21/1/15

Ο Φιτζ είναι ο "______________"

Τότε: Θυμάμαι να ανταλλάζω μαζί σου χιλιάδες έξυπνα αστεία, απάντηση στην απάντηση όλο και πιο παιχνιδιάρικου φλερτ, ατάκα στην ατάκα, για ώρες. Να μην μπορώ να αντισταθώ σε αυτόν τον άγνωστο.  Τώρα: Να με ξαφνιάζεις με ένα αστείο, να γελούμε για το ίδιο πράγμα χωρίς να μιλήσουμε καν

Τότε: Θυμάμαι να με αρπάζεις από το μπράτσο εκείνη τη νύχτα που στεκόμουνα σαν χαμένη στο κέντρο του χώρου, να σε βλέπω για πρώτη φορά και κάθε κύτταρο μου να φωνάζει «γιεεεεεες». Τώρα: ακόμα σε βλέπω και κάθε κύτταρο μου φωνάζει «γιεεεεες». Θέλω να σε χουφτώνω.

Τότε: Θυμάμαι να αποτυπώνεται στο μυαλό μου το  πόσο αλλάζει η φάτσα σου  στο ειλικρινές σου χαμόγελο. Τώρα: θέλω να σε φάω άμα χαμογελάς, όταν χαχανίζεις, όταν αλλάζει η φάτσα σου με κείνο το χαμόγελο.

Τότε: Θυμάμαι να φωνάζω στο τηλέφωνο: «είδες; υπάρχει αυτός ο άντρας για τον οποίο άξιζε να το να μην συμβιβαστώ». Τώρα: Υπάρχεις! Και συνέχεια μου αποδεικνύεις ότι, είσαι καλύτερος από ότι πίστευα. 

Τότε: Θυμάμαι να παίζεις με το ποτό σου, να φοράς το πουκάμισο με τις μπλε ρίγες και να με κοιτάς πλαγίως, να χαμογελάς αυτάρεσκα και η κοιλιά μου να γίνεται μπουρμπουλήθρες. Τώρα: Πκιες κρασί να πάμεν έσσω μας 

Τότε: Θυμάμαι να βρίσκεις το θάρρος να με φιλήσεις και να μην μπορώ να ξεκολλήσω από τα χείλη σου. Τώρα: δώσμου ένα φιλάκι, μεν κάνεις γκριμάτσα, ΦΙΤΖ! όχι άλλες γκριάτσες, σοβαρέφτου, ίσια τα χείλη, δώσμου φιλάκι, εεεεεε πάλε γκριμάτσα; 

Τότε: Θυμάμαι να ξαπλώνεις δίπλα μου σε απόσταση, να ακυρώνεις τον κανόνα και να με αρπάζεις αγκαλιά. Τώρα: με κρατάς αγκαλιά και νιώθω όλο το άγχος να εξατμίζεται, και κάθε μυ μου να χαλαρώνει. Πνάζω

20/1/15

Ζήτω οι κάττοι!

Επειδή οι κάττοι επολλύναν, η βοήθεια που το κράτος εκόπηκε, και οι άρρωστοι  στο μυαλό υπάρχουν πάντα όποιος θέλει και μπορεί να βοηθήσει βουαλά:

Donate, Sponsor or Adopt: https://el-gr.facebook.com/CatPawsCyprus

Donate, Sponsor or Adopt: http://www.malcolmcat.org/

General info about cats: http://www.our-happy-cat.com/

Cypriot Breeds: https://www.facebook.com/CyprusCatsNationalBreedsAssociationCycnba/info?tab=page_info

Crisis: http://www.ansamed.info/ansamed/en/news/sections/generalnews/2013/08/22/Crisis-Cyprus-island-invaded-stray-cats_9185971.html

Θα μου πείτε γιατί να βοηθήσω κάττους και όχι παιδιά;
Επειδή αν δεν δω ψυχολογικό προφίλ του ανθρώπου που θα βοηθήσω εν μπορώ να ρισκάρω. Σκέφτου να βοηθάς κάποιον και που θα μεγαλώσει να γίνει παιδέρας, να βασανίζει κάττους και να τους κρεμμάζει πας τους ιστούς, να οδηγά μεθυσμένος, να δέρνει, να βιάζει γυναίκες, να πηαίνει στο γήπεδο και να σύρνει πέτρες.

Ενώ οι κάττοι εν αξιοθαύμαστα και αξιοπρεπέστατα ζώα και αξίζει τους να έχουν τα φάρμακα τους, να ζιουν μακρυά που όποιον ψυχανώμαλο υπάρχει εκεί έξω και να έχουν τα φαγάκια τους.


14/1/15

Facebooking #6

Μια single φίλη μου πόσταρε αυτό: 



ΒΚ: "Όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια"


13/1/15

Κίτρινη Λάμψη

Είμαι χαμέ. Πίσω μου εν ένα τέρας γλοιώδες, έφαε ούλλες τες ανασφάλειες μου, ούλλα τα τραύματα μου, ούλλα τα θέματα μου και επρήστηκε. Περικυκλώνει με, γύρνει που πάνω μου, μιλά μου. Σφυριχτή φωνή. Σηκώνομαι στα γόνατα. Ψιθυρίζει μου στο αυτί μου το δεξί. Θυμίζει μου, όλα όσα έθαψα, όλες τες πληγές μου, βάλλει τα χοντρά του δάκτυλα πάνω και πιέζει τες ουλές, κάποιες αννοίουν. Και όταν επιτέλους αστράψει το βλέμμα μου, καθώς σηκώνουμε διά μου το σπαθί μου.
Απέναντι μου διμένος εν ένας άντρας, στα γόνατα. Εν τον αναγνωρίζω. Περπατώ γυρώ του, κλωτσώ του το πόδι του, το τέρας πίσω μου μιλά μου. Θωρώ τον άντρα, κάτι μου θυμίζει. Μιλά, αλλά εν ακούω τι λέει.
"Σκότωστον" διατάσσει με το τέρας.
Στέκουμαι μπροστά του, κουντώ τον με το γόνατο μου πίσω, πατώ τον πας το στήθος. Καθώς γέρνει προς τα πίσω, σηκώνω το σπαθί και με τα θκυο μου χέρια, να το μπήξω πας τον λαιμό του, θωρώ τα μάθκια του, τα σκούρα, και τες άσπρες του τες τρίχες στους κροτάφους, το σφιχτό πιγούνι, τα χείλη, ξέρω τα. Θωρώ τον ξανά, και καθώς το τέρας επαναλαμβάνει την διαταγή του, πετρώνω. Επειδή ξέρω τον, ξέρω τον τούτον τον άντρα, ξέρω τον. Εν ο Φιτζ μου. Εν ξέρω πως βρέθηκα σε τούτη τη θέση. Το τέρας αρκέψει και φωνάζει "σκότωστον", "σκότωστον", "σκότωστον", "σκότωστον" και χτυπά παλαμάκια. Ο Φιτζ κοιτά με μες τα μάθκια, αγέρωχα, σοβαρά.
Βουίζει ο νους μου δυνατά. Και όπως σηκώνω το σπαθί ξανά να πάρω φόρα, γυρίζω το προς το δεξιά, κουντώ τον Φιτζ να ππέσει, το σπαθί περνά δίπλα που το πλευρό και καρφώνεται στην κοιλιά του τέρατος, που πέφτει χαμέ και λιώνει με μια κίτρινη λάμψη.
Ελευθερώνω του τα χέρια του, ξαπλώνω στο στήθος του, και βάζει τα δυνατά του χέρια προστατευτικά γύρω μου, με φιλά στα μαλλιά. Περνώ τα δάκτυλα μου στον κρόταφο του.

"Συγνώμη που πήγα να σε σκοτώσω" πάω να πω, "συγνώμη που με τύφλωσε το τέρας", αλλά εν χρειάζεται. 

Σφίγγουμαι πάνω του, και σκέφτομαι

Πώς
Να
Μην
Ξανατυφλωθώ;

8/1/15

Από το 94 στο 15!

Θυμούμαι παλιά στο σχολείο, που γράφαμε τες ημερομηνίες στα τετράδια μας, στο περιθώριο, πόσο με εντυπωσίαζε η αλλαγή του χρόνου, που έπρεπε να γράφω 1995 αντί 1994. Και ότι ήθελα καιρό να το συνηθίσω.
Τωρά, ούτε που κατάλαβα και πως έγινε η αλλαγή, απλά ξεκίνησα να γράφω 15, σαν αυτόματο.
Ούτε έκαμα κανένα ρεζολούσιον.
Τα ρεζολούσιονς μου κάμνω τα κάθε μέρα.

Έτσι κι αλλιώς ο χρόνος εν και σημαίνει τίποτε.
Το να μετράς τον χρόνο εν χρήσιμο, αλλά εν και σημαίνει κάτι.
Το να αλλάζει ένας χρόνος και να παθαίνεις αμόκ, να πανυγηρίζεις ή λυπάσε, να παθαίνεις κατάθλιψη ή παροξυσμό, εν το το ίδιο με το να πανυγηρίζεις όποτε αλλάζεις χιλιόμετρο όταν ταξιδεύεις!