25/2/16

Σκορδεύω σκορδεύεις σκορδεύει

Ήθελα να γράψω ένα μεγάλο ποστ.

Αλλά βαρκούμαι.

Και έτσι θα το πω απλά!

Αν πεθάνει τώρα η Σκορδά πχ. τι θα λένε αύριο όλοι αυτοί που "σκορδεύουν" την Φαίη;

18/2/16

Μια ιστορία #4

Την αγαπούσε πολύ. Τον αγαπούσε κι αυτή.

Ο έρωτας τους όταν πρωτοξεκίνησε ήταν σαρωτικός. Σιγά σιγά, έχανε την αίγλη του και την μαγεία, όπως όλες οι σχέσεις. Στραπατσαρίστηκε και επέζησε, από δυνατά χτυπήματα. 

Όμως την αγαπούσε πολύ. 

Την ήθελε για μια ζωή. Μέχρι να το καταλάβει είχαν περάσει 3 χρόνια. Και τότε ήθελε να βρει το τέλειο δακτυλίδι. Το τέλειο αντικείμενο, για την τέλεια στιγμή, στο τέλειο σημείο, που θα του έλεγε το "ναι".

Του πήρε καιρό να το βρει. Μάλιστα την ρώτησε ποιο ακριβώς δακτυλίδι της αρέσει. Μετά το είχε, το αγόρασε, και το είχε μαζί του για καιρό. Για εκείνη την τέλεια στιγμή. Που θα δημιουργούσαν την τέλεια ανάμνηση. 

Βρέθηκε κοντά, στο να κάνει την πρόταση. 5-6 φορές ήταν έτοιμος να βγάλει το κουτί. Αλλά πάντα κάτι του χαλούσε το ιδανικό, το τέλειο. Και έτσι προτιμούσε να το αναβάλει, και το ανέβαλε, για χρόνια. 

Μέχρι, που σε μια παρόμοια στιγμή, που ήταν σχεδόν τέλεια, και επεξεργαζόταν μέσα στο μυαλό του το πως θα το παρουσιάσει στο τραπέζι τον διάκοψε.
-"Δεν ακούς;"
-"Ακούω"
-"Δεν είμαι χαρούμενη, δεν θέλουμε τα ίδια πράγματα από την σχέση μας, δεν μπορώ συνέχεια να τραβώ μπροστά και εσύ να μουλαρώνεις, δεν γίνεται να θέλω μόνο εγώ"
-"Δεν είναι έτσι"
-"Πώς είναι τότε;"
 Το κουτάκι έκρουζε μέσα στην τσέπη του. 

Αλλά δεν μπόρεσε να την σταματήσει. 
Και έτσι δεν θα μάθουμε αν την έχασε σε αναζήτηση της τέλειας ανάμνησης ή αν απλά έβρισκε δικαιολογίες .

12/2/16

Νερόβραστα

Είμαι σε μια φάση που εν όλα νερόβραστα.

Όλα στο περίμενε.

Η δουλειά μου νεροβραστη.

Οι φίλοι μου νερόβραστοι.

Σπίτι νερόβραστα.

Όλα νερόβραστα.

Εν κάμνω τίποτε.

Και ενώ βλέπω ένα τσουνάμι να έρχεται, εγώ απλά στέκομαι και το περιμένω.

Εν θέλω να δουλεύκω, Μπρέντα ήβρες λύση οξά κόμα;

Εν θέλω να κάμνω τίποτε.

Λείπει μου μια Πέγκυ πάρα πολλά, που ήρτε και εν την είδα καθόλου.

Έβαλα και ένα νεκρικό σταυρό πάνω σε μια σημαντική σχέση που είχα. Εν ήθελα, αλλά κάποια πράματα τελικά άμα τελειώνουν, ότι και να κάμεις η νεκρανάσταση ισοδυναμεί με ζόμπι.
Γι`αυτό και εν παλεύω για φίλους για σχέσεις ούτε για ανθρώπους πλέον. Κάνω αυτά που νιώθω. Αν εν να κρατήσει θα κρατήσει. Αλλιώς...!

Ειμαι πολύ κουρασμένη που την καθημερινότητα. Εν υπάρχει κάτι αυθόρμητο ή ευχάριστο.  Ακόμα ένας καφές, ακόμα ένα φαί με παρέα.

Εν υπάρχουν καπνισμένα βράδια με μπύρες, ούτε χορός μέχρι εξάντλησης. Ούτε θυμάμαι πότε εφόρησα τακούνια.

άστα βράστα.

 

4/2/16

Φόρος εισοδήματος

Κάθε φορά που πιάννω τον μισθό μου και βλέπω το ποσοστό που πιάννει ο φόρος

Βάλλω το τούτο:



Για να μεν κλαίω το μηνιό που χάνω για να σε πκιερώνω

Πισκαλιάτε μου πλις

2/2/16

Μια ιστορία #3

Κάθεται στον καναπέ. Δίπλα από την τζαμόπορτα, βλέπει τον ουρανό γκρίζο. Είναι απόγευμα. Τα πόδια της διπλωμένα στο στήθος της, το πιγούνι στα γόνατα της.
Ακούει μικροθορύβους από το υπνοδωμάτιο. Νιώθει εξαντλημένη πλέον, δεν μπορεί να αντιδράσει σε κάτι. Τον ακούει να κινειται μέσα στο σπίτι, να μαζεύει, τα μάτια της υγραίνονται, και ένα δάκρυ τρέχει στο μάγουλο της. Το σκουπίζει με τα δάκτυλα, αναπνέει βαθιά για να συγκροτηθεί.
Ακούει τα βαριά του βήματα καθώς έρχεται στο σαλόνι. Δεν γυρνάει να τον αντικρύσει. Αυτός αναστενάζει σιγά. Αφήνει κάτω την βαλίτσα που κρατά, το ξέρει από τον ήχο που κάνει όταν αγγίζει το πάτωμα.
-"Θα σε πιάσω πότε να έρθω για τα υπόλοιπα" της λέει, η φωνή του εξαντλημένη.
Καταπίννει πριν απαντήσει
-"Οκ" απαντά πνιχτά.

Για ένα λεπτό που φαίνεται σαν ώρα, αυτός στέκεται εκεί, απλά στέκεται.
Αυτή συνεχίζει να κοιτά έξω, τα πόδια της διπλωμένα στο στήθος, το πιγούνι στα γόνατα.

Σηκώνει την βαλίτσα του. Ανοίγει την πόρτα, ακούγεται ο μεταλλικός ήχος του κλειδιού στο γυαλί όταν το αφήνει στο επιπλάκι της εισόδου.

Η πόρτα κλείνει.

Το μυαλό της ουρλιάζει "συγνώμη, μην φύγεις"
Ανάβει τσιγάρο, συνεχίζει να κάθετε στον καναπέ.