30/3/15

Περί γυναικών, σπαθκιών και πρωταγωνιστών

Άκουσα μιαν έρευνα-εν θυμάμαι που και πότε αλλά ήταν που το ράδιο-που έλεγε ότι ένα μεγάλο ποσοστό των Αμερικάνων, πάνω που 80 τις εκατό, θα προτιμούσαν η γυναίκα του να βγάζει περισσότερα λεφτά από τους ίδιους, και να είναι πιο μορφωμένη.
Που την μια εσκέφτηκα, ανακαλύψαν και τούτοι το συμφέρον τους. Δηλαδή να είναι άλλος ο υπεύθυνος να τους ζήσει, ή να προσφέρει τα περισσότερα. Ότι δηλαδή απολαμβάναν οι γιαγιάδες μας, ίσως και κάποιες από τις μαμάδες σας.

Από την άλλη σκέφτηκα, ποιο θα ήταν το αντίστοιχο ποσοστό στην Κύπρο; Ποιοί θα δέχονταν ο κύριος provider του σπιτιού τους να είναι η γυναίκα; Και σε τι συνεπάγετε αυτό; Ότι; Θα αναλαμβάναν αυτοί κάποιους ρόλους επιπλέον στο σπίτι; Ή θα αναμέναν να τα φροντίζει και η γυναίκα αυτά;

Μιλώ με τις φίλες μου. Οι γυναίκες της ηλικίας μου, έχουν μεγαλώσει διαφορετικά. Σπούδασαν, έζησαν στο εξωτερικό, μορφώθηκαν, έχουν εμπειρίες. Είναι δυναμικές, είναι ανεξάρτητες, είναι πετυχημένες, βγάζουν τα λεφτά τους, έχουν καριέρα. Ντάξει όχι όλες, αλλά ένα 90% από τις φίλες μου είναι έτσι. Μέχρι τώρα ήμουν η λιγότερο αμοιβόμενη από όλες. Έχουν τα χόμπι τους, τον κύκλο τους και γενικά την ζωή τους. Στην ζωή τους χωρίζονται σε περίπου 2 κατηγορίες. Είτε τις έχουν βουττήσει από μικρές και τις παντρευτήκαν, πριν καταλάβουν τι γίνεται, ή είναι 30 κάτι ελεύθερες ή σε σχέση μαγκωμένη.

Η πρώτη κατηγορία. Τις περισσότερες φορές βγάζουν περισσότερα χρήματα από τον γκόμενο-αρραβωνιαστικό-σύζυγο (όχι όλες). Επίσης τα κάνουν όλα. Φέρνουν την καθαρίστρια, κάνουν τα ρούχα, πληρώνουν τους λογαριασμούς, προσέχουν και ανατρέφουν τα μωρά, δουλέυουν, φέρνουν λεφτά στο σπίτι, κανονίζουν τες διακοπές και το μενού της εβδομάδας, και τις βλέπω 1 φορά το 6μηνο, επειδή δεν προλαβαίνουν. Κάποιες δέχονται τον ρόλο αυτό, κάποιες κλωτσούν και πνίγονται. Μια αέναη μάχη μεταξύ του να αγαπούν τον σύντροφο τους και στο να καταλαβαίνουν ότι κάπου δαμέ ππέφτει μια μικροεκμετάλλευση.

Η δεύτερη κατηγορία, εν τούτες που για κάποιο λόγο εγλιτώσαν στα 22-23 και μετά αντιληφθήκαν ότι "ρε φιλέ μα εν και εννά είμαι ούτε το θύμα αλλά ούτε και η μάνα του κάθενου". Οπότε προσελκύουν τους άντρες αρχικά με τον αέρα, τον δυναμισμό και την ανεξαρτησία τους, και ύστερα βρέθουνται σε μια πολλά δύσκολη θέση. Επειδή εν μπορεί τωρά τούτη η γυναίκα, που έχει την ζωή της, την καριέρα της και την αυτονομία της να κάτσει να τα θυσιάσει ούλλα για έναν έρωτα απλό. Οπότε κλωτσά και ενίσταται επίσης, εν δέχεται να λάβει τούτον τον ρόλο. Εν βλέπει τον λόγο. Ναι αγαπά τον, εκτιμά τον και θέλει τον τον γκόμενο, αλλά ρε κουμπάρε, δυσκολεύκεται να δεκτεί τούτες όλες τις ευθύνες που παραδοσιακά επέφταν πάνω στην γυναίκα. Όταν η γυναίκα ήταν στο σπίτι δηλαδή και δεν είχε άλλη επιλογή.

Και συζητούμε και αναρωτιόμαστε, εν γίνεται να μεγαλώνουμε, να σπουδάζουμε, να έχουμε όνειρα και στόχους, και να γειωνούμαστε επειδή πρέπει να κάνουμε τες δουλειές, να φροντίζουμε τον άντρα και το σπιτικό, να είμαστε νοικοκυρά δούλα και κυρά, ενώ πολλά εύκολα πιάννει τα παπούτσια του και πάει έσσω του και κάμνεις την ζωή σου, ούτε δούλα ούτε κυρά ελεύθερη και ωραία. Εν μεγάλη η απόλαυση μάι φρεντ, ελεύθερη και ωραία. Και κάπου εκεί στον παροξυσμό, η μια η φίλη καθώς θηλάζει τον πούλουκκο λαλεί μας:
-"Απλά για να σου κάμουν μωρό" μονο γι αυτό, "guys just need a mother they can fuck" προσθέτει και στεναχωριέμαι.
Επειδή ε΄γώ εν το θέλω tούτο
Επειδή εγώ εν θέλω να είμαι η διευθύντρια του σπιθκιού. Ούτε η δούλα ούτε η κυρά. Θέλω να είμαι η γυναίκα, ίση με τον αντρα. Εν θέλω να εννοείται ότι πρέπει να κάμνω τες δουλειές. Εν εννοείται ότι πρέπει να τα φροντίζω και να κάμνω σχεδιασμό. Κάνουμε σχεδιασμό μαζί, και μοιραζόμαστε τις ευθύνες. Εν πρέπει να του πω να κάμει κάτι, απλά πρέπει να τα κάμνει. Εν πρέπει να ζητώ ή να απαιτώ βοήθεια, επειδή τούτο κάμνει το ο υπεύθυνος, αλλά λαμβάνω βοήθεια και συνεργασία, όπως μια ομάδα, που τα μέλη της βοηθούν ο ένας τον άλλο, χωρίς κάποιος να δίνει τις διαταγές.

Για να καταλήξω διευθύντρια του σπιτιού θέλω να είμαι μόνο αυτό και θέλω αποζημίωση. Έκαμα μια επένδυση τόσων χρόνων, σπουδές και δουλειά, θέλω αποζημίωση για αυτά, και αποζημίωση για το μέλλον που θα εγκαταλείψω. Και για να είναι δίκαιο αυτό το ποσό βγαίνει τουλάχιστον 4000 περ μονθ πλας κοινωνικές ασφαλίσεις που χάνω. Και αυτά τα λεφτά θέλω για να καθαρίζω οργανώνω και συντονίζω το σπίτι. Αλλιώς είμαστε συνεργάτες και κάνουμε μισά μισά!

Που βρίσκεται το πρόβλημα? Από πού ξεκινά? Έκαμε μου εντύπωση μια μέρα, ο παπάς μου, ένα Σάββατο, έκαμε μου παρατήρηση γιατί εν εφρόντισα να είναι όλα έτοιμα να έρτει το μεσημέρι να ξεκουραστεί ο Φιτζ (εδούλευε ο Φιτζ πρωί Σαββάτου). Και σκέφτηκα, εγώ δεν χρειάζομαι ξεκούραση; Αυτό έκανα το Σάββατο το πρωί, ξεκουραζόμουνα, γιατί θεωρείτε δεδομένο ότι ο άντρας χρειάζεται ξεκούραση αλλά η γυναίκα στο οφ της πρέπει να καθαρίζει να συγυρίσει, να πλύννει να μαγειρέψει;

Έβλεπα έναν τύπο στο ΤΕΝΤ, που ελάλε για τες παιδικές ταινίες, ότι κάνουν πολύ καλή δουλειά τωρά τελευταία οι εταιρείες, παρουσιάζουν δυναμικές πρωταγωνίστριες που παίρνουν την ζωή στα χέρια τους, τα κάνουν όλα μόνες τους, καθορίζουν την πορεία της ζωής τους και ξεπερνούν εμπόδια. Αλλά παρατήρησε ένα κενό. Επειδή οι πρωταγωνιστές συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο, πρέπει να παν να σώσουν τον κόσμο μόνοι τους, σαν ήρωες και το έπαθλο συνήθως είναι μια γκόμενα, όμορφη, χωρίς ζωή, χωρίς φίλους, χωρίς ενδιαφέροντα. Κανένας εν τους μαθαίνει να συνεργάζονται με την δυναμική πρωταγωνίστρια που έχει την ζωή της και εν καρτερά κανένα να την σώσει αλλά θέλει κάποιον να ακονίζουν τα σπαθκιά τους μαζί.

Και εν φκάλλει πολλή νόημα τούτη η ανάρτηση αλλά βαρκούμαι να καρτερώ ως αύριο που θα είναι πιο ολοκληρωμένη μες τον νου μου, και επίσης βαρκούμαι να κάμνω έτιτ μια μέρα μετά



 

29/3/15

Προβλήματα της ηλικίας #2

Να χαίρεσαι που αλλάσσει η ώρα και έρχετε η θερινή, επειδή τον τελευταίο καιρό ξυπνάς νωρίς και καρτεράς να περάσει η ώρα να πας δουλειά.

Και εξυπακούεται:

Να σου λαλούν να φκείτε η ώρα 10 την νύχτα και να αρνιέσαι

Μα ποιός φκαίνει ολάν η ώρα 10?

 

24/3/15

Άτομα τα οποία ο κόσμος θα ήταν καλύτερος διά της απουσίας τους

28. Κάτι τύποι που φορούν ένα σάιζ πιο μιτσή τους πουκάμισο και χαμηλοκάβαλο παντελόνι.

Έλα δα φίλε μου, τι εν το πρόβλημα; Εν ο θυροειδής σου; Επήρες 15 κιλά σε 1 μήνα; Εν έχεις λεφτά και δεν εγόρασες ρούχα έχει που το λύκειο; Αλλιώς εν το καταλάβω ρε φίλε μου, είσαι μιάλος σε ρούχα μιτσιά.

 

19/3/15

Ο δικηγόρος του διαβόλου ή αυτά εν ολίγοις

1. Έκαμε ο Πάνικ μιαν ανάρτηση και ππέσατε να τον φάτε, γιατί τόλμησε να πει κάτι που μπορεί ή και όχι να πέρασε από το μυαλό του οποιοδήποτε. Ότι στην τελική-εάν ο Βαγγέλης αυτοκτόνησε-τότε οκ, αυτοκτόνησε, τι να κάνουμε; Ισως απλά επέσπευσε τα πράγματα. Ίσως αν δεν άντεξε αυτό να μην άντεχε τίποτε από τα υπόλοιπα. Ο κυνισμός μέσα μας μίλησε. Από την άλλη λυπήθηκα, επειδή τούτο το παιδί, εν ήβρε ένα πλάσμα να τον νιώσει. Γιατί μόνο με στήριξη καταφέρνεις να γλιτώσεις. Στήριξη και δυναμισμό. Το να εύρεις την δύναμη να αυτοκτονήσεις εν θεωρώ ότι έχει να κάμει με το πως σου συμπεριφέρουνται οι άλλοι. Και γω, που γενικά εν εβιώσα μπούλινγκ, πολλές φορές εσκέφτηκα "ποιο το νόημα τούτης της ζωής;" Εν πολλές παραμέτρους ένναιν μια! Ο άνθρωπος κατά τα λεγόμενα ήταν λιγομίλητος ήταν μοναχικός, το να κάτσουμε τωρά να καταδικαζουμε και να μιλούμε με φανφάρες, θεωρώ ότι εν χάσιμο χρόνου. Λυπήθηκα για τον μιτσή, αλλά τούτα τα πράματα και η βία από άνθρωπο προς άνθρωπο εν είναι τωρά που γίνουνται. Και ίσως αν εμάθαινε να αντιστέκεται και να ανταποδίδει που τους γονείς του, τότε ίσως να εβρισκε το κουράγιο να συνεχίσει να ζει. Αλλά δεν το βρήκε.

2. Πολλές περιπτώσεις τέτοιες βίωσα. Όχι εγώ, επειδή εγώ εν διούσα σημασία, όχι πως δεν μου έτυχε ποττέ. Ασπούμε εντύνουμουν αγόρι στην εφηβεία. Αλλά δεν με απασχολούσε. Ποτέ δεν ενιωσα την ανάγκη να είμαι μέλος της παρέας, Ή να είμαι νόρμαλ. Πολλές περιπτώσεις που είδα. Πάντα τα παιδιά είναι κακά. Πολλά έντονο περιστατικό που μια συμμαθήτρια μου, μετά που άλλαξε σχολείο λόγω μπούλινγκ, μόλις είδε την κλίκκα που την καταδίωκε να φτάννει στο  καινούριο της σχολείο για να την "δουν", άρχισε να τρέχει, έππεσε χαμέ και χτύπησε. Έπαθε αμνησία, ακομα εν θυμήθηκε τίποτε. Έχει 15 χρόνια. Έχει 2 μωρά και είναι ευτυχισμένη στον γάμο της. Ή ενας φίλος μου, που τον εβιάσαν επειδή ήταν γκέυ, μικρός και απονήρευτος. Τον εβιάσαν, και στην συνέχεια τον απειλούσαν για να τους δίνει λεφτά. Μέχρι που μπήκαν σπίτι του νύχτα που το παράθυρο ενώ λείπαν οι γονείς του για να τον τρομοκρατήσουν επιπλέον. Αυτό το άτομο τα κατάφερε να φέρει τα μίλια του. Και είναι μονιμα στο εξωτερικό. Και έχει γκόμενο. Αυτά τα πράγματα πάντα συνέβαιναν. Και πάντα θα συμβαίνουν. Το θέμα είναι να βρεθεί ένα πλάσμα να σε στηρίξει. Και αν τα καταφέρεις να φκεις δυνατός. Να εύρεις την αξιοπρέπεια σου.

3. Θυμούμε μια φορά στην προδημοτική, είπε μου ένας συμμαθητής μου ότι ο παπάς του θα βάλει τον παπά μου μες τον λάκκο και να τον θάψει και να πεθανει. Κλάματα κακό, εν σταματούσα να κλαίω. Ήρτε η μάμα μου στο σχολείο εσύναξε με. Ποτζιεί ποδά, παρακάλια και δωροδοκίες, είπα της τι έγινε. Πάμε την άλλη μέρα στην προδημοτική μετά την ώρα που ξεκίνησε το μάθημα. Φκάλλουν τον μιτσή έξω που την αίθουσα που τον περιμέναμε με την μάμμα μου. Έκαμε η μάμα μου τον μιτσή με το λάομα, πόσκατο που πάνω ως κάτω. Μα πόσο το χάρηκα! Και ποττέ δεν με ξαναπειράξαν στην προδημοτική.

4. Ή την αλλη φορά που ήμουν 14 χρονών και πειράζαν με κάτι κωλόπαιδα. Ηρτε τάχα μου ο παπάς μου να με υπερασπιστεί, και εκάμαν τον μαύρο που τον ξύλο οι βλάκες. Μετά το νοσοκομείο επήαμε στην αστυνομία, εφάαν καμπόσο ξύλο οι μπαστάρτοι. Πάντα σκέφτουμαι το περιστατικό με τρόμο αλλά και νιώθω τόση ασφάλεια.

5. Τι θέλω να πω...οτι πάντα ένιωθα τούντους 2 ανθρώπους πίσω μου. Ότι είμαι αξέπτετ, και ότι είμαι προτέκτετ όσο χρειαστεί. Όσο μπορούν. Και που τζιαμέ ξεκινά το μυστικό. Η αυτοπεποίθηση, η δύναμη. Όταν η μάνα που σε έφερε στον κόσμο μαθαίνει σου την ηττοπάθεια θα είσαι πάντα ηττοπαθής. Να σκύβεις το κεφάλι, να σιωπάς ως πάρατζιει, να δέχεσαι την μοίρα σου. Όταν η μάνα που σε έφερε στον κόσμο,  εν σε δέχεται όπως είσαι πώς να δεχτείς εσύ τον εαυτό σου;

6. Φυσικά και κείνη η μάνα ίσως έτσι να έμαθε μια ζωή. Ίσως και εκείνη να εβίωνε ή να βιώνει βία. Τα πρέπει της κοινωνίας, η ανάγκη να ανήκεις σε μια ομάδα που σε αποδέχουνται. Να μην ξεχωρίσεις, να είσαι "νόρμαλ", να υποκρίνεσαι για να αρέσεις. Να συμβιβαζεσαι και να χάνεις τον εαυτό σου, την δύναμη σου. Να πρέπει να ελέγχεις την εικόνα σου προς τα έξω.

7. Διάβασα κάπου "σιχαίνομαι τους ναζί, τους μοδάτους και τους χιπστερ". Και σκέφτουμουν, όλα είναι ένα είδος φασισμού. Όλες οι ομάδες πλυθησμού. Τι διαφορά έχει στην αντίληψη ο ναζί, ο χιπστεράς, ο ζωοφιλος, ο κομμουνιστής, ο εθνικιστής, ο φαν της υγιεινής διατροφής, ο οπαδός, ο φασιονίστας, ο γκικ, ο επιστήμονας, ο θρήσκος. Όλοι θέλουν να ανήκουν κάπου. Προσδιορίζουν τον εαυτό τους βάσει αυτής της ομάδας που θέλουν να ανήκουν, θεωρούν τους εαυτούς τους καλύτερους ανθρώπους βάσει αυτής της ιδιότητας τους, όπως οι ναζοί θεωρούσαν την αρεία φυλή ανώτερη. Έτσι και ο ζωόφιλος είναι ανώτερος από τους υπολοίπους, ο επιστήμονας ανώτερος, ο θρήσκος ανωτερος, ο χίπστερ. Έχει βρει το νόημα, έχει βρει το μυστικό, και την σωστή στάση ζωής. Αυτό είναι το κακό. Τι συμβαίνει αν δεν μπορείς να ανήκεις πουθενά; Νιώθεις απόρριψη. Το πόσο ιμπακτ θα έχουν αυτές οι ομάδες εξαρτάται από τα άτομα.

8. Και είναι ο λόγος που με θυμώνουν, οι κουμμουνιστές, οι ζωόφιλοι, οι θρήσκοι. Δεν είναι πραγματιστές. Θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, χωρίς να αντιλαμβάνονται την πραγματική ανάγκη. Θέλουν να μετατρέψουν την κόλαση σε παράδεισο χωρίς ενδιάμεσο, και χωρίς να αξιολογούν την κατάσταση. Πχ. Αντί να δουν πως να προστατεύσουν τα ζώα που παράγουν γάλα, ή που σφάζονται, δηλώνουν χορτοφάγοι και σου φωνάζουν πώς μπορείς να τρως κρέας. Αντί να ενδιαφερθούν για να προωθήσουν μέτρα που να προστατεύουν τα ζώα ώστε να θανατώνονται σωστά χωρίς να ταλαιπωρουνται, εκείνοι θέλουν να πείσουν όλο τον κόσμο να μην τρώει κρέας. το αποτέλεσμα; εκείνοι νιώθουν ηθικά ικανοποιημένοι με την στάση τους που δεν έχει κανένα μα κανένα αντίκτυπο στον κόσμο και στην κοινωνία. Οι κομμουνιστές, που έχουν πολύ καλές ιδέες για το τι λάθος γίνεται στην κοινωνία και το διασκεδάζουν με συναυλίες του παπακωνσταντίνου, χωρίς να μπορούν ουσιαστικά να αντιληφθούν τις καταστάσεις και να βοηθήσουν πραγματικά τον εργαζόμενο. Και γι αυτό ασπούμε με εκνευρίζει το ΚΚΕ, που ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν, αλλά συμπαθώ τον Σύριζα. Δεν θα αναφερθώ καν στα εν οίκω. Αλλά όσο πιο πολλές συναυλίες της ΕΔΟΝ πας τόσο καλύτερα νώθεις. Και η ζωή συνεχίζεται...με τους εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα να εξαθλιώνονται και την ΠΕΟ να παίζει το ομώνυμο. Οι θρήσκοι, που αντί να ακολουθήσουν τις πρωτοποριακές ιδέες του Χριστού, ασχολούνται ποιός μπορεί ή όχι να γαμηθεί, και πότε. Πότε η γυναίκα είναι ακάθαρτη και τι γρουσαφικά θα βάλω σήμερα. Μα τι να σας πω, αυτή η κοινωνία είναι γεμάτο μαλακες, που τελικά δεν προσφέρουν τιποτε. απλά στον μικρόκοσμο τους είναι σημαντικοί, επειδή ακόμα μια μέρα ακολουθούν μια ιδεολογία και ζουν σε ένα γκρουπ. Που έχει μηδενικό αντίκτυπο σε αυτούς που πραγματικά τους έχουν ανάγκη.

9. Είναι απίστευτο πως όλοι αυτοί οι ανθρώποι με μαλακισμένες αντιλήψεις δεν κρατιούνται να τις προωθήσουν. Να τις επιβάλουν. Οι παλαιού τύπου αριστεροί και όλοι της κύπρου, οι εθνικόφρονες, οι δεξιοί, οι ναζί, οι θρήσκοι, οι οπαδοί, και όλοι αυτοί που έχουν άποψη για το οτιδήποτε. Να καθορίζουν ποιός δικαιούται να παντρευτεί με ποιόν, αν οι γκευ δικαιούνται, αν οι γυναίκες φταίνε που τες βιάζουν, αν είναι πουτάνα, τι πρέπει να τρως, πως πρέπει να μιλάς, ποιόν πρέπει να αγαπάς, τι πρέπει να πιστεύεις, πόσα λεφτά πρέπει να βγάζεις με ποιούς πρέπει να κάνεις παρέα, τι αστεια μπορείς να λες, και πόθεν πρέπει να είσαι. Στο κάτω κάτω μια ζωή είναι. Και να γαμηθείτε ούλλοι.

10. Οπότε ναι, βάσει τον πιο πάνω, και του δεδομένου ότι η ζωή είναι εντελώς παντελώς άσκοπη-(φαί σιεσιό και τάφος), και δεδομένου ότι οι μπούλις πάντα θα υπάρχουν, είτε τώρα είτε στο μέλλον, άμα είσαι διαφορετικός και επιμένεις στην αυτονομία σου και στην ιδιαιτερότητα σου πάντα θα βρίσκεις κάποιους να σου καθορίζουν τι πρέπει να κάμεις, το κράτος, η κοινωνία, το χωριό, οι αρχές, η εκκλησιά, να μεν είσαι γκέυ να χώνεσαι, να μεν είσαι πουτάνα, να μεν κάμεις κοπελλούι εχτός γάμου, να μεν είσαι άθεος, να μεν έχεις δικαίωμα να κάμεις ότι στα ανάθεμα θέλεις με τούτο το σώμα και τούτη τη ζωή, μπορώ να τον καταλάβω τούτον τον Βαγγέλη.

Όσο υπάρχουν θύματα, θα υπάρχουν μπούλις, όσο υπάρχει κοινωνία, που ππέφτει να φάει ένα άτομο επειδή εκφράζει μια διαφορετική άποψη, ναι τον Πάνικ λέω, τότε ο Βαγγέλης δικαιώνεται για την απόφαση του. 


11/3/15

Άκρως Κυπριακόν #3

Άκρως κυπριακόν είναι να κάθουμαι επαγγελματικό μίττινγκ, να ξέρω 2 βδομάδες την μιαν, να έχω μόλις γνωρίσει τον άλλο, να μιλά ο τύπος για το καινούριο του παιδί, να ρωτά την άλλη αν λοαρκάζει να κάμει σύντομα, κείνη λαλεί πως ναι θα κάμει σύντομα. Ο τύπος γυρίζει πάνω μου:
-"εσύ Μπεατρίξ;"
-"εγώ δεν μπορώ να κάνω μωρό..." απαντώ και κάνω παύση. Στην παύση  μου ο τύπος πρασίνισε, πέτρωσε, ππιρίλλωσε τα μάθκια του "...ακόμα" πρόσθεσα.
Μα τι απόλαυση πήρα!

Ππι.Ες. Μερικές φορές αυτοθαυμάζομαι, που τα βρίσκω ρε κουμπάρε! 

5/3/15

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #7: Τζιαν είσαι τζιαν μεν είσαι

Κάθουμαι δαμέ στο γραφείο.

Η κοπέλα που κάθεται στον ίδιο χώρο επέλλανε που την δουλειά, πάει έρκετε φουρκαστή εν έχει έτσι πράμα. Συμπαθώ την πολλά.

Λείπει που το γραφίο της την ώρα που ξεκινά το κινιτό της να παίζει:

"Αν είσαι ένα αστέριιιιιι, που φως θα φέρει στην άδεια μου ζωήηηηηηηη, ποτέ μην φύγεις ποτέ να μην μ αφήσεις, ποτέ να μην χαθεί η αγάπη αυτήηηηηηηη"κλπ

Ποτέ δεν λέμε όχι τον Βέρτη ρε φίλε, αλλά την ώρα που σκέφτουμαι και προσπαθώ να κατεβάσω κοψονουρκές για το νέο πρότζεκτ, εν μου κάμνει. Ειδικά αν το ρεφραίν παίζει λουπ, όσο δεν απαντά η συνάδελφος. Μετά που 5-6 φορές του αν είσαι έν` αστέρι, εδεήθηκε ο κκόλλερ να κλείσει. Για να ξαναπιάσει μετά που 30 δεύτερα, ξανά μανά, αν είσαι έν`αστέρι κι αν είσαι εν`αστέρι. Κλείει μετά που 5-6 φορές, ξαναπιάννει. Μεν σας πρήζω έπιασε 5 φορές ο παρέας. Και είμαι κάπως ντάξει ρε φίλε, εν σου απάντησε την πρώτη φορά, τι σε κάμνει να πιστεύεις ότι αν πιάσεις 1000 φορες κάτι θα αλλάξει, εν δουλειά η ευλοημένη. Κάτι κάμνει το τζιέρατο σου μέσα.

Πάω τζιαμέ, αρπάσσω το κινιτό. Έγραφε "xxx Apis mu xxx". Καμία έκπληξη, μόνο ένας άπης θα έκαμνε έτσι.

"Τζιαν είσαι τζιαν μεν είσαι" λαλώ.

Σύρνω το χαμέ και πατώ το που πάνω με το τακκουνι ώσπου να σταμστήσει να παίζει. Φέρνω το σφυρί και διω του την που πάνω ώσπου να γίνει λουβίθκια. Φέρνω χούβερ, συνάω λουβίθκια, τέλος καλό όλα καλά.

Ππι. Ες. Πάω τζιαμέ και σβήννω το
Έρκετε η κοπέλα μετά που κανένα μισάωρο. Θωρεί ότι έσβησε, ανάφκει το, στο λεπτό παίζει ο Βέρτης. Απαντά του, μπείει της φωνές παουρκές. Εν ήξερε πόθεν της ήρτε. Σόρρυ κορού, αλλά εσύ τον εθκιάλεξες, λούθου τον.

3/3/15

Time Out #25 Ο νίντζα και τα μαυράκια

Σόου έγινε της πουτάνας και κατι που παράγγειλα από το Διαδίκτυο στον Κυβερνοχώρο δεν έφτασε στον χώρο μου. Μετά που συζητήσεις στο τσατ της άμαζον, με κάτι κοπέλλες που μου λαλούσαν κάθε 3 δευτερόλεπτα πόσο χάππυ ήταν που με βοηθούσαν, με τόση πειθώ που τες εφανταζουμουν να αυτοϊκανοποιούνται, κατάληξα στο ταχυδρομείο της Προδρομου.  Παρένθεση. Η λέξη κυβερνοχώρος μου θυμίζει 90ς και κυβερνητικά φυλλάδια. Κλείνει η παρένθεση. 

Μπαίνω στο ταχυδρομείο, είχε κάτι γέρους ποτζιεί ποδά εκουλιάζαν. Είχε και μια κοτζιάκαρη πουκείνες τες αγαπημένες μου, που μπροστά τα μαλλούθκια τους εν σασμένα πούππα, φραντζούα, βαμμένα, και μόλις γυρίζουν που πίσω, εν πιττακωμένα χωρισμένα τζιαμέ που έππεφτε στο μαξιλάρι. Ασπούμε ποιός χτενίζει μόνο τα μπροστινά του μαλλιά;

Τέσπα, στέκουμαι στην γραμμή για τα δέματα. Μπροστά μου 4 πλάσματα. Και πίσω από τον πάγκο, εν παστός κοντοκουρεμένος, μελαχρινός υπάλληλος του ταχυδρομείου. Αλλά τούτος ο υπάλληλος είχε κάτι διαφορετικό. Ο άνθρωπος ήταν ο νίντζα του μούλτιττάσκινγκ. Ρισπέκτ. Εξυπηρετούσε 2 ανθρωπους την ίδια ώρα. Καθώς εθαύμαζα τον νίντζα που ενώ εγέμωνε φόρμες για τον ένα, εμιλούσε για το δέμα του άλλου, έρκετε δίπλα μου ένα ζευγαράκι. Που τζιείνους που εν μαζί καιρό και εν τους κόφτει να κυκλοφορούν με τες φόρμες παντού. Ο άντρας ασπούμε είχε ακόμα τον ύπνο πας την φάτσα του, παίζει να μεν ενύφτηκε. Κείνη έτσι χαμηλοκώλα καλό κορίτσι, με πασιά μαλλιά που εν έβαψε ποττέ, κείνος κοντός, που κείνους που εν φκάλλουν το τζέλι που πας την κκελλέ τους και έχουν ασπρούθκια αναλόγς που το πόσες μέρες έχει να λούσουν τα μαλλιά τους. Εσταθήκαν πίσω μου, αρκέψαν τα "αγαααααπη" "αγαααααπη". Εγώ εθώρουν τον νίντζα. Αλλά ήταν δίπλα μου και τούτοι οι ευλοημένοι, εθώρουν τους. Ώσπου και πας το πουρ πουρ πουρ λαλεί κείνη:
"αγάπη στάθου ένα λεπτό"
Σε αργή κίνηση θώρω την τσιππώνει πας την φάτσα του με τους δείκτες της τεντωμένους και να κατευθύνονται σε ένα σημείο. Βάλλει τους δείκτες της πας την φάτσα του, πιέζει και τσουπ! επίτισε το σπυρί. 

εππιριλλώσαν τα μάθκια μου ήρτε μου νεουλιατός. Θωρείς την σκουπίζει το με τα δάκτυλα της πας την φόρμα της. Επίεσα τον εμετό να κατεβεί κάτω. 

"έχεις αλλόνα" λαλεί του, και πιέσει νάκκον πάρατζιει. Μαυράκι.

Σηκώστηκε η τρίχα μου, όσο και ακουσα τον νίντζα να μου ζητά τον αριθμό του πακέτου μου. 

"γύρισε και ποδά" λαλέι του και γυρίζει ο μαλθακός, να του τσιλλήσει ούλλα τα μαυράκια μες το ευλοημένο το ταχυδρομείο.

Μεταξύ του τσιλλήματος και του σκουπίσματος των εκκρίσεων πας την φόρμα εν άντεξα.

"Κύριε ελέησον εν ο τόπος για τούτη τη δουλειά δαμέ" λαλώ τους και απλά εν μου απαντούν. 
Μεινίσκουν οι γύρω και θωρούν με. Το ζευγάρι κάμνει ότι εν άκουσε. 

Τραβώ το σπαθί, ξικολλώ την που πάνω του, κόφκω την κελλέ του. 

"Χίαρ, πρόπλεμ σολβτ" λαλώ της "ξιμαρισμένη"

Διά μου το πακέτο ο νίντζα. Καθώς φέυγω λαλώ της κοτζιάκαρης να χτενιζεται και που πίσω, άμα το χτένισμα εν μισοδότζιει σκέφτου τα υπόλοιπα ασπούμε.

Ππι.Ες: να κρατάς φάκελο με τες σημειώσεις της δουλειάς και λάπτοπ, και να σε ρωτά ο μπαρίστας τι σπουδάζεις! Σε αγαπώ άγνωστε μπαρίστα! Σε αγαπώ! 


2/3/15

When I'm gone When I'm gone You're gonna miss me when I'm gone

Πολλά που βαρκούμαι




κόλλησα με τούτο το τραγούδι και ονειρεύκουμαι να γυρίζω μόνη μου σε πλατιούς δρόμους, να κάθουμαι σε ένα παγκάκι στην Πανεπιστημίου, να μετροφυλλώ βιβλία στον Ελευθερουδάκη, να κάθουμαι στα σκαλιά στο Σύνταγμα.
"να κάμεις τούτη την συνάντηση με τον ένα και τον άλλο"
Να ανεβαίνω περπατητή που το Μοναστηράκι στην Ακρόπολη, να θωρώ κάτω και να φυσά το αερούι. Κυριακή πρωί στο Θησείο. Καλοκαιρινό βράδυ στην Διονυσίου αρεοπαγίτη. Να περπατώ στην Σταδίου. Την γαρδένια. Το αθήναιον με τες ζωγραφιστές αφίσες των έργων.
"και που λες θέλω να αλλάξουμε το υφιστάμενο και να βάλουμε το άλλο"
Θκιάνεμα στο λονδίνο, και κυριακή πρωί στο κόβεντ γκάρτεν. Ξαφνική νεροποντή και βρεμένη στο τιούπ.
"και θέλω να κάμεις το ένα και το άλλο"
 και φαί στο δρόμο, στο κάμπτεν, και φέρυ προς το γκρίνουιτς.
"και δαμέ άλλαξα τούτο και τούτο και πρέπει να το ξαναλλάξεις και συ, για 5η φορά"

"Ε ΣΚΑΣΕ ΓΙΕ ΜΟΥ" φωνάζω καθώς γυρίζω, αρπάσσω το σπαθί και διώ του την πας την κελλέ που πάνω, εν πεθανίσκει, αλλά ζαώνουν τα μάθκια του και σιωπά.

Μα να μεν μπορώ να ονειροπολήσω λλίο ρε κουμπάρε να τον έχου ούλλη την ώρα πουρ πουρ πουρ.