30/8/16

Παραπέω

Γενικά η εγκυμοσύνη είναι μυστήριο πράγμα.

Ανακαλύπτεις ότι έχεις μέσα σου ένα πράγμα που θα μεγαλώσει και θα γίνει ένας νέος κόσμος. Το σοκ είναι καθημερινό. Αλλά φυσικά η ζωή σου είναι ίδια, ειδικά όταν δεν το ξέρουν όλοι οι άλλοι. Μερικές φορες το ξεχνάς, και το θυμάσε όταν πρέπει να πας τουαλέτα 4 φορές την νύχτα, ή όταν σουστουν τα βυζιά σου καταλάθος και δακρύζεις από τον πόνο. Ή όταν ξαφνικά λόγω ορμονών ή γουοτέβερ κουτσαίνεις από το ένα πόδι και πονάς κάθε φορά που θα ταράξεις.

Ντάξει υπάρχει μια τρομοκρατία στο τι πρέπει να τρώω, τι πρέπει να πίννω, τι πρέπει να κάνω, μια συγχυση. Αν πίννω σωστά το φολικό, αν πίννω σωστά τες βιταμίνες, αν τρώω όση πρωτεϊνη χρειάζεται. Ιστορία ο πόνος. Έχει γίνει πραξικόπημα, το σώμα μου τελεί υπό κατάληψη. Ας  μην μιλήσουμε για τες κινήσεις του εντέρου, ή μάλλον την έλλειψη τους,  μια πονεμένη, κυριολεκτικά και μεταφορικά, ιστορία. Ή την ακατάσχετη δίψα.


...Και ακόμα ασπούμε το μπεμπέ έχει νούρον.

Σκέφτου όταν θα είναι α-νουρο τι θα μας κάμνει.

Ο.M.ΓΚ.ελπίζω να είναι άνουρο και να μεν μας μείνει ο νούρος.

24/8/16

Ψυχολογικά και ο πατέρας του

Είναι ακόμα μυστικό. Το ότι εγκυμονώ.

Ο πατέρας του έχει τα δικά του και μια ψυχρότητα ώρες ώρες μας καταλαμβάνει. Εγώ τα δικά μου.
Ψυχολογικά μια τεράστια ανασφάλεια με έχει πιάσει. Αν κάνω για μάνα, αν κάνω καμιά μαλακία, αν το σώμα μου εν οκ, αν εν κατάλληλος να γίνει πατέρας, αν μπορώ να στηρικτώ πάνω του, αν θα τα καταφέρουμε, αν θα τα καταφέρω, αν κάναμε καλά που είμαστε σε αυτή την κατάσταση τώρα, αν τέλειωσε η ζωή μου. Άσε, πολλή αναζήτηση και πάλη εσωτερική.

Ο πατέρας του, μετά από μια επίσκεψη σε ένα φίλο του που εγινε πρόσφατα πατέρας, μου ανακοίνωσε  ότι ο φίλος του δεν νιώθει άνετα να κρατά το νεογνό τους, και ότι η μητέρα του νεογνού ασχολείτουν συνέχεια με το νεογνό χωρίς να τον αναγκάζει-τον πατέρα του νεογνού-να ασχοληθεί ή να ξεπεράσει το σοκ. Και αυτή η δήλωση φυσικά με έκανε ακόμα πιο ανασφαλή ως προς τον πατέρα-του δικού μου.

Άντε τώρα εξήγα ότι "ναι αγάπη μου, είμαστε και οι δύο τρακαρισμένοι αλλα αυτή τη στιγμή εγώ έχω τον σπόρο σου μες την κοιλιά και όλη μου η ζωή πλέον θα ελέγχεται από αυτόν τον σπόρο, εσύ μπορείς άνετα σε κάποια φάση να την σκαπουλάρεις και να κάνεις μια νέα ζωή-το οποίο το στηρίζεις με το να θαυμάζεις το ότι ο φίλος σου κρατά απόσταση από το νεογέννητο του ασπούμε, εγώ τέλειωσα για πάντα, θα είμαι η μάνα αυτού του σπόρου και κρίνοντας από τον εαυτό μου, όταν έρθει η ώρα δεν θα κρατήσω κανένα όριο, θα είμαι εκεί για αυτό τον σπόρο 101% γι αυτό μην με σκας, έλα μαζί να γλείψουμε τα ψυχολογικά μας πριν γεννηθεί το μπεμπε και ασε τες μαλακιες του φίλου σου."

Ο σπόρος μεγαλώνει ασφαλής.

18/8/16

10 μέρες

10 μέρες που πέρασαν πολύ πολύ περίεργα.

Όλοι ήξεραν ότι είχα γαστρεντερίτιδα.

10 μέρες που ξάπλωνα, έβλεπα τηλεόραση (3 πρώτα seasons Gilmore girls) και έτρωγα. 10 μέρες που δεν μπορούσα να πω τίποτε σε κανένα.

10 μέρες περίεργων ονείρων, ανασφάλειας, αγωνίας και υποθετων προγεστερόνης.

Και μετά πήγα στην γιατρό.

Και άκουσα τους χτύπους της καρδιάς του.

Τα καταφέραμε!

12/8/16

ΣΟΣ ΣΟΣ ΣΟΣ

Περνούν οι μέρες και εμείς είμαστε πάνω κάτω σε σοκ. Έχω κατεβάσει 6 αππλικέητιονς για να ξέρω τι γίνεται. Έχω διαβάσει άπειρα άρθρα, σε άπειρα ιστολόγια για την εγκυμοσύνη.

Είναι γενικά μια περίοδος ανασφάλειας που νιώθω εντελώς παντελώς απροετοίμαστη. Λόγω του ότι δεν περίμενα να μείνω έγκυος μόλις πούμε οτι προσπαθούμε, και επειδή είναι κάτι που κρατούμε για τους δυο μας έτσι δεν έχω μαζέψει την απαραίτητη πληροφόρηση και επίσης δεν μπορώ να ζητήσω γνώμες και συμβουλές.

Και έτσι ένα βράδυ που αποκοιμήθηκα στον καναπέ, ένιωθα πολύ βρεγμένη όταν σηκώθηκα για να ξαπλώσω στο κρεβάτι. Όταν κοίταξα την πυζάμα μου, είχε κόκκινους λεκέδες. Ξαφνικά κοπήκαν τα πόδια μου και κάθισα κάτω, φώναξα τον Φιτζ. Άλλαξα, ξαπλωσα και αμφιταλαντεύομουνα μεταξύ του "οτι είναι να γίνει θα γίνει" και του "κρατήθουυυυυυυυυ τζιαμέ μάζα από κύτταρα".

Την άλλη μέρα πήρα την γιατρό τηλέφωνο και πήγαμε.

Μέχρι να μου πει το "όλα εντάξει" δεν ξέρω πως κρατήθηκα.

Μου έδωσε άδεια 10 μερών για ξεκούραση και ξάπλα, συνταγή για ένεση προγεστερόνης και υπόθετα προγεστερόνης. Η άδεια έγραφε πάνω "επαπειλούμενη αποβολή". Ξεροκατάπια.
Πήγα μόνη μου για την ένεση. Εκεί που περίμενα, βγήκε ένας πατέρας από το μαιευτήριο, μόλις είχε γεννήσει η γυναίκα του, γιο. Έδειχνε φωτογραφίες στις γιαγιάδες που κλαίγανε. Αγκαλιάζονταν. Ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Τους ευχήθηκα.

Και τώρα, περιμένουμε. 10 μέρες. Για να δούμε τι θα γίνει.


5/8/16

Στην γιατρό

Πάμε σαν τους σhεσμένους στην γιατρό.
Καρτερούμε εκεί έξω. Εγώ φυρμένη, έχει 3 μέρες που περιμένω τούτη τη στιγμή. Που εν ξέρω τι μου γίνεται.

Εν ξέρω πόσα πράματα έπρεπε να διαβάσω που το άγχος μου. Τι να τρώω τι να μεν τρώω, τι να κάμνω τι να μεν κάμνω, και αν κείνη την μέρα που επήα και εκρέμμουμουν που τα σχοινιά θα έχει ως αποτέλεσματα να φκει το κοπελλούι γκαβό. Όπως και κείνο το κόκτεηλ που ήπια επειδή ήμουν σίουρη ότι τα συμπτώματα που είχα ήταν της περιόδου. Τάχα που έπρεπε να ξέρω ότι τα συμπτώματα της εγκυμοσύνης ΕΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ; Ασπούμε θενκς Μητέρα Φύση για το heads up. Και τα πανατόλ. Όου μάι γκοτ. Και τα κουτσhιά που έφαα προχτές με τα τσαρτελλούθκια.

Βάλλει μας η γιατρός μέσα.

Ξιβρακώνουμαι, βάλλει κείνη το προφυλακτικό στο εξάρτημα του υπέρηχου και μπαξιώνει το. Ο Φιτζ σε κατάσταση σοκ στην ιδέα της γυναικολογικής εξέταςης αποτραβιέται στην άκρη.

Και ξαφνικά η γιατρός δείχνει μας κάτι ότι εν το μωρό μας.

Μια τάτσα.

Το πιο;

Πόσο Ρέητσελ ένιωσα.

Αλλά ήταν απλά μια τάτσα.

Σοκ.

Σοκ.

Σοκ.

Μα σκέφτου να το κάμναμε και καταλάθος τι ήταν να πάθω.

Εν κάμνω μάνα μου εγώ για μάνα, εν κάμνω. Τόσες φίλες μου γεννούν, οι υπόλοιπες σhιουμαλίζουνταν τα βρεφούθκια, εγώ εν μπορώ να τα αντιμετωπίσω σαν όντα αν δεν στέκεται η κκελέ τους πας τους ώμους τους ενώ κάθουνται.

Και τωρά;

Η τάτσα μας σόκαρε

3/8/16

Οι πρώτες μέρες

Φυσικά και δεν το είπαμε σε κανένα.

Είναι το μυστικό μας.

Το ξέρουμε εγώ και ο Φιτζ.
Εγώ σε κατάσταση πανικού του στυλ: ΕΓΩ ΑΚΟΜΑ ΜΕΛΕΤΩ ΤΟ ΠΩΣ ΝΑ ΜΕΙΝΩ ΕΓΚΥΟΣ ΤΙ ΕΝΝΟΕΙΣ ΕΙΜΑΙ;
Και δεν έχω πιει αρκετό φολικό οξύ, μόλις το ξεκίνησα.
Και τι κάνουμε τώρα;
Τι πρέπει να τρώω; Τι πρέπει να κάνω; Ααααα, για αυτό λες να κοιμάμαι σαν αρκούδα τις τελευταίες μέρες; Γυρεύκω στο ίντερνετ τι πρέπει να τρώω. Και τι δεν πρέπει να τρώω. Πρέπει να πάω σούπερμαρκετ. Τις επόμενες μέρες εμφανίζομαι στην δουλειά με ένα τάπερ με σέλινα καρρότα, γιαoύρτι αιγοπρόβειο, φαγητό μαγειρευτό.
"Ξεκινώ διατροφή" ανακοινώνω.
Στέλνω απανωτά μηνύματα στον Φιτζ με όλες τις σκέψεις μου.
Που είναι τάχα μου απασχολημένος με την εργασία του και δεν μπορεί να μιλήσει.
Αλλά εγώ δεν έχω πουθενά αλλού να τα πω.

Τηλεφωνώ στην γιατρό. Κλείνω ραντεβού. Δεν  μπορεί να με δει πιο νωρίς από 3 μέρες.

Ενδέχεται να σπάσω που την αγωνία.

ΛΟΡΤ δώσμου δύναμη!