24/7/14

Άκρως Κυπριακόν #1

Άκρως Κυπριακόν είναι:

να κάμνεις ένα επαγγελματικό λάθος σε μια δουλειά που παραδίδεις 3 μέρες μετά το ντέλαϊν. Να σου το λαλώ και να είμαι ήρεμη έστω κι αν με έκατσες πάνω, να συμφωνούμε την λύση. Να σε πρήζω να τελιώνεις επειδή εκθέτεις με, να κάμνεις σάννα και φταίω. Να παραδίδεις τη δουλειά και να κάμνεις το λάθος σου χειρότερο με την πρωτοβουλία που αποφάσισες να πάρεις. Να σου το λαλώ και να νευριάζεις και που πάνω, και επειδή εν σιωπώ που μου κάμνεις τα νεύρα σου και τα μάγκικα σου και θέλω να τελειώνει το θέμα ΝΑ ΜΟΥ ΛΑΛΕΙΣ "ΠΕ ΤΟΥ ΜΑΣΤΡΟΥ ΣΟΥ ΝΑ ΜΕ ΠΚΙΑΕΙ" ΚΑΙ ΝΑ ΜΟΥ ΤΟ ΚΛΕΙΕΙΣ


17/7/14

Cyprus Fashion Days #WTF





CYPRUS FASHION DAYS MY ASS



Marios graduated from the WHOLE UK, the whole country gave him the degree off British-ment.

He participated in VARIOUS(forget the word several, just translate directly from Greek)mixed souvlakia sieftalia fashion shows! Mixed?
one of his greatest moments! one......moments. one or moments? ONE MOMENTS PLEASE!




Kαι με την Καραολή μπαίνουμε κατευθείαν στο θέμα, τόσο κατευθείαν που δεν κάνουμε τον κόπο να μηλίσουμε αγγλικά. love and passion for creative fashion...
creative fashion?   σε αντίθεση με τι? non creative one?
έχει έτσι fashion? (yeah, the cypriot one)
So she collaborates with bloggers! cool (ha?)



Δαμέ ο Παναγιώτης εν και έχει και ιδιαίτερο πρόβλημα αλλά ρε κουμπάρε, σημεία στίξεως; όπως και πριν, πόση προχειρότητα; πώς γίνεται να σου φύει η τελεία;
αν και το ότι he organises fashion events εν πεταξούμενο τζιαμε.





Τον παρέα έβαλα τον για την τελευταία πρόταση, practising tailoring, ασπούμε τι άλλο μπορούσε να πρακτισινγκ; σμιλί; ακουαρέλλες; μέηκινγκ πιθκιαύλι;


το παιδί τούτο έσιει και lable και περνά την ώρα του showing cases. αν κρίνω που τα αγγλικά του φίλου μου φαντάζομαι ήντα μαθήματα παραδίδει στο γουέστ οφ ινγκλαντ


η Παυλίνα εν μπορεί να ξεπεράσει την φάση που ήταν μιτσιά και μιλούσε στο irc με το ψευδώνυμο: pelluazzzzz omonoiatuazzzzz palavuazzzz agapouazzzzz (δεν εξηγείται αλλιώς το Ζ)
Εχτός από αυτό λεκαμε μιαν συνεργασία μιαν φορά που η αριστοτέλους εφόρησε το τάγκα που της έραψε και είπεν μας το.
αν κρόνω που το ευφάνταστο στιλάκι που επιδεικνύει στην φωτό σχιέσε μέσα. ούτε το κοκκινάδι εν εταίρκασε με την ζακετούλα χρώματος εμετί.



τούντο ππαλαζούι δαχαμέ με το στέρνο ζιει ακόμα; εν κατάλαβα ίντα ρόλο βαρά; ανοίει τες πόρτες; κόφκει την κορδέλα; εν μπάρμαν σε φάσιον ιβεντς;


Έχει πολλά, η προχειρότητα του ιβέντ με αποσυντονίζει, εν αντέχω άλλο. θα έκανα και άλλο ρισερτς, θα έμπαινα και στο φαψεμπουκ, αλλά εν μπορώ άλλο τράστ μι.

αμαν δεν ενδιαφέρονται οι διοργανωτές να γράψουν ΣΩΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ τι να λέμε;

ούτε τες τελείες εν τες βάλλουν σωστά. μιαν έχει σπέις που την λέξη, μιαν εν έχει, μιαν έχει σπέις που την προηγούμενη μιαν που την επόμενη γαμλω το ocd μου, αποφασίστε ένα φόρματ.

μιαν μεγάλα γράμματα, μιαν μιτσιά, και το μόνο που μας κόφτει να πορτιστούμε. ΠΟΣΗ ΠΡΟΧΕΙΡΟΤΗΤΑ, ΕΓΩ ΘΑ ΝΤΡΕΠΟΥΜΟΥΝ ΝΑ ΒΑΛΩ ΤΗΝ ΦΑΤΣΑ ΜΟΥ ΠΑΝΩ ΣΕ ΕΤΣΙ ΠΡΑΜΑ

τα παραπάνω μέλη της επιτροπής εν έχουν καμία θέση! η μια έχει μπουτίκ, η άλλη έχει ππάσιον, έ το εσυναχτηκετε να κάμετε τα χωρκατιλίκια σας

ατε ολάν

15/7/14

Time Out #22 Στην παραλία ασιχτίρ


Ήρταν οι πυράες πάλε, πιάννει με το φιτζούδι και πάμε θάλασσες. Εγώ γενικά νιώθω πολλά ωραία και με το σώμα μου και με το μαύρισμα μου. Αρέσκει μου να βρέχω και τα μαλλιά μου και να στεγνώνουν χαλαρά πάνω μου και να νιώθω ότι είμαι διακοπές και να μεν σκέφτουμε ότι έχουμε δουλειά αύριο.  Ξαπλάρουμε τα θκυό μας στες σεζλόνγκ και χαλαρώνουμε και φεύκουν τα πάντα, δουλειά, καθημερονότητα, προβλήματα, λεφτά, καφκάες.
Πήγαμε και προχτές, ξαπλώσαμε, ήβραμε δύο σχεδόν μπροστά, και αρκέψαν όλα τα σπαστικά μας και τα αρνητικά μας να φκαίνουν που το σώμα μας, να τα ρουφά το νερό και να ηρεμούμεν.
Τζιαι όπως εχαλαρώσαμε και ηρεμήσαμε ττουκ έρκουνται 4 εγγλέζες ομπρός μας. Προσωπικά να δηλώσω ότι γενικά ένα μεγάλο ποσοστό των εγγλέζων θεωρώ τες κάσιες. Ε άρεσε στες κοπέλλες ο τόπος ακριβώς μπροστά μας, εσύραν τες πετσέττες τους εφκάλαν τα φουστανούθκια τους. Μπαμ φκάλλει η πρώτη το σουτιέ. Ε θκιάολε λαλώ που μέσα μου. Επετάσσουνταν κάτι μιτσιά βυζιά Β-καπ. Έβαλε αντηλιακό η κοπέλα έτριφκε τα έτριφκε τα έτριφκε τα. ΚΑι δαμέ έχω την απορία: αφού τα μαυρογέριμα πετάσσεις τα έξω να μαυρίσουν προς τι η ευλάβια της απάλειψης του αντηλιακού;  Και θωρώ τους αρσενικούς ποιυ ξαφνικά πρέπει να γυρίσουν να την δουν, σάννα και εν εξαναείδαν ρε κουμπάρε! Μα να ππηριλλώνουν να χαμογελούν κύριε ελέησων. Να θωρώ και τον δικό να θωρεί μέσα που τα γιαλιά του ήλιο τάχα εν φαίνεται. Και εννά μου πεις ε οκ ρε Μπεατρίξ σιγά το κακό που έκαμε ο άνθρωπος.
Εν με κοφτει, εν θέλω να θωρεί! Καμιά, ποττέ, τίποτε. Και ασπούμε αν θωρεί τι θα γίνει? Τίποτε εν θα γίνει, αλλά εν ξέρω εν θέλω, κι αν θωρεί θέλω να μεν το καταλάβω.  Όι, ξίαστο, είτε το ξέρω είτε εν το ξέρω εν θέλω να θωρεί, εντ οφ στόρι!Είμαι πολλά μεγάλη για να παίζω την κουλ σε τούτα τα θέματα. 
Εκάθουμουν τζιαμέ και εκατάπιννα την, και μετά να βάλλει αντηλιακό και τους κώλου της, και να σκύβει να τρίψει και τα δακτυλούθκια της όι με τον νόρμαλ τρόπο, αλλά με τον πρόστυχο τρόπο, του στυλ τα πόθκια μου εν ολόισια και σκύβω να πιάσω τα δακτυλούθκια μου με το σχεδόν τάγκα μαγιό μου και έχει 5 λεπτά που τρίφκω τα αντηλιακό με πάθος και κάμνω ότι εν καταλάβω ότι με θωρούν ούλλοι, και αφού στην τελική εν θέλεις να σε κρούσει ο ήλιος κάτσε έσσω σου, ή βάλε μπόυρκα, εν ξέρω.
Ξεροκατάπιννα, ερέσσαν οι αρσενικοί πάνω κάτω και σαλιαρίζαν, στα αρχίδια μου φυσικά. Έριχνα κλεφτές ματιές να δω τι κάμνει ο δικός μου, έκαμνε τον αχάπαρο. Πάντως προς τιμή του εν έκαμε τίποτε να καρφωθεί ως κείνη την ώρα.
Μετά που τέλιωσε η κοπέλα με το αντηλιακό εξάπλωσε. Σηκώνετε η φίλη της, μπαμ πετάσσει και κείνη τα βυζούθκια της πόξω. Ε ανάθεμαν τα λαλώ, πάει η χαλάρωση στην παραλία, και ασιχτίρ τόσα μέτρα παραλία εκάτσαν μες τα σκέλια μας, και γενικά προσπαθούσα να καταλάβω τι γίνεται. Επειδή γενικά εγώ εν έχω έτσι θέματα, και ποττέ εν με έκοφτε, και αφού είμαι πιο ωραία τους, έχω και πιο ωραία πόθκια και πιο ωραία βυζιά και ιστορίες κακά, εν με πειράζουν κείνες, απλά πειράζει με να τες θωρεί ο γκόμενος μου, και άρα εν ο γκόμενος μου το πρόβλημα. Και δώστου σκέψεις και να τεντώνουνται τα νεύρα μου, και η άλλη να στέκετε μες τα μούτρα μας να σούζει τα βυζιά της αντί να ππέσει όπως την άλλη να πνάσουμε. Και γυρίζει και κάτι μου λαλεί ο Φιτζ. Οούτε ξέρω τι, κάτι ανάφερε τες γκόμενες κείνες. Και κείνο ήταν. Τι εννοείς σχολιάζεις μου τες? Χα? ΧΑ? ΧΑΑΑΑΑΑ?
Τραβώ και γω την σπάθα.
Πάω τζιαμέ
«Εν και φταίτε εσείς, αλλά εν μπορώ να με σκοτώσω, ούτε κείνον και σαν πάτε νάκκον πιο τζιει»
έσφαξα τες.
Κάθουμε πίσω, λαλεί μου:
«Ρε αγάπη μου, επήαν άδικα οι κοπέλες, σιγά μεν προτιμώ τζιείνες που εσένα»
«εν με κόφτει, εν θα χάσω την μέρα μου εγώ, εν είμαι κουλ, εντ οφ στόρι»

12/7/14

Too late for lovers


Ο κάθε ένας μόνος του βλέπει τον εαυτό του αρκετά καλό. Σχεδόν τέλειο. Όταν είσαι μόνος σου, είσαι ο μόνος κριτής του εαυτού σου.  Εδώ υπάρχει το “conflict of interest”. Κανείς δεν μπορεί να είναι σωστός “κριτής” του εαυτού του.
Και εγώ μόνη μου, ήμουν ο τέλειος κριτής του εαυτού μου. Με τα υπέροχα μου ελαττώματα, που τα θεωρω/ούσα σωστά λάθη. Το να είσαι μόνος σου μπορεί να είναι και εθιστικό, επειδή κανένας δεν σε εξαναγκάζει να δεις τον εαυτό σου, να δεις τα λάθη σου, ή και κανένας δεν μπορεί.
Και γιατί να δεις τα λάθη σου? Μέχρι τώρα μια χαρά τα πας, υπάρχουν οι ανθρώποι που σε αγαπούν όσο σε αγαπούν και σε ανέχονται όσο σε ανέχονται. Υπάρχει μία δύναμη στο να είσαι μόνος σου. Μπορείς να κανεις ότι θέλεις όποτε θέλεις όπως θέλεις. Αν δοκιμάσεις αυτό το πράγμα, αυτή την ελευθερία τότε πολύ δύσκολα ενδίδεις σε κάτι άλλο.
Να είσαι μόνος σου, να είσαι τέλειος, να μην χρειάζεται να κάνεις τίποτε και για κανένα, να έχεις το πρόγραμμα σου, και κανείς να μην θέλει τίποτε από σένα.

Και μετά έρχετε κάποιος που σε συνεπαίρνει. Και λες αυτό είναι εύκολο και συναρπαστικό και ίσως να αξίζει. Και περνά ο έρωτας. Και σε αναγκάζει να δεις τον εαυτό σου. Και να κόβεις κομμάτι κομμάτι από αυτό που αγάπησε και ερωτεύτηκε αρχικά, επειδή δεν είσαι αρκετός, δεν είσαι όπως θα σε ήθελε, αυτό δεν το δέχετε, αυτό το χαρακτηριστικό είναι νο-νο. Και λες οκ να αλλάξω αυτό και αυτό και αυτό για σένα. Γιατί ο εγωισμός μου το γινάτι μου ο αυταρχισμός μου όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μου που με κάνουν κάπως δυνατή και να επιβιώνω στο έξω κόσμο δεν χωράνε μεταξύ μας.

Όποιος προσπάθησε να το κάνει ξέρει πως δεν είναι εύκολο. Πρέπει να δαγκώνεις την γλώσσα σου, να καταπίνεις λόγια και συμπεριφορές, να μετανιωνεις λέξεις και αντιδράσεις, να πνίγεις δάκρυα, να αμφισβητείς τον εαυτό σου, το σωστό και το λάθος. Γιατί; Γιατί όταν σε αγκαλίαζει είναι λες και σηκωνει όλο το βάρος από πάνω σου, γιατί θέλεις να του μιλάς και να σου απαντά, γιατί σου αρέσει να σου κρατά το χέρι μες τον κόσμο σαν να είσαι 15 χρονών, γιατί όταν γίνετε ο χαμός και σου στέλνει ένα μήνυμα κάπως φτιάχνουν τα πράγματα.

Όταν πάρει αυτά τα πράγματα από σένα τι σου μένει; Γιατί να προσπαθήσεις; Η πραγματικότητα είναι αριθμοί, και γω μετρώ τις στιγμές. Και δυστυχώς οι άσχημες στιγμές μετρούν διπλούς πόντους. Αργήσαμε; Ειμαστε πολύ μεγάλοι για αυτές τις αλλαγές; Ή απλά δεν κάνουμε;
Γιατί να προσπαθούμε; Γιατί να προσπαθώ; Η καθημερινότητα δεν αφήνει χρόνο. Η συνεργασία δεν υπάρχει. Η τρυφερότητα και η επικοινωνία έγιναν αγγαρείες. Η λάμψη έφυγε.
Και τελικά είμαστε ακόμα ένα στερεότυπο. 

Κατά τα άλλα καλα, μόνο λίγο νυχόπονο έχω