26/8/14

Facebooking #4

Μια φίλη μου πόσταρε αυτό:


μπήκε στο γραφείο μου, την ρώτησα "πώς είσαι;"
μου είπε το μαγικό "είμαι οκ"
την ρώτησα "ξέρω πώς δεν είσαι...τι έχεις; είναι σοβαρό; το επιβεβαίωσαν οι γιατροί; έχει θεραπεία; είναι.......εμπόλα;"


δεν το βρήκε αστείο το μουνόπανο

12/8/14

lego


Κομμάτια Lego διασκορπισμένα σε όλο το πάτωμα. Γύρω από το τραπεζάκι του σαλονιού, και πάνω σε αυτό. Καθισμένη στο χαλί, ο αγκώνας της ακουμπισμένος στο τραπεζάκι. Η παλάμη της να συγκρατεί  το κεφάλι της και τα ανοιχτά δάκτυλά της να περνούν μέσα από τα κόκκινα της μαλλιά. Βαμμένα κόκκινα μαλλιά. Με το δεξί της χέρι χαϊδεύει ένα κομμάτι lego. Το στήνει, το αναποδογυρίζει, το βάζει σε γωνία και περιστρέφει. Το φέρνει κοντά στο πρόσωπο της και το παρατηρεί. Το αφήνει πίσω στην θέση του και βλέπει όλα τα άλλα κομμάτια. Αρπάζει την κούπα με τον καφέ, σηκώνεται και περπατά ξυπόλυτη στο μαλακό χαλί. Προσεκτικά μην πατήσει κάποιο κομμάτι lego πηγαινοέρχεται κοιτώντας το χάος που προκάλεσε η κατάρρευση εκείνου που έχτιζε. Νιώθει μικρή επειδή παίζει με Legos , νιώθει μεγάλη επειδή έχτιζε τόσο καιρό, τόσα χρόνια, και τώρα είναι όλα διασκορπισμένα στο πάτωμα.
«Δεν έχω κουράγιο να ξαναχτίσω» σκέφτεται.
Ο καφές έχει κρυώσει στην κούπα και τον χύνει στον νεροχύτη. Πίσω στο σαλόνι το χάος με τα Legos κυριαρχεί. Να πάει πίσω; Ή να μείνει εδώ στην κουζίνα όπου είναι όλα τακτικά και να αφήσει τα Legos εκεί. Αν δεν τα βλέπει τότε δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως επειδή τα είδε ήδη. Υπάρχουν σαν ανάμνηση, σημαίνει ότι υπάρχουν και σήμερα? Εάν υπάρχουν σαν ανάμνηση αυτό τους δίνει υπόσταση και τώρα? Εδώ στην τακτική κουζίνα δεν χρειάζεται να θυμάται λεπτομέρειες για τα Legos, μπορεί να συνεχίσει κανονικά την ζωή της χωρίς να χρειαστεί να πάει πίσω στο σαλόνι ποτέ, μπορεί να κλείσει για πάντα την πόρτα και να τα αφήσει όλα πίσω της. Αλλά τι άνθρωπος θα είναι αν το κάνει αυτό? Η κουζίνα είναι τακτική, βγάζει κρασί από το ψυγείο, βάζει ένα ποτήρι, γεμάτο, το πίνει, βάζει ακόμα ένα. Χαμογελά όταν σκέφτεται τα Legos να καταρρέουν, από την γροθιά της. Δεν σκέφτεται να τα χτίσει πλέον, σκέφτεται την δύναμη που ένιωσε όταν τα έριχνε όλα κάτω, όλα αυτά που δούλεψε να χτίσει τόσα χρόνια, μπαμ σε μια στιγμή τα γκρέμισε.
Καθιστή στην καρέκλα, μισομεθυσμένη, χαμογελαστή σκέφτεται
«Σιγά, ηρέμησε, είναι απλά ηλίθια κομμάτια lego»

1/8/14

Ξεκινά σαν ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ (ΓΙΑ ΑΓΡΙΟΥΣ) τελειώνει ΑΣΙΧΤΙΡ ΠΚΙΟΝ



Αλήθκεια ρε κουμπάρε, αν μπορούσα να σας γράψω για όλα τα πράγματα που αντιμετωπίζω κάθε μέρα στην δουλεία μου θα περνούσατε ωραία. Πλέον έχω αποχτηνωθεί. Δεν μπορώ να σφάξω κανέναν πλέον, επειδή δεν λήφκουν, δεν λήφκουν!!!!

Ασπούμε η κ.Μαννή. Παίρνει σημείωμα για μιαν κοπέλλα που κάθετε στο άαααααααλλο άκρο της εταιρείας, ασπούμε περπάτημα 3 λεπτά. Γράφει το σημείωμα πας το χαρτούι το κιτρινούι ττάκκα ττούκκου ττάκκα ττούκκου διασχίζει το παρκέ να πάει να της το πάρει, ττάκκα ττούκκου ττάκκα ττούκκου να πάει πίσω στην θέση της. Στο ενδιάμεσο φακκούν τα τηλέφωνα στο βρόντο. Εν της επέρασε ποττέ από το μυαλό, όταν η άλλη κοπελα κλείσει το τηλέφωνο να την πιάσει να της πει, έπιασεν σε ο τάδε πιάστον πίσω. Μεν μιλήσουμε για πιο advanced πράματα όπως email!

Την άλλη φορά επνίουμουν και τσακκώνουμουν στο τηλέφωνο. Ττουκκ έρκετε η κ. Μαννή και στέκετε που πάνω μου. Λαλώ της με νοήματα « εν μπόρω μιλώ». Τίποτε η κ. Μαννή εστέκετουν που πάνω μου. εγύρισα της την πλάτη μου να μεν με αγχώνει και συνέχισα το τηλεφώνημα μου, περάσαν αρκετά λεπτά και η κ. Μαννή που πάνω μου ατάραχη. Κλείω το τηλέφωνο ρωτώ την τι συμβαίνει.
«Ρεεε, να σου πω ξέρεις το επίθετο του πιο άσχετου υπαλλήλου στην εταιρεία;»
Εζάωσα.

Βουρητή πάνω κάτω, «ρεεεε έχεις μια κόλλα που εν θέεελεις» ρέχχες γαμωτοκέρατομουενμπορειςναεβρειςμιακολλαπουμονησουπρεπειναμερωτησειςκαιγιατουτοθκιαολεμαύρε

Να παλάρει ο Φιτζ για να μπορέσει να μπει μες στο δρόμο που αιρστερά (επειδή έληφκεν ο δικός μας ο δρόμος) να αλλάξει λωρίδα. Ο πισινός να παλάρει και να προσβάλλετε επειδή εμπήκαμε μπροστά του και να αρκέφκει τα γνωστά του-αναβόσβησμα φώτων, να μπαίνει μες τον κώο μας, να πηέννει δεξιά αριστερά πίσω μας, μαλακίες. Σταματά δίπλα μας και να λαλεί «έχουμε μωρά μες το αυτοκίνητο»
Εχεις μωρά ρε γάρε? Γιαυτό κάμνεις έτσι και παλάρεις και πελλοοδηγάς?? Δίχνεις το καλό παράδειγμα?

Ε μπαίνεις στον πειρασμό να σκεφτείς ρε κουμπάρε αν εμπορούσαν να γεμώσουν την ευλοημένη την φόρμα ίσως μπορεί και να μην χρειάζονταν αυτό το επίδομα, ε?

Να είμαι στο υπουργείο και να θωρώ τες κοπέλλες που δέχονται αιτήσεις για μια θέση στην κυβέρνηση (νομιζα πως παγοποιηθήκαν νο?)  και να πιάννουν τηλέφωνο
-«ναιιιιι, ο κύριος τάδεεε? Κ. τάδε επιάσαμεν την αίτηση σου, αλλά εξίασες να μας φέρεις το πιστοποιητικό Α το πιστοποιητικό Β και το Γ, να έρτεις να μας τα φέρεις?»

ΟΙ ΝΑ ΜΕΝ ΕΡΤΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΤΑ ΦΕΡΕΙ! ΑΜΑΝ ΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΜΕΙ ΜΙΑΝ ΑΙΤΗΣΗ ΕΝΝΑ ΤΟΝ ΠΡΟΣΛΑΒΕΙΣ ΚΙΟΛΑΣ?!?!

ΕΝ ΜΠΟΡΩ ΑΛΗΘΚΕΙΑ