28/11/14

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #6: Αγαπητή περιοδιεύουσα συνάδελφε

Αγαπητή περιοδιεύουσα συνάδελφε,

καταρχήν συγχαρητήρια που είδες περίοδο και αυτό τον μήνα. Μπράβο. Πάντα θωρείς προς το τέλος του μήνα. Ξέρουμεν το επειδή εν σε κόφτει να πετάσσεις τες μότες σου ανοιχτές μες το κάλαθο για να θωρούμε τα περιεχόμενα. Επίσης επειδή εν σε κόφτει να πατήσεις καλά τον νιαγάρα ώστε να παν τα γιαίματα κάτω και το νερό έχει μερικές φορές ανοιχτό κόκκινο χρωματάκι.
Κάθε μήνα η ίδια κουβέντα. Τον προηγούμενο μήνα αναγκάστηκα και έβαλα ανακοίνωση για τα αυτονόητα.
"παρακαλώ πατάτε καλά το κουμπί για το καζανάκι"
"παρακαλώ διατηρείται την τουαλέτα καθαρή"

Εχτές είδα τα πρώτα σημάδια πάλε, κόκκινη απόχρωση και ανοιχτές μότες.
Σήμερα έφκαλες και το σχοινί και το παλλούκι.
Πήγα να κατουρήσω και πάνω στο κάθισμα είναι μια κόκκινη σταξιά.
Εφκαλα φωτογραφία, ετύπωσα την και έβαλα την στην πόρτα της τουαλέττας

γράφει: "είσαι μια λέτσισσα"


27/11/14

Πράματα που εν με κόφτουν και σύντομη αναφορά στα σκατά



-Εν με κόφτει να ξέρω το όνομα σου, σίριουσλι εν θέλω να ξέρω το όνομα του σερβιτόρου του ιδιοκτήτη του πωλητή και να το αναφέρω σάννα και είμαστε παρέες. Ούτε με κόφτει να μπαίνω σε ένα κατάστημα και να με χαιρετούν και να παίζουμε τους φίλους. Θέλεις τα λεφτά μου, θέλω ότι έχεις να προσφέρεις, δώσμου το να σου τα δώκω και κανεί.
-εν με κόφτει να είμαι ιν και κουλ και να ξέρω κόσμο και να έχω ακριβά ή vintage πράματα για να ανήκω σε μια ομάδα που έχουν το ίδιο στιλ και νιώθουν ασφάλεια.
-εν με κόφτουν οι πελλάρες που λαλείς η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει το πρόβλημα σου η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει η άποψη σου η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει θέλω να γίνει το δικό μου η ζωή εν μικρή
-εν με κόφτει ποιος νομίζεις ότι είσαι, εν με κόφτει αν έχεις μουτ σουίνγκς, εν έχω όρεξη να προσαρμόζουμε κάθε γαμημένη μέρα στην διάθεση σου.
-εν μπορώ να θωρώ ειδήσεις
-εν με κόφτει ρε πεζεβεγκόσπορε βέργα, πήαινε στα ανάθεμα.
-εν με κόφτει ρε βλάκα πρόεδρε που θέλεις τους επιστήμονες να έρτουν πίσω. ΠΩΣ ΝΑ έρτουν πίσω; Πόση ζημιά κάμνει ο βέργας τούτες τες μέρες, πόση ζημιά κάμνουν οι κυπριακές αερογραμμές, στο ηθικό, στην κοινωνία.
-ασπούμε εν εβρέθηκε ένας να πάει να τον πατσαρκάσει τον βέργα;
-στην κοινωνία των αμπάλατων
-εν με κόφτει κανένας
-εν με κόφτει να ππέσει λαμπρό να σας κάψει εν θα με κόφτει
 -μερικές φορές σκέφτουμαι ότι είμαι σιγά την διάνοια, τόσοι επιστήμονες, τόσοι που καταλάβουν κβαντομηχανική ασπούμε. Κάποιος έγραψε την «ασκητική», τόσοι φιλόσοφοι. Και ύστερα φκαίνω μες τον κόσμο ρε κουμπάρε και εν γίνεται ρε φίλε, εν γίνεται να εν τόσο παλαβός ο κόσμος. Εν γίνεται.
Εν σκέφτομαι
Εν
Γίνεται
Εν
Γίνεται
Αύριο αν πεθάνω στην τελευταία μου μέρα επήα δουλειά και κάθουμουν στο γραφείο και εν εκατάφερα να γλιτώσω που τα σκατά που κυκλοφορούν έξω, στους δρόμους, στις υπηρεσίες, γλίτσες σκατά παντού. Όλα καλυμμένα με σκατά, τούτη εν η κυπριακή πραγματικότητα.

Ρίλι άι αμ ττου σμαρτ ττου μπι ππουρ

19/11/14

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) #5: Άη σπικ ίγκλαντ βέρυ γουέλ

Χτυπά το τηλέφωνο μου από την τηλεφωνήτρια.
(


Ήρτε καινούρια τηλεφωνήτρια, έφυε η κ. Μαννή


Βλέπε υστερόγραφο


)
Σόου χτυπά μου η τηλεφωνήτρια.
Τ-Μπεατρίξ εν ο τάδε (έντερ φουλ κυπριακό όνομα τύπου πάμπος πάμπου), που την τάδε εταιρεία και θέλει σε τούτο το πράμα
Β-Αγαπώ σε (ψυθιρίζω)
Τ-Τι;
Β-ναι ναι θαύμα επί γης δώσμου την γραμμή
Τ-ενώνω σε

ΠΠ(πάμπος πάμπου)-Έλα Μπεατρίξ τι γίνεται;
Β-Καλά πάμπο μου εσύ;
ΠΠ-καλά, που λαλείς ίνναμπουννα κάμουμε με την υποθέση
Β-ε πάμπο λαλώ να κάμουμε το και το και το και το,
ΠΠ-ο μάστρος σου ίνναμπου λαλεί;
Β- τζιαι τζιείνος το και το
ΠΠ-καλάν να σου στείλω με ήμεηλ την προσφορά
Β ναι στείλε μου
ΠΠ-οκ στέλλω σου τωρά
Β-οκ πάμπο θενκς
ΠΠ-να σαι καλα

ΚΑρτερώ το ήμεηλ

και έρκετε μου the oxford version of it


"Dear Ms Kiddo

Please find attached our proforma invoice. If you agree with price and timetable please send back the proforma signed and stamped.
Then i say many things in aptaista english so I will amazing you. Doesnt matter that we chatted in aptaista cypriot 5 minutes ago. I keep saying things in english.

Looking forward for your response (εμαθαμεν το στα IGCSE τούτο)

Best Regards
Pampos Pampou
......Manager of ........."

μάνναμπου στο καλό ρε κουμπάρε παθαίνουν ούλλοι. ντάξει εν σου λέω να μου στείλεις στα κυπριακά, κανένας εν το κάνει, και εν άλλη κουβέντα τούτη που έκαμε ο γούφις. αλλά στα αγγλικά ρε κουμπάρε; γουάτ ις δε ποίντ. 2 κυπραίοι ανταλάσσουν ένα τυπικό ήμεηλ για κάτι που συζητήσαν πριν λλίο, τι μου κουρτίζουν τες αγγλικούρες δεν μπορώ να τες θωρώωωωωωωωωωωωω!
ούλλοι το ίδιο σκατό, στέλλουν σου στα αγγλικά.

άτε πες 1 στους 10 επήε αγγλία. Ε ΚΑΙ ΕΞΙΑΣΕΣ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΟΥ, αλλά άτε πες εν αγγλομαθείς. οι άλλοι ούλλοι;

και γιανα μου πεις 5 λέξεις πρέπει να εν αγγλικές;

άτε ολάν

έστειλα του και γω

"Εντάξει πάμπο"

ΥΓ. προς την νέα τηλεφωνήτρια


Μοιάζεις μ’ ένα όνειρο στ’ αλήθεια που ζω

Όλα τα ‘χω αφήσει, γίναν πια παρελθόν
Ήλιος που στα μάτια με κοιτάς
Μες στο φως γεμίζεις τη ψυχή μου
Μου γελάς, μ’ αγαπάς



Της χαράς κυλάει το δάκρυ
Κι από τ’ ουρανού την άκρη
Πέφτουνε τ’ αστέρια μες στην αγκαλιά σου



Ήρθες
Είσαι το πρώτο μου πρωί
Κοντά μου ήρθες
Στιγμή που ήταν μαγική
Θεού το δώρο
Στο είναι μου εσύ
Να βρίσκεις χώρο
Από το νου ως την καρδιά
Βασίλισσά μου
Και γω ιππότης σου παντού
Φρουρός με σένα
Αξίζει η ζωή
Να ξέρεις πάντα θα 'μαστε μάζι
Σαν ένα

10/11/14

Facebooking #5

3 χοντρούλες "φίλες" μου έκαναν ποστ αυτό:



Comment που θα ήθελα να κάμω 1: εν μου είπε ποττέ κανένας "γιαξ κόρη παστή εν μου αρέσκεις"
Comment που θα ήθελα να κάμω 2: curves δεν εννοούν πασhιές, εννοούν μπελούτσι
Comment που θα ήθελα να κάμω 3: προφανώς είσαι σινγκλ
Comment που θα ήθελα να κάμω 4: προφανώς έχεις κομπλεξ αλλιώς δεν θα είχες ανάγκη να μας τρίψεις στην μούρη τις επιτυχίες σου στο ανδρικό φύλο

Comment που έκαμα: ξέρεις κάτι για τον Φιτζ που εγώ δεν ξέρω;


7/11/14

Η Χορδή



Οδηγώ. Κάθε βλάκας που κρατά αυτοκίνητο κυκλοφορά. Οδηγώ, νευρικά. Κάθετε δίπλα μου. Υπάρχει ένταση. Εν όμορφη, εν τέλεια. Τα μαλλιά της τα κόκκινα γυαλλίζουν, εν τα έκρουσε ποτέ με bleach, ούτε μαύρους κύκλους έχει, τα νύχια της εν βαμμένα, ως τες άκριες τους, τέλεια, γυαλιστά, τα φρύδια της σχηματισμένα, όλη αποτριχωμένη.  
-«τάχα βιάζεσαι;» Λέει μου με κείνη την φωνή της την χαμηλή.
-«τάχα να πάεις να βάλεις το πλυντήριο που έπρεπε να βάλεις εψές; Τα ρούχα εστοιβαστήκαν πάλε. πάλε. Πάλε! Ούτε ένα πλυντήριο εν βάλλεις. Και πάλε έχεις 3 πλυντήρια ρούχα να σιδερώσεις.»
Ακούω. Ότι έχει να πει. Θωρώ τον δρόμο.
-«τάχα βιάζεσαι μου τωρά. Τι εγύρευκες να πας για ποτό μετά την δουλειά και τωρά βιάζεσαι μου;  Αν σε έκοφτε πραγματικά θα πήγαινες απευθείας σπίτι και εν θα μου γύριζες.  Θα πήαιννες να κάμεις τις δουλείες σου. ΑΝ ήταν η προτεραιότητα σου.»
-«μα ακύρωσα τούτης της φίλης μου άλλες 3 φορές, και θέλω την για φίλη μου, έκατσα ένα δίωρο μαζί της, σιγά την ώρα που σπατάλησα» προσπαθώ να δικαιολογηθώ
-«σκέφτου, άτομο που θεωρείς φίλη σου ακυρώνεις της το ξανά και ξανά, απορώ γιατί σου μιλά ακόμα. Στάθηκε σου τόσες φορές, για να κάμνεις την ντίβα και να της το ακυρώνεις. Ποθκιαντραποσύνη! Είπεν σου τόσες φορές ότι θέλει να σε δει, ότι ελύσαν τα νεύρα της και θέλει να μιλήσετε και εσύ να της το ακυρώνεις. Η έννοια σου ήταν να κάμνεις δουλειές να πλυνίσκεις ρούχα, τι εκατάλαβες; Ε το εξαναξιμαρήσαν»
Εν μιλώ οδηγώ νευρικά. Έχει δίκαιο.
-«αρέσκει μου που παλάρεις κιόλας, η λαμπούα της πεζίνας αναμμένη, λεφτά γιοκ, μισθός κόμα να έρτει, και η ραλλίστρια παλάρει κιόλας, εύγε! Να σου πληρώνει τα πάντα ο Φιτζ, για να παλάρεις μες τους δρόμους που τα νεύρα και να πηαίννεις για ποτά και τα ρούχα του να μεν πλυνίσκεις.»
Σταματώ να οδηγώ νευρικά και προσπαθώ να κάνω εξοικονόμηση. Έχει δίκαιο.
Σιωπώ, αφήνω την να μιλά, να μιλά, να μιλά.

6/11/14

Κεφάλαιο 2 Μέρος Γ



«Ονομάζομαι Ρομπέρτο Ντονάτο και είμαι υπεύθυνος στρατολόγησης του Οργανισμού ΥπερΝοήμονων Ευρώπης. Αυτός είναι ένας οργανισμός που μαζεύει ανθρώπους που έχουν σπάσει τα φράγματα και τους περιορισμούς και έχουν καταφέρει να χρησιμοποιήσουν κάποιο μέρος του μυαλού τους που παραδοσιακά, αν μου επιτρέπεται η χρήση αυτής της λέξης, δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένο. Ο οργανισμός λοιπόν μαζεύει όλους αυτούς τους χαρισματικούς ανθρώπους που τους ονομάζει υπερνοήμονες και τους εκπαιδεύει ώστε να μάθουν να χειρίζονται και να χαλιναγωγούν το ταλέντο τους και μετά να το χρησιμοποιούν ώστε να επιτελούν έργο.»
Σταμάτησε να πιει λίγο χυμό και να πάρει μια ανάσα και εγώ ακούμπησα στην πλάτη της καρέκλας μου με γουρλωμένα μάτια. Τι λέει τώρα αυτός, για οργανισμούς και υπερνοήμονες και ταλέντα. Σε λίγο θα μου πει για εξωγήινους και υποθέσεις κατασκοπείας. Αλλά και όλο το υπόβαθρο της συνάντησης μας και των γεγονότων που την περιβάλουν; Μπορώ να πιστέψω όλα αυτά που λέει;
«Σου φαίνονται γελοία όλα αυτά έτσι;»
«Αρκετά, δεν ξέρω, δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα. Ποτέ δεν ήμουν φαν της επιστημονικής φαντασίας, ούτε του εξωπραγματικού, τείνω πιο πολύ να πιστέψω ότι τελικά πρέπει να πάω σε ένα γιατρό!» απαντώ ειλικρινά.
Καθίσαμε και οι δύο σιωπηλοί. Ίσως να κατάλαβε ότι ή θα περίμενε να το διαχειριστώ ή θα πεταγόμουν πάνω για να φύγω. Μετά από μια μεγάλη αμήχανη παύση που σκέφτηκα όλα αυτά που είπε ήθελα να μάθω κι άλλα.
«Και τι τους κάνει όταν τους μαζεύει;»
«Ο Οργανισμός;»
«Ε, ναι!» είπα με αγένεια.
«Ο Οργανισμός γενικά είναι γνωστός σαν  HIO, Hyper-Intelligence Organization, και ειδικά το δικό μας παρακλάδι της Ευρώπης HIOE. Το παρακλάδι της Ευρώπης εδρεύει στην Ελβετία και προσφέρει έργο βοηθώντας διάφορους οργανισμούς και κράτη. Πολλοί πόλεμοι αποφεύχθηκαν λόγω της δράσης του ΗΙΟΕ.» είπε γνέφοντας θετικά παράλληλα απαντώντας στα ανασηκωμένα μου φρύδια. «Μαζεύουμε πληροφορίες και τις χρησιμοποιούμε μόνο για την αποφυγή κάποιας καταστροφικής πολεμικής διένεξης. Ακόμα τα μέλη μας πολλές φορές βοηθούν τις αστυνομίες διαφόρων κρατών στην επίλυση πολύ δύσκολων υποθέσεων, πάντα όμως δρούμε στο παρασκήνιο χωρίς η επέμβαση μας να γίνεται αντιληπτή. Συνεργαζόμαστε πάντα με συγκεκριμένους ανθρώπους που βρίσκονται σε ψηλά ειδικά κλιμάκια. Επίσης βοηθούμε στην εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, παρέχουμε υπηρεσίες σε διάφορους επιστημονικούς οργανισμούς διευκολύνοντας τις εργασίες των επιστημόνων με οποιοδήποτε τρόπο. Φυσικά ποτέ δεν συμβαίνει όλες οι ικανότητες των υπερνοήμονων να έχουν εφαρμογή σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουμε. Ανάλογα με την ικανότητα του καθένα τοποθετείτε σε διαφορετική αποστολή.»
Έγνεψα με το κεφάλι μου θετικά, όλα αυτά ακούγονται εξωπραγματικά αλλά και κάπως γοητευτικά. Είπε ότι είναι υπεύθυνος στρατολόγησης, αρά έχει έρθει για μένα. Αυτό σημαίνει ότι κι εγώ είμαι υπερνοήμονας; Έχω εγώ κάποιο ταλέντο; Έχει να κάνει με το γεγονός ότι τον είδα όνειρο; Κι αν εγώ είμαι υπερνοήμονας τότε πώς το ξέρει; Ούτε καν το όνομα μου δεν ήξερε.
«Πες μου την ερώτηση σου Άννα, περιμένω, ξέρω πως έχει σχηματιστεί στο μυαλό σου»
«Ωραία λοιπόν, πώς το ξέρεις; Εννοώ δηλαδή πώς ξέρεις ότι εγώ μπορεί να είμαι ένας υπερνοήμονας; Πού ήξερες να με βρεις; Τι θέλεις από μένα;»
«Εγώ όπως είπα είμαι υπεύθυνος στρατολόγησης, που σημαίνει είμαι εδώ επειδή εσύ έχεις αναμφισβήτητα κάποιο ταλέντο»
«Αναμφισβήτητα; Εγώ γιατί δεν βλέπω κάτι το ξεχωριστό τότε;» διέκοψα έκπληκτη.
«Αναμφισβήτητα, ποτέ δεν κάνω λάθος σε αυτό το κομμάτι, τώρα τι ταλέντο έχεις θα το μάθουμε στην πορεία, αλλά ότι είσαι υπερνοήμονας είναι σίγουρο. Το δικό μου χάρισμα είναι η διαίσθηση και η ανάγνωση των παλμών που εκπέμπει ένα άτομο, κυρίως όμως η διαίσθηση. Νιώθω δηλαδή μια παρόρμηση που με οδηγά σε ένα συγκεκριμένο χώρο, μια συγκεκριμένη στιγμή που θα συμβεί κάτι, ακόμα διαισθάνομαι αν θα γίνει κάτι καλό ή κακό, για μένα εννοείται, το καλό ή κακό γενικά είναι υποκειμενικό.» 
«Τους παλμούς; Με κοροϊδεύεις; Μην μου πεις ότι μιλάς για αύρα και για γιόγκα και όλα αυτά τα άπω ανατολίτικα;» γέλασα, κάτι που το είχα ανάγκη, έστω κι αν ήταν λίγο εκτός της κατάστασης. Όλα αυτά είναι πολύ σοβαρά και πολύ δύσκολα για το μυαλό μου να διαχειριστεί. Πρέπει να χαλαρώσω λίγο.
«Αύρα είναι μια ονομασία που δόθηκε στους παλμούς, τους παλμούς, σου το τονίζω και εγώ χρησιμοποιώ την επιστημονική ονομασία, και όσο για γιόγκα και τσάκρα και όλα τα υπόλοιπα είναι καθαρές ανοησίες.» απάντησε λίγο πειραγμένος για την αντιμετώπιση μου.
«Kαι διαίσθηση; Αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρων!» προσπάθησα να επανορθώσω.
«Είναι αρκετά χρήσιμο ειδικά όταν κυνηγάς να βρεις κάτι άγνωστο».
            Κυνηγούσε δηλαδή εμένα; Και πώς ακριβώς με βρήκε; Από τα λόγια του καταλαβαίνω ότι κάπως θα με ξεχώρισε; Ίσως από την αύρα μου; Έκανα μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας. Αλήθεια θα πιστέψω αυτά τα πράγματα; Τι εννοεί παλμούς; Και πώς ξεχώρισε τους δικούς μου παλμούς;
«Πες το Άννα, είμαι όλος αυτιά» με διέκοψε με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.
«Πώς ξεχώρισες την δική μου αύρα; Και επιστημονικά μιλώντας τι στο καλό είναι η αύρα;»
«Η αύρα δύσπιστη Άννα είναι η προσωπική σου ενέργεια, αποτελείται από ηλεκτρομαγνητικά σωματίδια που ακτινοβολούνται από το σώμα σε αρκετά διαδοχικά στρώματα. Αντικατοπτρίζει το κάθε τι που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε ή που βιώνουμε. Κάθε ένα από αυτά εκπέμπει σε διαφορετικό μήκος κύματος, θα έλεγα δηλαδή ότι μπορούν να παρασταθούν όλα με χρώματα!»
«Χρώματα;» λέω με κοροϊδευτικό τόνο.
«Ναι, χρώματα» είπε εκνευρισμένος «κοίτα αν θα αμφιβάλλεις για ό,τι σου λέω δεν μπορώ να συνεχίσω. Άνοιξε λίγο το μυαλό σου, ξέρω ότι είναι δύσκολο να πιστέψεις όλα αυτά αλλά η ζωή δεν είναι μαύρο και άσπρο. Πάντα υπάρχει και κάποια αλήθεια που δεν την ξέρεις.»
Σταμάτησε να μιλάει και άρχισε να κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Σηκώθηκε και έντρομη κατάλαβα ότι πραγματικά δεν ήθελα να φύγει.
«Φεύγεις;» ρώτησα περισσότερο λυπημένα από ότι ήθελα να αφήσω να φανεί.
«Όχι, μην ανησυχείς» χαμογέλασε απαλά «τουλέτα»
Ακούμπησα στην πλάτη της καρέκλας μου για λίγο, το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς για να αφομοιώσει τις καινούριες πληροφορίες. Με την απουσία του για λίγα λεπτά η αμφιβολία φώλιασε μέσα μου. Μήπως είμαι τρελή και αυτός πιο τρελός από μένα; Χρειάζομαι αποδείξεις, δεν μπορώ έτσι απλά να εμπιστευτώ ένα άγνωστο. Ένα άγνωστο που όμως βλέπω στα όνειρα μου εδώ και ένα μήνα.  Αυτό πώς το εξηγείς δύσπιστη Άννα; Ενθουσιάστηκα αφού κατέφερα ένα σοβαρό πλήγμα στην δυσπιστία μου με αυτό το επιχείρημα. Με κυρίευσε περιέργεια και αγωνία για ότι είχε να μου πει και να μου προσφέρει ο Ρομπέρτο. Τελικά ίσως θέλω να πιστέψω, θέλω να είναι αλήθεια, η δική μου εναλλακτική αλήθεια.
Ο Ρομπέρτο ήρθε πίσω, στάθηκε απέναντι μου ώστε στηρίζεται ελαφρά και με τα δύο του χέρια ακουμπισμένα στην πλάτη της καρέκλας του. Χαμογελά και στο πρόσωπο του βλέπω μιαν άλλη πραγματικότητα που με ιντρικάρει, βλέπω στα μάτια του την ευκαιρία να μηδενίσω και να αρχίσω από την αρχή.
«Βλέπω αλλαγή διάθεσης;» λέει προφανώς ανιχνεύοντας τους παλμούς τες αύρες και ότι άλλο ανιχνεύει.
«Με εντυπωσιάζεις!» ξεφούρνισα και αμέσως ένωσα σαν χαζή μαθήτρια. Βεβιασμένα κοίταξα αλλού για να μην διακρίνει την αμηχανία μου. Το τελευταίο που θέλω είναι να νομίζει ότι φλερτάρω.
Κάθισε απότομα στην καρέκλα δίπλα μου συνέχιζε να με κοιτάζει, ένιωθα τα μάτια του να διατρέχουν την μορφή μου. Κοκκίνισα και αποφάσισα να του ρίξω ένα θυμωμένο βλέμμα, δεν είναι και τόσο ευγενικό να κοιτάζεις έτσι κάποιο που μόλις γνώρισες. Με έκπληξη όμως διαπίστωσα ότι η ματιά του δεν ήταν ακριβώς πάνω μου άλλα διασκορπισμένη γύρω μου.
«Τι ακριβώς κάνεις;» είπα πολύ σιγά μπας και διέκοπτα με κάποιο τρόπο.
«Σε διαβάζω»
«Και τι βλέπεις;»
«Πολλά και διάφορα, καλλιτέχνης, αλλά μπλοκαρισμένη, και υποσυνείδητα θέλεις αλλαγή και φυσικά ναι εδώ το φάσμα του υπερνοήμονα.» είπε υποδεικνύοντας μια περιοχή κοντά στα αυτιά μου.
«Στη αύρα το βλέπεις; Από εκεί το κατάλαβες;»
«Ναι, ναι μόνο σε εμάς η αύρα παίρνει ένα τόσο ασημένιο χρώμα, αν και σε σένα είναι ακόμα θαμπό και αχνό, πολύ ακαλλιέργητο το ταλέντο σου.»
Ακούστηκε ένα κινητό να χτυπάει και ο Ρομπέρτο πετάχτηκε από την θέση του, ξαφνιάστηκε αφού ήταν τόσο αφοσιωμένος στο να με διαβάζει.
«Αυτό δεν είναι για καλό» είπε καθώς άρχισε να μιλάει απίστευτα γρήγορα και με αγωνία σε όποιον ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής.
Μετά από ένα δεκάλεπτο που ο Ρομπέρτο μιλούσε με έντονο τόνο στο τηλέφωνο του, το έκλεισε απότομα με ένα αναστεναγμό.
«Θα πρέπει να φύγουμε το συντομότερο»
«Ποιοι θα φύγετε;»
Με κοίταξε με απορία λες και πραγματικά έψαχνε να βρει κάποιο στοιχείο που θα αποδείκνυε ότι είμαι εντελώς χαζή. Το βλέμμα του έγινε πιο συγκεκριμένο και αυτό χάλασε την ατμόσφαιρα που επικρατούσε όπως και τα δικά μου συναισθήματα.
«Εγώ κι εσύ Άννα, ποιοι άλλοι;»
«Δηλαδή να με πάρεις μαζί σου; Περιμένεις να συμφωνήσω σε κάτι τέτοιο; Να φύγω με έναν άγνωστο; Και να πάω που; Στο άγνωστο; Δεν είσαι σοβαρός! Χωρίς αποδείξεις; Χωρίς εξακριβώσεις;»
«Ξέρεις συνήθως δεν έχω τέτοιο πρόβλημα με άλλους που προσεγγίζω, συνήθως είναι έτοιμοι και παίρνουν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα τους από το πρώτο δεκάλεπτο, δεν ξέρω μαζί σου γιατί είναι τόσο δύσκολο»
Έπεσε μια αμήχανη σιωπή και προσπάθησα να μην λυγίσω, δεν έκανα τίποτα περίεργο. Τόσες και τόσες κοπέλες έχουν κακή κατάληξη επειδή εμπιστεύτηκαν τον λάθος άνθρωπο, δεν θα κάνω ποτέ τέτοιο λάθος. Μια γυναίκα ποτέ δεν μπορεί να είναι πολύ προσεχτική. Και η μαμά μου; Που θα αφήσω την μαμά μου και να τρέξω μακριά της από την στιγμή που μπορεί να ξυπνήσει. Να ξυπνήσει και εγώ να λείπω, να έρθει πίσω σε μένα και εγώ να μην είμαι δίπλα της.
 Δεν μπορώ να φύγω, δεν γίνεται.
«Λυπάμαι Ρομπέρτο αλλά δεν μπορώ να σε ακολουθήσω, έχω μια ζωή εδώ και πολλά με κρατούν εδώ, και δεν σε ξέρω, ίσως αν γνωριστούμε καλύτερα, αν έρθω για επίσκεψη στο επιτελείο και δω όλα αυτά που λες, ίσως να με ενδιέφερε, αλλά έτσι στο ξαφνικό δεν μπορώ»
Το βλέμμα του ήταν θυμωμένο και έκαιγε, κάτι που παραμόρφωνε το γελαστό μέχρι τώρα πρόσωπο του, δεν ήταν ευχαριστημένος καθόλου με την τροπή που πήρε η συζήτηση μας.
«Όχι Άννα, αν έρθεις στο επιτελείο θα είναι για να μείνεις, δεν δεχόμαστε επισκέπτες, και ούτε θα σε ξαναψάξω, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να έρχεσαι σε επαφή από διαίσθηση, έκανα πάνω από ένα μήνα να σε βρω. Και σίγουρα δεν επικοινωνούμε με κάποιο εκτός του οργανισμό, δεν αποκαλύπτουμε νούμερα τηλεφώνων, ηλεκτρονικές διευθύνσεις και άλλα στοιχεία, είμαστε ανύπαρκτοι για τον κόσμο Άννα. Δεν ξέρει κανείς ότι υπάρχουμε, κάποιοι απαρνιούνται τις οικογένειες τους για να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους, δεν περιμένεις να διατηρήσω εγώ επαφή με μια άγνωστη» είπε με μια ανάσα και προφέροντας την τελευταία λέξη με επιπλέον δόση ειρωνείας.
Ανίκανη να απαντήσω έμεινα να τον κοιτάζω λες και έκλεψε την ανάσα μου.
«Λοιπόν εγώ θα φύγω, πρέπει να βρεθώ όσο πιο γρήγορα γίνεται πίσω, χάρηκα για την γνωριμία.» είπε και έτεινε το χέρι του για χειραψία.
«Κι εγώ» είπα ξεψυχισμένα, έσφιξα το χέρι του
«Εννοείται ότι δεν αναφέρεις πουθενά αυτά που είπαμε, αλλά και να τα αναφέρεις το πιο πιθανό να σε περάσουν για τρελή»,
Έγνεψα καταφατικά και τον παρακολούθησα να μου γυρνά την πλάτη και να βγαίνει από το καφέ. Έστριψε στην γωνία και χάθηκε.

4/11/14

Αγαπητή φίλη,



Αγαπητή φίλη,

Θυμούμαι πολλές από τες συζητήσεις που είχαμε τα 6 χρόνια που ήμασταν φίλες, τες 2 φορές που έκλαψα πας τα γόνατα σου. Την πρώτη φορά που έκαμα γενέθλια μόνη μου, όταν έκλεισα τα 19 σε άλλη χώρα και είπα σου το, εγόρασες μου λουλούδια και ένα καπ κέηκ. Που έρκεσουν σπίτι μου μεσημέρι, και τελικά εγίνετουν 2 το πρωί, παρακαλούσα σε να μείνεις να μεν πας περπατητή μόνη σου και έβρουμεν σε σε κανένα χαντάκι αλλά εν εδέχεσουν. Θυμούμαι τα πικκαρίσματα που μου έκανες όταν με εκέρδιζες στα χαρτιά, την μανία σου με τον Σάκη τον Ρουβά. Που εμείναμε μαζί σε ξενοδοχείο μια φορά και γελούσαμε ως τα ξημερώματα. Που εφκάλλαμε την τύχη μας με κάτι χαρτιά με φιγούρες και πιστεύκαμε τα. Που εγοράζαμε κρέμες σώματος σανταλόξυλο και νομίζαμε ότι ήταν μαστ, και επίναμε καφέδες στο σταρμπακς της γειτονιάς μας. Που με παρηγορούσες όταν εν επερνούσα τα μαθήματα μου, και που σε παρηγορούσα και εγώ.  Που εν μπορούσαμε να αναδειχτούμε μες την ελληνική παιδεία και εσπάζαμε στο γιατί. Που χαχανίζαμε στις διαλέξεις. Που σου λαλούσα τα προβλήματα μου και άκουες, και βοηθούσες με πραγματικά. Ήσουν μια που τες καλύτερες μου φίλες.
Μετά άρκεψες να χάνεσαι, να απομακρύνεσαι.  Όταν όλοι ήρταμε Κύπρο, εσύ έμεινες Ελλάδα. Και ύστερα τσακωθήκαμε, που παντρέφτηκε ένας φίλος μας και ενώ ήσουν Κύπρο εν ήρτες, και εν εσκέφτηκες καν να μου πεις ότι εν θα έρτεις, και κρατούσα σου θκυο καρέκλες για να γνωρίσω τον καινούριο σου γκόμενο.  Μετά όταν σε ρώτησα είπες μου ένναιν που την δουλειά μου γιατί εν ήθελες να έρτεις. Σταματήσαμε να μιλούμε.
Μετά που 2 χρόνια έμαθα ότι ήρτες μόνιμα Κύπρο, έστειλα σου στο φέησμπουκ. Είπα σου ότι εν ξέρω γιατί εν μιλούμε και ότι θα ήθελα να σε δω. Είπες μου εχάρηκες που σου έστειλα και ότι θέλεις και συ να βρεθούμε. Σοου βρεθήκαμε, πριν τα Χριστούγεννα του 2012. Ήρτες με τον πρώην καινούριο γκόμενο-νυν χαρτωμένο. Πείραξε με λλίο επειδή ήθελα να είμαστε μόνες μας να μιλήσουμε, αλλά συμπάθησα τον, και συμπάθησε με. Κάτσαμε 4 ώρες, ξεκινήσαμε με καφέ, συνεχίσαμε με ποτά. Και ενθουσιάστηκα επειδή πάλε πέρασα μαζί σου ωραία, όπως πάντα. Είπες μου θα κανονίσουμε ξανά, ο χαρτωμένος σου είπε μου «ναι, ναι να έρτεις και σπίτι μας να δεις και τους καναπέδες μας», ήταν καινούριοι και χουμιστήκετε μου τους. Χάρηκα που σε ξαναβρήκα.
Που τότε εν ξαναεπικοινώνησες. Θεώρησα πως αν ήθελεςνα έχουμε επαφή θα μου έστελνες τουλάχιστον ένα μήνυμα.
Ε που τότε σκέφτουμε σε σχεδόν κάθε μέρα. Εν ξέρω γιατί.