30/10/15

Time Out #28 Τα πειραγμένα

Έκαμα την κράτηση.

Ηθελα να φκούμε μόνοι μας. Ήταν η πρώτη φορά που θα φκαίναμε μόνοι μας. Που τότε που επέστρεψε σπίτι. Που τότε που εν τον ήθελα να βρίσκεται κοντά μου, και όταν ήταν μακρυά μου έλειπε μου.

Έβαλα το φουστάνι μου το στενό και το κοντό. Και το κόκκινο το κοκκινάδι. Και κείνος έβαλε το πουκάμισο και το σακκάκι, και το μούσι του χτενισμένο, και τα μαλλιά του σασμένα.

Μπήκαμε στο εστιατόριο και εκάτσαμε.
Και παραγγείλαμε και κρασί. Που είχε καιρό να παραγγείλουμε κρασί.

Ξεκινήσαν τα φαγητά να έρκουνται. Εν έφκαλα το κινητό πας  το τραπέζι, ούτε και κείνος.

Μιλούσαμε.

Και σιγά σιγά εφαίνετουν να χάνεται τούτος ο κατζιάρης. Που άμυνα του εν η επίθεση. Και εν σκέφτεται ότι κείνα που λαλεί πας τα νεύρα, εννοεί τα εν τα εννοεί, μινήσκουν. Σιγά σιγά, φκαίνει ξανά κείνος ο άντρας ο ολογιαίματος που εμπήκε με το τράκτο να διαλύσει όλες τες άμυνες μου. Και ξαναχαμογελά, και θωρώ το κείνο το χαμόγελο που μου έκαμε το κλικ όταν είχαμε γνωριστεί. 
Και μιλά, μιλώ, μιλούμε.


Ενναιν τέλεια, αλλά εν ωραία.

Θέλω τον πάλε.

Πάντως το φαί ήταν έξελεντ

Τα πειραγμένα εν ήμασταν εμείς. Ήταν τα φαγιά

27/10/15

ultimate personality tests

1. όταν σου προσφέρει ο άλλος το μεγάλο κομμάτι
2. όταν σου προσφέρει ο άλλος το καλο κομματι
3. όταν προσφέρεις κάτι στον άλλο και πιάννει το μεγάλο κομμάτι
4. όταν προσφέρεις κάτι στον άλλο και πιάννει το καλό κομμάτι
5. όταν σου αφήνει ο άλλος το τελευταίο κομμάτι
6. όταν ο άλλος αρπάζει το τελευταίο κομμάτι
7. όταν ο άλλος ρωτά αν θέλεις το τελευταίο κομμάτι

22/10/15

Προβλήματα της ηλικίας #3

Βρέχει δόξασΟΙ
δοξασΟΙ
δοξασΟΙ

Ενεκάτσιασα πόσο καιρόν πυρά και σκόνη, χτιτζιόν!
Έβαλα το τρικό μου και τα (μ)ποτάκια, έκαμα το τσάι μου, έφερα και ένα κουτί πισκόττα (άνοιξα και το παράθυρο να μεν δρώσω που την πυρά). Πάτησα και μες τα νερά όπως έρκουμουν. ΤΕΛΕΙΑ!

Σχετικά με τα προβλήματα της ηλικίας:

Να ακούεις διαφήμιση για τα βραβεία του ΜΑΤ στο ΛΑΒΕΦΕΜ. Και να λένε ότι θα έρτουν και οι "Boyz and noise" και να είσαι "οι πκιοι?"

Σιριουσλι, οι πκιοι?

Google it:

https://www.facebook.com/BoysAndNoise
http://www.tralala.gr/boys-and-noise-gnoriste-to-proto-teen-boy-band-tis-elladas/
http://www.protothema.gr/Stories/article/376315/koritsia-oi-boys-and-noise/

ΓΟΥΟΤΕΒΑ

12/10/15

Ακόμα μια θλιβερή Δευτέρα χαχα

Ακόμα μια θλιβερή Δευτέρα-χαχα ήντα μουννόπαννο έγινα (σεξισμός στην πρώτη γραμμή ενάντια στο φύλο μου, ξεκινούμεν καλά)

Εν εχω όρεξη για τίποτε ειδικά. Έχει μια ώρα προσπαθώ να μπω σε mode "δουλέυκουμεν στην πιο υπέροχη δουλειά και φακκούν τα  πόθκια μας στους κώλους μας" εν τα καταφέρνω, έστω κι αν εν ωραία η δουλειά μου.

Προσπάθησες ποτέ να εξηγήσεις σε άντρα τον καθημερινό σεξισμό στην κοινωνία; Και πως μπορεί το στάτους μιας γυναίκας να επιμολύνει τα πάντα που κάνει. Να χρησιμοποιείται εναντίον της για να την μειώσουν; Εκατάφερες τα; Κατάλαβεν τπτ ή? Νομίζω εχτός που τον παπά μου που έχει κόρες, εν κατάφερα να εξηγήσω τούτο το πράμα σε άντρα. Ή πόσο διαφορετικά συμπεριφέρονται οι άντρες που έχουν κόρη.

Όταν ήρθα εδώ δουλειά έπιασε με ένας συνάδελφος, 45άρης κάτι. Και είπε μου, "εν και θέλω να σε προσβάλω, αλλά ξέρω τι κυκλοφορεί δαμέσα, κι αν κανένας σου πει τπτ και θέλεις βοήθεια είμαι δίπλα σου, έχω και γω κόρη και ξέρω". Εκτίμησα το. Και μεν  μου πείτε, "κανονικά εν επρεπε και το ότι σου πρόσεφερε βοήθεια μειώνει σε, και τάχα εσύ είναι το γυναικάκι και αυτός ο άντρακλας" γιατί εννα φκώ που την οθόνη και να μπήξω το "enter" μες το μάτι σας.

Εν με κόφτει, ας πουν ότι θελουν, ας κάμουν ότι θέλουν, εγώ ξέρω ποια είμαι. Και οι γύρω μου ξέρουν, λλίο λυπούμε για τους γονείς μου, που ξέρουν ποια είμαι, αλλά μαραζώνουν, για την κακία του κόσμου, που στρέφεται ενάντια στο παιδί τους. Εν εκείνη η θέση που κάποιος κάνει κάτι κακό σε κάποιον που αγαπάς και εσύ εν μπορείς να κάμεις κάτι γι αυτό. Είσαι αδύναμος. Ένας γονιός που βλέπει την κοινωνία να τρώει το παιδί του. Έτσι δραματικά το γράφω δαμέ και φυρμός.

Ούλλοι σας πρέπει να κάμετε μια κόρη, ίσως κάποιοι να συμπεριφέρεστουν διαφορετικά. Χωρίς να εν κανόνας, κάποιοι εν γάροι 100% και τίποτε δεν μπορεί να γίνει. Οι παραπάνω. Παναγία μου παθαίνω αλλεργία στους άντρες πάλε.

Το άλλο, έτυχε σου να χάσεις 1000 ευρώ; Να μεν ξέρεις που τα έβαλες; Πόσο μάλλον 1000 ευρώ που ένναιν δικά σου. Είμαι να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Έγραψε δαμέ η Παξ, νομιζω συντονιστήκαμε και είμαστε σε  παρόμοιο μουντ. Ότι και να γίνει εννα ζήσουμεν. Με τα καλά και τα κακά. Είπε μου μια φίλη μου, που έφαε παρανοϊκό τράυμα που καλαμαρά-σαχλαμαρά. "Ότι και να γίνει, εγώ που τούτο φκαίνω άλλη, δυνατή και τυχερή-που γλίτωσα"

Λέει και ο Μάλαμας "χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια".

Οχχο μάνα μου και έρκετε πίσω τούτη η Μπεατρίξ, όσο λιγότερο ιδεατές οι καταστάσεις, έρκετε ο κυνισμός της. Κάτι που είναι λογικό και αναμενόμενο. 

Και ας "πέσω" όσο σώννω, πιο ψηλά θα ανέβω μετά (πάρε και το αισιόδοξο μήνυμα στο τέλος, ούτε εφηβική σειρά να ήμουν)

6/10/15

κάθε φορά που σε βλέπω

κάθε φορά που σε βλέπω, βλέπω ένα κουβάρι, ενα κουτί, με 5 δισεκατομύρια κορδέλες και σχοινιά και σπάγγους και νήματα, όλα μπλεγμένα και διμένα, το οποίο αργά ή γρήγορα θα πρέπει να λύσω ή να κόψω αφού η ζωή μου εξαρτάται από αυτό.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση αυτού του κουτιού.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση, ότι το τέλος του δρόμου κρύβει αυτό το κουτί, που θα πρέπει να λύσω ή να κόψω, για να προχωρήσω, είτε στην πόρτα είτε στον ίδιο δρόμο.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση, ότι τα χειρότερα ακόμα να ρθούν.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι μια υπενθύμιση, όλου του θρήνου, για ότι άλλαξε, μεταξύ μας, ότι χάθηκε. Ότι όνειρο έκανα.

κάθε φορά που σε βλέπω, είναι πίεση και αγχος, πνίξιμο και θλίψη. Μια υπενθύμιση, του τι έχω να ζήσω.

 κάθε φορά που σε βλέπω, προετοιμάζομαι, για κείνη  την στιγμή. που θα πρέπει να ανοίξω την πόρτα.