30/9/15

Μεταβατικά

Ήταν να σας γράψω μια αστεία ιστορία για έναν άνθρωπο αλλά επέθανε. Σκέφτουμουν, να την γράψω έτσι κι αλλιώς, αφού ηταν απλά μια αστεία ιστορία για το πόσο ευγενικός ήταν, που την άλλη, εν μπορώ πλέον να αστειευτώ για τούτον τον άνθρωπο, εν μου φκαίνει.

Ήταν να σας πω ότι γενικά πορώθηκα στην δουλειά. Εν το μόνο που με σώζει τούτες τες μέρες.

Τι άλλο;

Εν δύσκολο να θωρείς τες αλλαγές της ζωής σου, άμα εν είναι καλές και να μεν πληγώνεσαι. Αλλά τι να κάνουμε; έτσι εν η ζωή, έχει άτομα που χάσαν πατέρα, έχει γυναίκα που έχασε άντρα, που τον μοιρολογούσε και ελάλε ότι άφηκεν την μόνη της. Ότι εν είναι έτσι που έπρεπε να εν τα πράματα και "που επήες ταίρι μου". Τι σπαραγμός. Ήταν μαζί που μικροί, πολλά σκληρό να χάνεις τον άντρα σου, τον σύντροφο σου, το ταίρι σου μετά που το ήβρες.

Είδα ένα άρθρο για ένα ζευγάρι, που ήταν μαζί 70 χρόνια, ερωτευμένοι φουλ, αγαπημένοι, και πεθάναν με 15 ώρες διαφορά. Εννά ήθελα τούτο το πράμα. Τούτη την οικιότητα και εμπιστοσύνη.

Εν ξέρω γιατί εν το βλέπουμε πιο συχνά, εν οι γυναίκες που φταιν εν οι άντρες; εν η ηλικία; που όσο πιο μεγάλος είσαι τόσο πιο δύσκολο είναι; Ασπούμε τι καταλάβεις; Ζεις κουτσουρεμένος ενω μπορούσες να ανθήσεις. Γενικά κάτι μέσα μου σαπίζει. Όσο πιο πολλά πράματα συμβαίνουν στην ζωή σου, τόσο πιο δειλός γίνεσαι, τόσο πιο πολύ νεκρώνεις, εχτός κι αν είσαι δειλός εκ φύσεως. Ήταν εκπληκτικό το ότι κατάφερα να ερωτευτώ πριν δύο χρόνια. Νόμιζα ότι το είχα χάσει. Ένναιν μαγκιά να μεν μπορείς να έρτεις κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο, εν είναι μαγκιά να μεν μπορείς να νιώσεις. Πήαιννε έλεξε το. Μαγκιά είναι να αννοίεις τα χέρια σου κ να διάς πας τον τοίχο φουλ σπιτ έρωτας. Να αννοίεις τα σώψυχα σου να σε δει ο άλλος. Κ τα κακά σου και τα καλά σου. Και να συνεχίζεις να το κάμνεις όσο δύσκολο και να γίνεται. Μετά που 2-3 φορες που διάς μες τον γκρεμό, χάνεις την μαγκιά σου, αν την είχες ποττέ. Αλλά οι θαρραλεόι, θα το κάμουν ξανά και ξανά. Γιατί ξέρουν να δίνουν, και να χαίρονται όταν δίνουν, όχι μόνο όταν παίρνουν.

Εν ξέρω αν θα τα ξανακαταφέρω. Εν ξέρω κι αν θα ξαναχρειαστεί. Ούφφου βαρκούμαι να μεν είμαι καλά. Αν και είναι νόρμαλ. Να μεν είσαι καλά. Κανένας εν είναι χάππι όλη την ώρα.

Εν ξέρω πως οι ανθρώποι χάνουν το νόημα της ζωής. Ασπούμε πότε το ήβραν; Εγώ εν το βρίσκω. Αποφάσισα ότι εν υπάρχει. Κάμνω πράματα να για νιώθω καλά, να νιώθω ότι με χρειάζουνται, να κουράζομαι για να μεν σκέφτουμαι, κάμνω πράματα με τα λεφτά μου για να αξίζει να κουράζομαι, και έτσι περνά η ζωή. Αυτό είναι. Αν κάμω κοπελλούθκια ποττέ μπορεί να αποκτήσω άλλη οπτική γωνία. Αλλά ναι, ως τα τωρά αυτό είναι.

Συζητήσαμε το, συζητούμε το. Ξέρω ότι εν και είναι εύκολο, να μιλάς για νερό με τόση δίψα. Ειδικά άμαν κάθεσε και πίνεις και ξύδι. Αλλά φίλη μου, εγώ και εσύ είμαστε οι θαρραλέες, εγώ και εσύ εν θα νεκρώσουμε ποττέ, έστω κι αν εν πιο εύκολο, εγώ και εσύ έχουμεν το φως, και άστους υπόλοιπους να βολεύκουνται με τα λλία και τα τυπικά. 

Έλα πάρε αυτό:



21/9/15

Μάντεη μπλουζς

Δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις.

Την ώρα που σου πατά ούλλα τα κουμπιά σου, την ώρα που δέρνεις την φάτσα σου.

Ηντα πράμα;

Fight or flight?

Τελικά ξεπερνούμε ποττέ καταστάσεις; Ή απλά μαθαίνουμε να ζούμε με κάποια πράματα;
Και όταν ξαναβρεθούμε στην ίδια θέση;
Τι συμβαίνει;
Ξαναβρεθηκα στην ίδια θέση.
Άλλες καταστάσεις, αλλά,  ίδια συναισθήματα.
Αυπνίες, παύση, παύση. Και τρόμος.
Μπορώ να περάσω τα ίδια;

Είμαι δύσκολη εγώ ή δύσκολες οι ανθρώπινες σχέσεις;

Τέλοσπαντων.
Όλοι έχουμε τα ασήμαντα προβλήματα μας και τα συναισθήματα μας, μακάρι να τα ξερίζωνα. Να έφτανα σε ένα υπερανθρώπινο επίπεδο να μεν μου τζίζει κανένας. Η απόλυτη δειλία και άμυνα.

Ένα κλαψομούννικο ποστ που βαρκούμε, αλλά άνοιξες το και διάβασες το, τι να κάνουμε?


Έλα πάρε και ένα που σκεφτηκα εχτές:

"Άτομα τα οποία ο κόσμος..μπλα μπλα" κατάλαβες που τα χτηνά που βαρκούμε να θωρώ μες την κοινωνία:

Εκείνοι που στέκουνται και κόφκουν κουβέντες μπροστά στην είσοδο/έξοδο των κυλιόμενων.
Γαμώ τον καπηλέ σου τόσο τόπο εν ανάγκη να στέκεσαι τζιαμέ; Είσαι μόνος σου μες τον κόσμο; αγνοείς παντελώς το ότι στέκεσαι μες την μέση? που ανεβαίνει/κατεβαίνει κόσμος;

Κατά τα άλλα καλά, 600ευρώ λάστιχα


14/9/15

Μετανάστευση τώρα

Εν κανεί που στραφήκαμε, εν κανεί η ζέστη, εν κανεί η ΕΔΕΚ, εν κανεί η δουλειά, εν κανεί η ΣΚΟΝΗ, εν κανούν οι πρόσφυγες, και τα αδέσποτα, και γενικά η Κύπρος, εν κανούν οι γάμοι κάθε σαββατοκυρίακο και τα φακελλάκια, έχουμε κ τον ρατσισμό του πανσυφί αποελ.

Ήντα σχέση έχει η ομάδα σου με τα ασπούμε "πιστεύω" σου. Ήντα σχέση έχει η μάππα που κλωτσούν οι παίχτες, με τον ανθρώπινο πόνο και τους πρόσφυγες. Κύριε ελέησων πκιον. Κουλλουφιλλίκκια. Εν καταλάβω. Οκ είσαστεν ρατσιστές, στα αρχίδια μας. Σε κάθε κοινωνία ισχύει η γκαουσιανή κατανομή. Ώσπου οι αριθμοί των καθυστερημένων μένει σε χαμηλά επίπεδα εν νόρμαλ.

Αλλά γιατί ρε φίλε μου πας στην μάππα για να πεις τες απόψεις σου, εξήγααααααα μου.

Και φκήκε και το πανσυφίφιρφιρι αποέλ να διαχωρίσει την θέση του με αυτή τη δήλωση:

" ΕΠΙΣΗΜΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ
Ο Παν Συ Φι ΑΠΟΕΛ Πάφου είναι οπαδικός σύνδεσμος και οι απόψεις μας δεν έχουν να κάνουν με απόψεις και θέσεις του επίσημου ΑΠΟΕΛ.
Δεν έχουμε κανένα πρόβλημα με νόμιμους μετανάστες οι οποίοι ζουν και εργάζονται Κύπρο ,πληρώνουν φόρους και έχουν ίδιες υποχρεώσεις και δικαιώματα μαζί μας.
Είμαστε ενάντια σε κάθε είδος λαθρομετανάστευσης , στο κάθε παράνομο που κατακλύζει την Κύπρο και στερεί από τους συμπατριώτες μας θέσεις εργασίας και λεφτά για να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Θα θέλαμε πολύ να ξέραμε πόσοι από αυτούς που περιβάλουν με τόση ευαισθησία τους λαθρομετανάστες αν έχουν πάει ένα μπουκαλάκι γάλα ή ένα πακέτο αλεύρι στα κοινοτικά παντοπωλεία που κάνουν ουρές οι συμπατριώτες μας στη προσπάθεια τους απλά να επιβιώσουν !!!!!"

ανακοίνωση του στυλ θέλει η πουτάνα να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει.
Φυσικά στην πάφο νομίζω εν έχει πολλούς λαθρομετανάστες από το 74 οπότε και γι αυτό νομίζω υπάρχει αυτό το πρόβλημα στην έλλειψη εμπάθειας, ή κοινής ανθρωπιάς. Το ττοπ τζιαμέ που λαλεί "Θα θέλαμε πολύ..". Σαν να λέμε:

Πανσυφί αποέλ πάφου: Επειδή η δική μας γαουροσύνη είναι λιγότερο γαουροσύνη αν είστε και σεις ζώα!

Προφανώς το θέμα είναι μάινορ αφού το Πανσυφιρφιρί αποέλ εν είπεν τπτ στο οφισιαλ γουεπσάιτ
Όπως ούτε και η ομάδα του αποέλ, που έκανε ένα ποστ του στυλ "νιπτω τα χείρας μου":


"Η ανάρτηση πανό στη κερκίδα του ΑΠΟΕΛ από μεμονωμένα άτομα, σε σχέση με τους πρόσφυγες, ουδεμία σχέση έχει με τις αξίες και τα ιδανικά της πλειοψηφίας του κόσμου μας."

Αν εκάμαν κάτι παραπάνω που τούτο το ποστ παρακαλώ ενημερώστε με. Αν ασπούμε τους διαγράψαν από το πανσυφί, αν εφκάλαν ανακοίνωση, και αν εκάμαν έρανο οι ίδιοι, για συγκέντρωση αγαθών ή λεφτών για τους πρόσφυγες εις ένδειξης απολογίας για τα καφριλλίκια μεταξύ των οπαδών. Προς το παρόν η αντίδραση ήταν του στυλ "εγω εν τζιαιν". Περήφανοι έλληνες του κώλου.

ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΤΩΡΑ.

ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΩ


update: Δήλωση του πανσυφιρφιρί αποέλ


TI KANOYN OΙ ΠΡΑΜΑΤΙΚΕΣ Κ ΑΞΙΕΣ ΟΜΑΔΕΣ:

ROMA
ΑΕΚ 1
ΑΕΚ 2
Atletico/Barcelona  
Bayern
Aston Villa
Celtic
Real  
Europe top teams support refugees 

Δυστυχώς φίλοι μου, είστε εκ φύσεως ανώτεροι κατώτεροι

7/9/15

Ο ενοχικός καφές της Δευτέρας

Κάθουμουν στο nissi beach, απλωμένη στην ξαπλώστρα το σαββατοκυρίακο. Σκέφτουμουν ανα διαστήματα, το νερό που με δροσίζει έπνιξε κάποιους άλλους. Σκέφτουμουν το μωρό με τα μούτρα του κάτω, μες την άμμο, πνιμενο. Κείνο το μωρό και άλλα πόσα.

Χρειάστηκε μια εικόνα να με κάμει να θέλω να κάμω εμετό. Που την ώρα που την είδα, τάραξε ο νους μου. Νιώθω ότι εν είναι οκ πλέον, να μεν με κόφτει, να μεν θέλω να θωρώ. Πολλοί που μου το είπαν, ότι εν θέλουν να θωρούν, εν πολλά σκληρό, να θωρείς τον πόνο του άλλου. Εγώ σκέφτουμαι ότι πλέον, είτε θωρώ είτε εν θωρώ, εν έχω την ικανότητα να αγνοώ. Έχασα το, την ικανότητα να ξεχνώ και να συνεχίζω την ζωή μου.

Εν ξέρω ποια εν η λύση.  Βασικά εν με κόφτει, αν θα χαλάσει ο δημογραφικός χαρακτήρας της Ευρώπης, αν θα γίνουν ούλλοι μουσουλμάνοι, εν με κόφτει, εξεπέρασα προ πολλού τούτη τη φοβία. Του να νιώθω ασφάλεια κ ικανοποίηση με τους "δικούς" μου. Καταρχήν φακκάτε μου ούλλοι κατά 95% οι κυπραίοι φακκούν μου, όπως και οι υπόλοιποι ανθρώποι γενικά. Εν έχω το αίσθημα του "cypriot and proud". Είμαι αυτή που είμαι, και εν με κόφτει ήντα ράτσα είσαι φτάννει να μου ταιρκάζεις.  Έχω 10-15 πλάσματα που απολαμβάνω να μιλώ, να βλέπω, οι υπόλοιποι κυρίως φακκάτε μου ανεξαρτήτως ράτσας. Αλλά εν θα σας έκανα κακό. Έμαθα να καταπίννω την αηδία μου, τα νεύρα που μου προκαλείτε, το πόσο σπαστικοί είστε. Ούλλοι οι γαμημένοι οι ανθρώποι εν οι ίδιοι, σπαστικοί, ηλίθιοι, αδιάφοροι για την ζωή και την παρουσία του άλλου.

Εγώ πλέον εν μπορώ να είμαι αδιάφορη, για την ζωή και την παρουσία του άλλου. Ίσως με την αγάπη και την βοήθεια που θα δείξω κάπου, ίσως να αλλάξει η ζωή ενός πλάσματος. Ποια είμαι εγώ που θα αποφασίσω ποια ζωή εν πιο σημαντική. Θα ήθελα, όταν εγώ βρεθώ σε μια δύσκολη θέση, να βρεθεί κάποιος να με βοηθήσει. Να μου δωκει ένα ρούχο να φορήσω, ενα νερό να πιω, λίγο φαγητό και την ευχή του. Αλλά ακόμα κι αν δεν χρειαστεί, έζησα το να αλλάξω την ζωή κάποιου, μικρή προσπάθεια για μένα, τεράστια η επίδραση πάνω στην ζωή του. Το πόσο με ηρεμεί και με ευχαριστεί να σκέφτομαι εκείνο το άτομο. Θέλω τούτο το θέμα να γίνει προσωπικό, θέλω να ηρεμίσω τούτο το συναίσθημα μέσα μου ότι είμαι αναίσθητη. Αλλά θέλω να το κάνω κ επειδή απλά πρέπει να γίνεται. Εχτός που το προσωπικό μου όφελος, του να σταματησω να σκέφτουμαι ότι κανένας εν εβρέθηκε να βοηθήσει κείνο το μωρό, πόσο μάλλον εγώ, θέλω να το κάνω και για μη εγωιστικούς λόγους, επειδή έτσι πρέπει, έτσι είναι, έτσι πρέπει να είναι. Πρέπει ο καθένας να έχει την δυνατότητα να έρτει σε τούτο το κόσμο για να με νευριάσει.

Περνώ μεγάλες κρίσεις συνεχώς. Εν μπορώ να είμαι αδιάφορη, εν μπορώ να θωρώ τι γίνεται και να μεν ανακατώνουμε, εν μπορώ να θωρώ τούτους τους γονείς να βαστούν τα κοπελλούθκια τους κ να βουρούν, και να μεν νιώθω την απόγνωση τους. Ασπούμε εγώ σκοτώνω σε για τον κάττο μου, έτσι άνετα, τζιστου κάττου μου κ δε. Τούτα τα παιδικά μουτρούθκια τα ξιμαρισμένα, ίδια με κείνα τα κυπριακά, ίδια μουτρούθκια ξιμαρισμενα σε ούλλους τους πολέμους.

Πίννω τον καφέ μου τον γαλλικό, τούτο το πρωί, στην δερμάτινη μου την καρέκλα, στο γραφείο μου το καινούριο. Βλέπω στο φβ πρόσφυγες, να τους δέρνουν, να τους έχουν μες τον ήλιο, να τους σύρνουν μολότοφ. Νιώθω απίστευτη ενοχή.