26/7/16

Η επιβεβαίωση

Ήταν 5 το πρωί.
Κουντώ τον.

-Εν αντέχω άλλο, εννά πάω τωρά.
-Μμμμ, καλά.

Πάω μες το μπάνιο. Ανοίω το κουτούι, διαβάζω τες οδηγίες. Ανοίω την συσκευασία, αννοίω το καπάκι, τσουλλώνω και κατουρώ πάνω με προσοχή, μεν σου φύει πολλύ μεν σου φύει λλίο, μεν τα πιτήσεις πας τα χέρια σου. Κλείω το. Αφήνω το σε οριζόντια θέση.

Πάω βουρητή πίσω στο κρεβάτι. Πέφτω στην αγκαλιά του. Βάλλω χρονόμετρο.
-Εν μπορώ, αγχώθηκα, λαλώ του
-Μεν αγχώνεσαι, εν θετικό, λέει και ακομα εν άνοιξε τα μάθκια του.

Περνούν τα 2 λεπτά.
Πάω, θωρώ το. 2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.
2 γραμμούες, θετικό.

Αννοίω την πόρτα.

-Εν θετικό, ανακοινώνω
-Ξέρω το, λέει ανασηκώνεται.
 Παίρνω το μαζί μου στο κρεβάτι.
Θωρούμεν το
-Είσαι οκ, ρωτώ τον
-Ναι, εσύ;
-Εν ξέρω, αγχώθηκα
-Εν ήταν τούτο το πόιντ; Να φκει θετικό; Ήντα αγχώθηκες

Ξαπωλώ το στο κομοδίνο. Τραβά με πίσω στα σκεπάσματα. Αγκαλιάζει με. Εγώ θωρώ το ταβάνι.

ΑΠΑΝΑΪΑ ΜΟΥ