6/11/14

Κεφάλαιο 2 Μέρος Γ



«Ονομάζομαι Ρομπέρτο Ντονάτο και είμαι υπεύθυνος στρατολόγησης του Οργανισμού ΥπερΝοήμονων Ευρώπης. Αυτός είναι ένας οργανισμός που μαζεύει ανθρώπους που έχουν σπάσει τα φράγματα και τους περιορισμούς και έχουν καταφέρει να χρησιμοποιήσουν κάποιο μέρος του μυαλού τους που παραδοσιακά, αν μου επιτρέπεται η χρήση αυτής της λέξης, δεν είναι αρκετά ανεπτυγμένο. Ο οργανισμός λοιπόν μαζεύει όλους αυτούς τους χαρισματικούς ανθρώπους που τους ονομάζει υπερνοήμονες και τους εκπαιδεύει ώστε να μάθουν να χειρίζονται και να χαλιναγωγούν το ταλέντο τους και μετά να το χρησιμοποιούν ώστε να επιτελούν έργο.»
Σταμάτησε να πιει λίγο χυμό και να πάρει μια ανάσα και εγώ ακούμπησα στην πλάτη της καρέκλας μου με γουρλωμένα μάτια. Τι λέει τώρα αυτός, για οργανισμούς και υπερνοήμονες και ταλέντα. Σε λίγο θα μου πει για εξωγήινους και υποθέσεις κατασκοπείας. Αλλά και όλο το υπόβαθρο της συνάντησης μας και των γεγονότων που την περιβάλουν; Μπορώ να πιστέψω όλα αυτά που λέει;
«Σου φαίνονται γελοία όλα αυτά έτσι;»
«Αρκετά, δεν ξέρω, δεν πιστεύω σε τέτοια πράγματα. Ποτέ δεν ήμουν φαν της επιστημονικής φαντασίας, ούτε του εξωπραγματικού, τείνω πιο πολύ να πιστέψω ότι τελικά πρέπει να πάω σε ένα γιατρό!» απαντώ ειλικρινά.
Καθίσαμε και οι δύο σιωπηλοί. Ίσως να κατάλαβε ότι ή θα περίμενε να το διαχειριστώ ή θα πεταγόμουν πάνω για να φύγω. Μετά από μια μεγάλη αμήχανη παύση που σκέφτηκα όλα αυτά που είπε ήθελα να μάθω κι άλλα.
«Και τι τους κάνει όταν τους μαζεύει;»
«Ο Οργανισμός;»
«Ε, ναι!» είπα με αγένεια.
«Ο Οργανισμός γενικά είναι γνωστός σαν  HIO, Hyper-Intelligence Organization, και ειδικά το δικό μας παρακλάδι της Ευρώπης HIOE. Το παρακλάδι της Ευρώπης εδρεύει στην Ελβετία και προσφέρει έργο βοηθώντας διάφορους οργανισμούς και κράτη. Πολλοί πόλεμοι αποφεύχθηκαν λόγω της δράσης του ΗΙΟΕ.» είπε γνέφοντας θετικά παράλληλα απαντώντας στα ανασηκωμένα μου φρύδια. «Μαζεύουμε πληροφορίες και τις χρησιμοποιούμε μόνο για την αποφυγή κάποιας καταστροφικής πολεμικής διένεξης. Ακόμα τα μέλη μας πολλές φορές βοηθούν τις αστυνομίες διαφόρων κρατών στην επίλυση πολύ δύσκολων υποθέσεων, πάντα όμως δρούμε στο παρασκήνιο χωρίς η επέμβαση μας να γίνεται αντιληπτή. Συνεργαζόμαστε πάντα με συγκεκριμένους ανθρώπους που βρίσκονται σε ψηλά ειδικά κλιμάκια. Επίσης βοηθούμε στην εξέλιξη της επιστήμης και της τεχνολογίας, παρέχουμε υπηρεσίες σε διάφορους επιστημονικούς οργανισμούς διευκολύνοντας τις εργασίες των επιστημόνων με οποιοδήποτε τρόπο. Φυσικά ποτέ δεν συμβαίνει όλες οι ικανότητες των υπερνοήμονων να έχουν εφαρμογή σε όλες τις υπηρεσίες που παρέχουμε. Ανάλογα με την ικανότητα του καθένα τοποθετείτε σε διαφορετική αποστολή.»
Έγνεψα με το κεφάλι μου θετικά, όλα αυτά ακούγονται εξωπραγματικά αλλά και κάπως γοητευτικά. Είπε ότι είναι υπεύθυνος στρατολόγησης, αρά έχει έρθει για μένα. Αυτό σημαίνει ότι κι εγώ είμαι υπερνοήμονας; Έχω εγώ κάποιο ταλέντο; Έχει να κάνει με το γεγονός ότι τον είδα όνειρο; Κι αν εγώ είμαι υπερνοήμονας τότε πώς το ξέρει; Ούτε καν το όνομα μου δεν ήξερε.
«Πες μου την ερώτηση σου Άννα, περιμένω, ξέρω πως έχει σχηματιστεί στο μυαλό σου»
«Ωραία λοιπόν, πώς το ξέρεις; Εννοώ δηλαδή πώς ξέρεις ότι εγώ μπορεί να είμαι ένας υπερνοήμονας; Πού ήξερες να με βρεις; Τι θέλεις από μένα;»
«Εγώ όπως είπα είμαι υπεύθυνος στρατολόγησης, που σημαίνει είμαι εδώ επειδή εσύ έχεις αναμφισβήτητα κάποιο ταλέντο»
«Αναμφισβήτητα; Εγώ γιατί δεν βλέπω κάτι το ξεχωριστό τότε;» διέκοψα έκπληκτη.
«Αναμφισβήτητα, ποτέ δεν κάνω λάθος σε αυτό το κομμάτι, τώρα τι ταλέντο έχεις θα το μάθουμε στην πορεία, αλλά ότι είσαι υπερνοήμονας είναι σίγουρο. Το δικό μου χάρισμα είναι η διαίσθηση και η ανάγνωση των παλμών που εκπέμπει ένα άτομο, κυρίως όμως η διαίσθηση. Νιώθω δηλαδή μια παρόρμηση που με οδηγά σε ένα συγκεκριμένο χώρο, μια συγκεκριμένη στιγμή που θα συμβεί κάτι, ακόμα διαισθάνομαι αν θα γίνει κάτι καλό ή κακό, για μένα εννοείται, το καλό ή κακό γενικά είναι υποκειμενικό.» 
«Τους παλμούς; Με κοροϊδεύεις; Μην μου πεις ότι μιλάς για αύρα και για γιόγκα και όλα αυτά τα άπω ανατολίτικα;» γέλασα, κάτι που το είχα ανάγκη, έστω κι αν ήταν λίγο εκτός της κατάστασης. Όλα αυτά είναι πολύ σοβαρά και πολύ δύσκολα για το μυαλό μου να διαχειριστεί. Πρέπει να χαλαρώσω λίγο.
«Αύρα είναι μια ονομασία που δόθηκε στους παλμούς, τους παλμούς, σου το τονίζω και εγώ χρησιμοποιώ την επιστημονική ονομασία, και όσο για γιόγκα και τσάκρα και όλα τα υπόλοιπα είναι καθαρές ανοησίες.» απάντησε λίγο πειραγμένος για την αντιμετώπιση μου.
«Kαι διαίσθηση; Αυτό είναι πραγματικά ενδιαφέρων!» προσπάθησα να επανορθώσω.
«Είναι αρκετά χρήσιμο ειδικά όταν κυνηγάς να βρεις κάτι άγνωστο».
            Κυνηγούσε δηλαδή εμένα; Και πώς ακριβώς με βρήκε; Από τα λόγια του καταλαβαίνω ότι κάπως θα με ξεχώρισε; Ίσως από την αύρα μου; Έκανα μια γκριμάτσα δυσαρέσκειας. Αλήθεια θα πιστέψω αυτά τα πράγματα; Τι εννοεί παλμούς; Και πώς ξεχώρισε τους δικούς μου παλμούς;
«Πες το Άννα, είμαι όλος αυτιά» με διέκοψε με ένα αυτάρεσκο χαμόγελο.
«Πώς ξεχώρισες την δική μου αύρα; Και επιστημονικά μιλώντας τι στο καλό είναι η αύρα;»
«Η αύρα δύσπιστη Άννα είναι η προσωπική σου ενέργεια, αποτελείται από ηλεκτρομαγνητικά σωματίδια που ακτινοβολούνται από το σώμα σε αρκετά διαδοχικά στρώματα. Αντικατοπτρίζει το κάθε τι που σκεφτόμαστε, που νιώθουμε ή που βιώνουμε. Κάθε ένα από αυτά εκπέμπει σε διαφορετικό μήκος κύματος, θα έλεγα δηλαδή ότι μπορούν να παρασταθούν όλα με χρώματα!»
«Χρώματα;» λέω με κοροϊδευτικό τόνο.
«Ναι, χρώματα» είπε εκνευρισμένος «κοίτα αν θα αμφιβάλλεις για ό,τι σου λέω δεν μπορώ να συνεχίσω. Άνοιξε λίγο το μυαλό σου, ξέρω ότι είναι δύσκολο να πιστέψεις όλα αυτά αλλά η ζωή δεν είναι μαύρο και άσπρο. Πάντα υπάρχει και κάποια αλήθεια που δεν την ξέρεις.»
Σταμάτησε να μιλάει και άρχισε να κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Σηκώθηκε και έντρομη κατάλαβα ότι πραγματικά δεν ήθελα να φύγει.
«Φεύγεις;» ρώτησα περισσότερο λυπημένα από ότι ήθελα να αφήσω να φανεί.
«Όχι, μην ανησυχείς» χαμογέλασε απαλά «τουλέτα»
Ακούμπησα στην πλάτη της καρέκλας μου για λίγο, το μυαλό μου δούλευε πυρετωδώς για να αφομοιώσει τις καινούριες πληροφορίες. Με την απουσία του για λίγα λεπτά η αμφιβολία φώλιασε μέσα μου. Μήπως είμαι τρελή και αυτός πιο τρελός από μένα; Χρειάζομαι αποδείξεις, δεν μπορώ έτσι απλά να εμπιστευτώ ένα άγνωστο. Ένα άγνωστο που όμως βλέπω στα όνειρα μου εδώ και ένα μήνα.  Αυτό πώς το εξηγείς δύσπιστη Άννα; Ενθουσιάστηκα αφού κατέφερα ένα σοβαρό πλήγμα στην δυσπιστία μου με αυτό το επιχείρημα. Με κυρίευσε περιέργεια και αγωνία για ότι είχε να μου πει και να μου προσφέρει ο Ρομπέρτο. Τελικά ίσως θέλω να πιστέψω, θέλω να είναι αλήθεια, η δική μου εναλλακτική αλήθεια.
Ο Ρομπέρτο ήρθε πίσω, στάθηκε απέναντι μου ώστε στηρίζεται ελαφρά και με τα δύο του χέρια ακουμπισμένα στην πλάτη της καρέκλας του. Χαμογελά και στο πρόσωπο του βλέπω μιαν άλλη πραγματικότητα που με ιντρικάρει, βλέπω στα μάτια του την ευκαιρία να μηδενίσω και να αρχίσω από την αρχή.
«Βλέπω αλλαγή διάθεσης;» λέει προφανώς ανιχνεύοντας τους παλμούς τες αύρες και ότι άλλο ανιχνεύει.
«Με εντυπωσιάζεις!» ξεφούρνισα και αμέσως ένωσα σαν χαζή μαθήτρια. Βεβιασμένα κοίταξα αλλού για να μην διακρίνει την αμηχανία μου. Το τελευταίο που θέλω είναι να νομίζει ότι φλερτάρω.
Κάθισε απότομα στην καρέκλα δίπλα μου συνέχιζε να με κοιτάζει, ένιωθα τα μάτια του να διατρέχουν την μορφή μου. Κοκκίνισα και αποφάσισα να του ρίξω ένα θυμωμένο βλέμμα, δεν είναι και τόσο ευγενικό να κοιτάζεις έτσι κάποιο που μόλις γνώρισες. Με έκπληξη όμως διαπίστωσα ότι η ματιά του δεν ήταν ακριβώς πάνω μου άλλα διασκορπισμένη γύρω μου.
«Τι ακριβώς κάνεις;» είπα πολύ σιγά μπας και διέκοπτα με κάποιο τρόπο.
«Σε διαβάζω»
«Και τι βλέπεις;»
«Πολλά και διάφορα, καλλιτέχνης, αλλά μπλοκαρισμένη, και υποσυνείδητα θέλεις αλλαγή και φυσικά ναι εδώ το φάσμα του υπερνοήμονα.» είπε υποδεικνύοντας μια περιοχή κοντά στα αυτιά μου.
«Στη αύρα το βλέπεις; Από εκεί το κατάλαβες;»
«Ναι, ναι μόνο σε εμάς η αύρα παίρνει ένα τόσο ασημένιο χρώμα, αν και σε σένα είναι ακόμα θαμπό και αχνό, πολύ ακαλλιέργητο το ταλέντο σου.»
Ακούστηκε ένα κινητό να χτυπάει και ο Ρομπέρτο πετάχτηκε από την θέση του, ξαφνιάστηκε αφού ήταν τόσο αφοσιωμένος στο να με διαβάζει.
«Αυτό δεν είναι για καλό» είπε καθώς άρχισε να μιλάει απίστευτα γρήγορα και με αγωνία σε όποιον ήταν στην άλλη άκρη της γραμμής.
Μετά από ένα δεκάλεπτο που ο Ρομπέρτο μιλούσε με έντονο τόνο στο τηλέφωνο του, το έκλεισε απότομα με ένα αναστεναγμό.
«Θα πρέπει να φύγουμε το συντομότερο»
«Ποιοι θα φύγετε;»
Με κοίταξε με απορία λες και πραγματικά έψαχνε να βρει κάποιο στοιχείο που θα αποδείκνυε ότι είμαι εντελώς χαζή. Το βλέμμα του έγινε πιο συγκεκριμένο και αυτό χάλασε την ατμόσφαιρα που επικρατούσε όπως και τα δικά μου συναισθήματα.
«Εγώ κι εσύ Άννα, ποιοι άλλοι;»
«Δηλαδή να με πάρεις μαζί σου; Περιμένεις να συμφωνήσω σε κάτι τέτοιο; Να φύγω με έναν άγνωστο; Και να πάω που; Στο άγνωστο; Δεν είσαι σοβαρός! Χωρίς αποδείξεις; Χωρίς εξακριβώσεις;»
«Ξέρεις συνήθως δεν έχω τέτοιο πρόβλημα με άλλους που προσεγγίζω, συνήθως είναι έτοιμοι και παίρνουν απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα τους από το πρώτο δεκάλεπτο, δεν ξέρω μαζί σου γιατί είναι τόσο δύσκολο»
Έπεσε μια αμήχανη σιωπή και προσπάθησα να μην λυγίσω, δεν έκανα τίποτα περίεργο. Τόσες και τόσες κοπέλες έχουν κακή κατάληξη επειδή εμπιστεύτηκαν τον λάθος άνθρωπο, δεν θα κάνω ποτέ τέτοιο λάθος. Μια γυναίκα ποτέ δεν μπορεί να είναι πολύ προσεχτική. Και η μαμά μου; Που θα αφήσω την μαμά μου και να τρέξω μακριά της από την στιγμή που μπορεί να ξυπνήσει. Να ξυπνήσει και εγώ να λείπω, να έρθει πίσω σε μένα και εγώ να μην είμαι δίπλα της.
 Δεν μπορώ να φύγω, δεν γίνεται.
«Λυπάμαι Ρομπέρτο αλλά δεν μπορώ να σε ακολουθήσω, έχω μια ζωή εδώ και πολλά με κρατούν εδώ, και δεν σε ξέρω, ίσως αν γνωριστούμε καλύτερα, αν έρθω για επίσκεψη στο επιτελείο και δω όλα αυτά που λες, ίσως να με ενδιέφερε, αλλά έτσι στο ξαφνικό δεν μπορώ»
Το βλέμμα του ήταν θυμωμένο και έκαιγε, κάτι που παραμόρφωνε το γελαστό μέχρι τώρα πρόσωπο του, δεν ήταν ευχαριστημένος καθόλου με την τροπή που πήρε η συζήτηση μας.
«Όχι Άννα, αν έρθεις στο επιτελείο θα είναι για να μείνεις, δεν δεχόμαστε επισκέπτες, και ούτε θα σε ξαναψάξω, δεν είναι και το πιο εύκολο πράγμα να έρχεσαι σε επαφή από διαίσθηση, έκανα πάνω από ένα μήνα να σε βρω. Και σίγουρα δεν επικοινωνούμε με κάποιο εκτός του οργανισμό, δεν αποκαλύπτουμε νούμερα τηλεφώνων, ηλεκτρονικές διευθύνσεις και άλλα στοιχεία, είμαστε ανύπαρκτοι για τον κόσμο Άννα. Δεν ξέρει κανείς ότι υπάρχουμε, κάποιοι απαρνιούνται τις οικογένειες τους για να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους, δεν περιμένεις να διατηρήσω εγώ επαφή με μια άγνωστη» είπε με μια ανάσα και προφέροντας την τελευταία λέξη με επιπλέον δόση ειρωνείας.
Ανίκανη να απαντήσω έμεινα να τον κοιτάζω λες και έκλεψε την ανάσα μου.
«Λοιπόν εγώ θα φύγω, πρέπει να βρεθώ όσο πιο γρήγορα γίνεται πίσω, χάρηκα για την γνωριμία.» είπε και έτεινε το χέρι του για χειραψία.
«Κι εγώ» είπα ξεψυχισμένα, έσφιξα το χέρι του
«Εννοείται ότι δεν αναφέρεις πουθενά αυτά που είπαμε, αλλά και να τα αναφέρεις το πιο πιθανό να σε περάσουν για τρελή»,
Έγνεψα καταφατικά και τον παρακολούθησα να μου γυρνά την πλάτη και να βγαίνει από το καφέ. Έστριψε στην γωνία και χάθηκε.

4 σχόλια:

  1. Πάει για κατάσταση λοστ η Άννα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κόρη παλαβη μεν τα γράφεις μουχτην δαμεσα!

    Βρηκες όμως το πραγματικό σου ταλέντο Βικ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Β μ γράφε μας τα πιο συχνά, σε κοντινά χρονικά διαστήματα γιατί θέλουμε πάρακατω και εν μας το βάζεις σύντομα Περιμένω την συνέχειαν, ελπίζω γρήγορα να έρθει:)))

    ΑπάντησηΔιαγραφή