14/6/16

O σκύλος

Μεγάλωσα με ένα σκύλο.
15 χρόνια.
Και πέθανε εχτές. Τα τελευταία χρόνια άλλαξε ο χαρακτήρας του και έγινε πιο δύστροπος και δύσκολος από πριν. Αλλά ήταν πάντα ο σκύλος μας.

Άλλαξε την ζωή μας και την καθημερινότητα μας με διάφορους τρόπους. Είχε μια καλή ζωή. Ήταν ένας πασάς, φωνακλάς και πανέξυπνος. Αν δεν κέρδιζε την αγάπη σου, απαιτούσε τον σεβασμό ή τον φόβο σου.

Δεν μπορώ καθόλου να το πιστέψω. Είναι ένας πόνος πρωτόγνωρος. Που δεν υπάρχει νόρμα, δεν υπάρχει τρόπος αντιμετώπισης. Δεν έχει κηδεία. Ο κόσμος δεν το μαθαίνει. Δεν υπάρχει αναγνώριση του κενού που αφήνει πίσω του, μια κηδεία, μια διαδικασία κάθαρσης.

Υπάρχει η καθημερινότητα και τα μικρά μικρά που σου θυμίζουν αυτό το κενό. Και μια αγάπη που λάμβανες η οποία δεν θα υπάρξει ξανά.

Ο σκύλος μας έζησε μια καλή ζωή. Πήρε και έδωσε πολλή αγάπη. Οι στιγμές που θα θυμάμαι, οι αγκαλιές, τα παιχνίδια. Και η ενοχή που μας διακατέχει όλους. Αν υπέφερε πολύ τώρα τελευταία και δεν το καταλάβαμε. Αν έπρεπε να του κάνουμε ευθανασία. Αν κάναμε καλά που επιτρέψαμε του γιατρού να δοκιμάσει να κάνει εγχείρηση αφού ήταν χαμένη υπόθεση.

Και το ότι έφυγε μόνος, χωρίς να πούμε ένα γεια, στο ιατρείο, και όχι στο σπίτι του, το σπίτι που μπήκε 2 μηνών και το έκανε δικό του. Το σπίτι που υπερασπίστηκε απέναντι σε εχθρούς-υπαρκτούς ή μη.

Εχτές ετέλιωσε ένας κόσμος. Ένας κοσμος που είχε μέσα τον σκύλο μας. Τώρα δεν υπάρχει πια.