22/4/16

Το ερείπιιο της μέρας

Νομίζω από την υπερβολική κούραση και αυπνία απέχτησα νέα αίσθηση του χιούμορ.

Τρελλό γέλιο με την τελετή της αφής της φλόγας. Τζιαμέ μασκαρεμένες καμπόσες γκόμενες να μιλούν αρχαία και να αποπνέουν λυγερότητα και κύρος και γενικά να εμπνεούμαστε και να μας κυριαρχεί το δέος και το μεγαλείο και γω να φύρνουμε. Πότε να ρτετε να βάλουμε σεντόνια να παίξουμε αφή της φλόγας;;;

Επίσης τρελό γέλιο με το τραγούδι Kiss του Prince. Παιθκιά, πες εν το ξανάκουσες αυτό το τραγούδι, εν το ξέρεις πόξω κ ανακατωτά. Ακούεις το πρώτη φορά σήμερα. Ήντα διαφορά έχει με τον Ταμπάκη; Ήνταααααα? Και τούτου εκάθουνταν του και οι γυναίκες τάχα;

Αυτά!

13/4/16

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

34. Εταιρείες που βάλλουν αγγελίες: θέλεις να γίνεις μέλος της οικογένειας μας;

ΟΙ ΡΕ ΕΝ ΘΕΛΩ

έχω οικογένεια, έχω τα ανίψια μου για πισώπλατα, εν χρειάζομαι και άλλους

Θέλω δουλειά, να γοράζεις την ώρα μου να πουλώ τα προσόντα μου.

Παρέτα με


11/4/16

Απορώωωωωωωωωω, απορώωωωωωωω

Λέτε να σοκαριστούν για την ανθρώπινη σάρκα στην σκόνη της Κύπρου και κείνοι που εναντιώνονται στην αποτέφρωση?

7/4/16

Time Out #31 Θα τα πούμε στα δικαστήρια

Επήαμε με τον Φιτζ στο δικαστήριο. Έβαλα άδεια, και ο Φιτζ κανόνισε τες δουλειές του να πάμε να ορκιστούμε ότι είμαστε φανταστικοί σινγκλς.

Μερικές φορές χτιτζιάζω ρε κουμπάρε, που φεφκω που την πόλη και πάω στου θκιαόλου την μάνα κάθε πρωί, για να βαωθώ με άλλους στη δουλειά χωρίς παράθυρα. Και το απόγευμα επιστρέφω. Τουλάχιστον τωρά μπαίνω σπίτι με το φως.

Πήγαμε στο δικαστήριο. Παρκάραμε. Κατεβήκαμε και αρχισε η αναζήτηση του που έπρεπε να πάμε. Μια φίλη μου μελετημένη μου είπε την  προηγούμενη μέρα να γυρέψουμε το πρωτοκολλητείο. Εν ξέρω τι εν τούτο, αλλά εγυρέψαμε το. Εν το ήβραμε, ή μάλλον ήβραμε κάποιο άλλο πρωτοκολλητείο. Μπήκαμε μέσα, και φυσικά μυριστήκαμε τα νύχια μας που έπρεπε να πάμε. Στην είσοδο εκουλιάσαν ένα ζευγάρι ηλικιωμενων με έναν μαλλιά 40άρη. Και ήταν της φάσης "ποιού είσαι" και "ο αντρίκκος ο αρφός της κουμέρας του γιώρκου του αρφού του στελλή που την βατυλή που παντρέφτηκε στο δάλι εν καλαερφός του τζιυρού σου". Γίνουνται ακόμα τούτα τα πράματα; Εμένα γιατί εν μου συμβαίνουν; Οξά είμαι γνωστή τις πάσις και δεν χρειάζεται κανένας να με ρωτήσει ποιού είμαι;
Προχωρήσαμε στο βάθος, ούτε σειρά είχε ούτε προτεραιτότητα απλά μιλούσαν όλοι μαζί. Είχε ένα γραφείο πρώτα και μέσα στο βάθος είχε και άλλα. Εμείς περιμέναμε ποιος να μας δώσει σημασία. Σε κάποια φάση νέφκει μου μια γυναίκα που κάθετουν στο γραφείο τέλεια στο βάθος. Εν εκαταλαβα τι έπρεπε να κάμω. Τρόπο να πάω κοντά της εν έβλεπα. Εκνευρίστηκε η γυναίκα. Φωνάζει μου:
"Τι θέλετε παρακαλώ;"
Και απαντώ της. Φωνάζοντας η μια στην μιαν ακρη κ η άλλη στην άλλη εσυνεννοηθήκαμε. Πέτε μου ότι εν νόρμαλ τούτο το πράμα, να λαλείς τι θέλεις  σε ένα δημόσιο λειτουργό, με το να φωνάζεις μπροστά σε άλλα ~15 άτομα. Και να σου φωνάζει πίσω. Και τι μου φώναξε; Ότι έπρεπε να με βοηθήσει η άλλη η λειτουργός που ήταν μπροστά μου. Χαίρω πολύ, Μπεατρίξ. Η δημόσια λειτουργός ομπρός μου αποφάνθηκε ότι αν και μπορούσε να με βοηθήσει θα μας επάσαρεν αλλού. Ένηγουέη έπρεπε να πάμε να πιάμε χαρτόσημα. Για να πιάσεις χαρτόσημα πρέπει να πας στην καττίνα. Η "καττίνα"  είναι μια λέξη που μισώ. Στην Ελλάδα το λέγαμε κυλικείο, και ήταν πολύ πιο όμορφο. Τουλάχιστον καντίνα; Καττίνα, θυμίζει μου η Κάττα η Καττίνα. Ζωάκι. Περπατούμε που την άλλη μερκά. Θαυμάζοντας το αποικιακό όμορφο ομολογουμένως κτίριο, να πάμε στην καττίνα, όπως είναι όλες οι καττίνες, με στύλλους και πλαστικές τέντες, ξιμαρισιές. Να πιάννεις κείνο το κτίριο και να στήνεις παναϋρκότικες τέντες πάνω του, θεωρείται ιεροσυλία. Κάθουνταν και εκεί, διάφοροι και διαφορες δήθεν, 25άρηδες με κάτι μακκωμένα κουστούμια και ευθυγραμμισμένα μούσια, και 25άρες με μαλλί του κομμωτηρίου και τακούνι του στιλ "δεν περπατάς κυρά μαρία περπατώωωω περπατώωωω". Και πούρρου πούρρου κυπραίος δικηγόρος στάιλ. Χάρηκα λίο που το ντρες κκόουτ στην δουλειά μου εν τζιν, και καμιά εν φορεί τακούνια.

Μπαίνουμεν σε ένα τόπο δίπλα που την καττίνα, προχωρούμε ένα διαδρομάκι, με οδηγό τα νύσια μας και πάλι. Φτάνουμε σε δυο γραμμες, που είναι πρόοδος που το τελευταίο δωμάτιο που ήμασταν. Μαντέψαμε και πάλι που έπρεπε να σταθούμε εσταθήκαμε. Και η δημόσια λειτουργός δεν μας είπε με μούλλου με ξούλλου. Είπα της θέλω το τάδε, έδωκε μου το, εσφύρισε μας το ποσο, εδώκαμεν της το κ πάππαλα. Σχεδόν ένιωσα άβολα που την ενόχλησα.

Και τότε καθώς βγαίναμε έξω, είδαμεν μια ταπέλα. Μπορεί να ήταν βοηθητική αφού που τα συμφραζόμενα καταλάβαμε ότι επρεπε να μπούμε σε εκείνο το κτίριο για το πρωτοκολλητείο.

Μπήκαμε εκεί, πάλε η ίδια κατάσταση, άλλα ποτζιει άλλοι ποδά, κουλιασμένοι στες γωνιές να κουβεντιάζουν, δεξιά αριστερά διάφοροι, εν εξέραμε που να παμεν. Του κουτουρού κ πάλι, εμίλησεν μας ένας τύπος, εφώναξε μιας άλλης γκόμενας που μέσα από το πουκαμισούδιν της εβλεπαμε το μπούστο.  Η γκόμενα χαχαχα και χιχιχι θκυο παλιές ετύπωσεν μας τα χαρτιά ορκιστήκαμεν, εγω στο ευαγγέλιον (χαχα) ο Φιτζ στο κοράνι και ποσπαστήκαμεν. Βουρητοί πήγαμε στο αυτοκίνητο, πάλε, δεξιά αριστερά διάφοροι, κάτι φωνές ακούγονταν, τσιάρα και καμπόσοι μαυροφορεμένοι, πιο γρήγορα περπατούσαμε. Αστυνομικοί να τραβολοούν έναν με χειροπέδες, ένας τύπος δικηγόρος με γυαλί posh κουστουμούδιν να στέκεται αδιάφορα, εμείς να προχωρούμε προς το πάρκινγκ κρατώντας την ανάσα μας. Αγοραφοβία.