό ερχόταν, Ο Φιτζ ήταμ διπλα και με βοηθούσε. Η μαία μου μετρούσε τις αναπνοές. Δεν θυμάμαι πολλά. Θυμάμαι που μου είπε "βλέπω το κεφάλι". Ρώτησα τον Φιτζ και το είδε κι αυτός. Και μετά από 3 σπρωξίματα ένα μελιντζανί ανθρωπάκι προσγιεώθηκε στο στήθος μου, από το πουθενά, ολογιάιματο. Μια αίσθηση ανακούφισης και έκπληξης λες και είσαι αλλού, είσαι άλλη. Ο Φιτζ έκοψε τον λώρο, το μωρό έκλαψε. Την πήραν από πάνω μου να την δει ο παιδίατρος. Μετά όλα είναι θωλά. Κοιμήθηκα, ξύπνησα, ο Φιτζ κρατούσε το μωρό. Η γιατρός και οι υπόλοιποι βγάζαν φωτογραφίες μαζί μας. Έκλαια, εφέραν μου το μωρό. Φκάλαν με έξω, ήταν η οικογένεια μου εκεί, πάλε έκλαια, εν ξέρω πολλά νεκατωμένα πράματα.

Γενικά ο τοκετός είναι ένα πράμα χτιτζιόν

Ύστερα εφέραν μου την. Ντυμένη όπως την κουκλα, ένα πραματούι μιτσή, χριστέ μου. Τι εννά την κάνουμε τωρά. Τάισα την ότι μπορούσα. Μετά ξανά, μετά ξανά. Μια παράνοια κείνη η μέρα και γενικά οι 3 μας, σε κείνο το δωμάτιο. Το καλύτερο πράμα, οι 3 μας να δενόμαστε σαν οικογένεια στο δωμάτιο της κλινικής την πρώτη μας μερα. 

Στο βίτεο της γέννας είδα πολλύ κόσμο στο μαιευτήριο την ώρα που γεννουσα ακα ήμουν
σε άγρια φάση με τα ποθκια ορθάνικτα, αλλά εγώ θυμούμαι μόνο τους τρεις που ανάφερα πιο πάνω, περίεργο; Ναι τραβήσαμε τα πάντα σε βίτεο. Ναι εν οκ να το βλέπω, είναι σχεδον συγκηνητικό

12/11/16

36 βδομάδες και η αντίδραση του κόσμου

Να περπατώ στην Λήδρας και να με θωρούν όλοι.

Να πηγαίνω πισίνα και να με θωρούν όλοι.

Γενικά, παντού να με θωρούν όλοι.

Και όχι διακριτικά, ούτε να πεις ότι προσπαθούν να το περιορίσουν, κανονικά ποθκιάντραπα, να θωρούν την κοιλιά μου, τα βυζιά μου, και γενικά την ύπαρξη μου. Κύριε ελέησων, τόσο μπούλινγκ εν ξαναένιωσα.

Μέχρι και που άκουσα να με σχολιάζουν καθώς επερνούσα που μπροστά τους "εννά γεννήσει δαμέ τούτη", απάντησα φυσικά αλλά γαμώτο πιο σπαστικο πράμα.

ΜΕΝ ΜΕ ΘΩΡΕΙΤΕΕΕΕ.

Τι πρέπει να κάμω να μείνω σπίτι για να μεν ενοχλώ τον κόσμο, είμαι 9 μηνών το πρόβλημα πιο είναι;


Ππι. Εσς. Τζιαι τζιείνος που είπε ότι η μουττωτή κοιλιά σημαίνει γιος, εν βλάκας. Εμένα εν κόρη. Και αν πρέπει να κάμω την εξής συζήτηση:

Άσχετος: εν γιος ένναιν;
Εγώ: οι, εν κόρη
Ασχετος: μα εν μουτωτή η κοιλιά σου
Εγώ:.....
Άσχετος: άμαν εν μουτωτή εν γιος, άμα εν στρογγυλή εν κόρη, έπρεπε να εν στρογγυλη, είσαι σίουρη ότι εν κόρη; κάμνουν λάθη οι γιατροί
Εγώ: @#$%^##

Αν πρέπει να ξανακάμω έτσι συζήτηση, θα γεννήσω μπροστά σου να μαθουμε, φουλ φυσικη φίλε μου γιαίματα υγρά ομφάλιους λώρους και πλακούντα, και θα τον φάω ύστερα-τον πλακούντα-μπροστά σου, και επειδή δεν θα έχω υπόθετο παίζει να σιέσω και μπροστά σου καθώς θα σπρώχνω. Οκ νομίζω επαράκαμα το

Ε οκ

11/11/16

35 βδομάδες

Η κοιλιά μου είναι τεράστια. Το καράτε κιτ φακκά γυρούς. Διά μου κάτι κλωτσιές και φκερώνουν οι πνεύμονες μου. Το να ανεβώ μια σκάλα μου προκαλεί εξαιρετική δυσφορία.

 Εχτές έπιασεν την και ο λούτσικας. Εξαιρετικά χαριτωμένο.

Γενικά δύσκολα κάνω τα πάντα. Δύσκολο να φορέσω παπούτσια, δύσκολο να φορώ ρούχα, δύσκολο να οδηγώ. Να κάθουμε. Να πέφτω, να κοιμούμαι!

Πονώ την κοιλιά μου.